Eddie Jobson / Zinc - The Green Album (1983)

Fusion/avant garde/symfo.
Van alles wat.

Van alle gasten die hier op meespelen is iig Gary Green van Gentle Giant het vermelden waard.

De nummers zijn meerendeel met zang en Eddie zingt saai maar niet vervelende.

4/5/6 zijn een drieluik met een mooie fijn spacey vibe.

De muziek op deze plaat lijkt niet op dat van UK of Roxy Music ligt meer in verlengde van wat bijv. Tim Blake doet.

De berichten over de zang op het album waren niet best maar om eerlijk te zijn valt het best wel mee. Het is niet veel slechter / beter als op het album Drama van Yes waar op Trevor Horn zingt. Hun beide stemmen lijken ook best veel op elkaar.

Ik vind dit eigenlijk best wel een verrassend goed album maar ik zou het nooit avantgarde willen noemen. Het is gewoon een goed symfonisch rock album.

Meer fusion dan symfo, naar mijn mening.

Vanmorgen het nummer 'Who my friends' per toeval gevonden op Youtube, heel erg leuk om na tig jaar dit nummer weer eens te horen, de lp moet ik ergens hebben, waarschijnlijk ergens op zolder bij mijn ouders...

Deze nog geen stem gegeven?!? Nou bij deze... Edwin Jobson, de synthwizzard bij oa UK, Jethro Tull en Roxy Music levert hier een knaller van een symfo/fusion plaat af, met oa medewerking van Gary Green van Gentle Giant.

Veel synth, electrische viool, uitstekende composities en Eddie is geen slechte zanger. Beetje breekbare stem, maar toch genietbaar.

Toch één van de meest geniale platen in mijn collectie. De stem van Jobson is niet echt erg de smaak van velen, denk ik.
De songs zijn echt erg sterk. En muzikaal is het ook dik in orde. Ontzettend gave drumpartijen...

Ijzersterke soloplaat van deze toetsenist/violist. Hij speelde al bij UK, Jethro Tull en Roxy Music, maar hier kan en mag hij helemaal zijn eigen gang gaan.

Het resultaat is synthpoprock met wat prog- en fusion elementen. De stem van Edwin is wat dun, maar hij zingt nergens vals.

Verder staat de plaat bol van dikke synthlagen en schreeuwend vioolspel. De drumpartijen zijn ook hard in de mix, waardoor alles wel echt binnenkomt bij de luisteraar.

Het instrumentele drieluik Prelude/Nostalgia/Walking from Pastel is erg mooi gedaan.

Voor nog geen 10 euro op vinyl op de kop getikt. Kende deze plaat nog van de lp show van Wim van Putten. Ik vind het een erg sterke plaat. Vooral kant 2. Grappig om Yes invloeden te horen in de wetenschap dat hij midden in een proces zat om tot Yes toe te treden (90125). Een proces wat uiteindelijk niet doorging omdat Yes ook Tony Kaye weer terughaalde en Eddie Jobson niet als tweede toetsenist wilde fungeren. Vooral in Resident en Listen to Reason zijn de Yes invloeden duidelijk te horen.
Ik lees hier nog wel wat kritiek op zijn stem, maar die vind ik prima. Ik heb meer moeite met het schelle geluid van de mix. Vooral zijn vioolspel heeft daar last van. Prima plaat.