Porches - Ricky Music (2020)
mijn stem
7 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Electronic
Label: Domino
-
Patience (2:31)
-
Do U Wanna (2:42)
-
Lipstick Song (2:57)
-
PFB (0:33)
-
I Wanna Ride (2:47)
-
Madonna (3:13)
-
I Can’t Even Think (2:50)
-
Hair (2:06)
-
Fuck_3 (2:44)
-
Wrote Some Songs (1:16)
-
Rangerover * (2:15)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
23:39
(25:54)
0
geplaatst: 4 oktober 2020, 23:24 uur
Op papier is Porches een band, maar reëel gezien is het net iets meer dan een eenmansproject van Aaron Maine. Deze uit New York afkomstige muzikant debuteerde in 2013 met de heerlijke indie popplaat Slow Dance in the Cosmos waarbij de nadruk nog behoorlijk op het licht noisy gitaargeluid gevestigd is en de elektronica nog een prima aanvullende rol heeft.
Veel prominenter zijn de synthesizers aanwezig bij opvolger Pool en wordt er aardig gestoeid met de mogelijkheden om de stem te vervormen. Het is allemaal wat blikkeriger, met valse geluidscollages en standaard beats maakt de muzikant het zichzelf een heel stuk lastiger. De toegankelijkheid wordt min of meer vernietigd door de bevreemdende effecten op de sound. The House brengt hierin weinig verandering, en steeds vaker rijst de vraag op of er sprake is van creativiteit moeheid. Is het de inspiratie die maar niet tot ontplooiing wil komen, waardoor de stroefheid enigszins te verklaren is.
Alle hoop is nu gevestigd op Ricky Music. Patience is mooi klein gehouden, en wil absoluut overtuigen. Een pure song, waarbij de vocalen zo min mogelijk aangetast worden door misleidende auto-tunes en andere mechanische speeltjes. Dat hij halverwege toch nog groots uitpakt, is een prima gegeven, al is de ontstemde elektronica een gewaagde misstap.
De minimale percussie inclusief koebel in Do You Wanna komt veel overtuigender over, al zakt het door de praatzang wel steeds verder weg. Het lijkt er sterk op dat Aaron Maine met zijn gedachtes in een totaal andere wereld verkeerd. En dat is toch wel de rode draad van Ricky Music. Er hangt een neerslachtige lusteloze sfeer over het geheel heen. De zang is vlak en monotoon, met weinig echte uitschieters.
Het niemendalletje PFB is bijna zelfkastijding. Opnames die via een kier vanuit de achterdeur de studio zijn binnen gedrongen en pardoes op de plaat zijn verschenen. De clubrave van Madonna is een verademing, helaas voegen de vervormde vocalen niks toe. Instrumentaal staat het wel als een huis, een kaartenhuis weliswaar, fragiel en breekbaar.
I Can’t Even Think weet de spanning aardig op te bouwen, maar ook hier is het zinloos gedraai aan de knoppen wat zo irritant over komt. De emotie die op Ricky Music overgebracht moet worden blijft hangen in het schetsproces en wil maar niet die gehoopte diepgang oproepen.
Wat een saaie bedoeling! Porches had hier best wat meer van kunnen maken. Met heel veel moeite proppen ze tien nummers in een schamele vijfentwintig minuten, waarvan een vijfde deel enigszins weet te boeien. Zure opgeklopte slagroom met een misselijkmakende nasmaak.
Porches - Ricky Music | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com
Veel prominenter zijn de synthesizers aanwezig bij opvolger Pool en wordt er aardig gestoeid met de mogelijkheden om de stem te vervormen. Het is allemaal wat blikkeriger, met valse geluidscollages en standaard beats maakt de muzikant het zichzelf een heel stuk lastiger. De toegankelijkheid wordt min of meer vernietigd door de bevreemdende effecten op de sound. The House brengt hierin weinig verandering, en steeds vaker rijst de vraag op of er sprake is van creativiteit moeheid. Is het de inspiratie die maar niet tot ontplooiing wil komen, waardoor de stroefheid enigszins te verklaren is.
Alle hoop is nu gevestigd op Ricky Music. Patience is mooi klein gehouden, en wil absoluut overtuigen. Een pure song, waarbij de vocalen zo min mogelijk aangetast worden door misleidende auto-tunes en andere mechanische speeltjes. Dat hij halverwege toch nog groots uitpakt, is een prima gegeven, al is de ontstemde elektronica een gewaagde misstap.
De minimale percussie inclusief koebel in Do You Wanna komt veel overtuigender over, al zakt het door de praatzang wel steeds verder weg. Het lijkt er sterk op dat Aaron Maine met zijn gedachtes in een totaal andere wereld verkeerd. En dat is toch wel de rode draad van Ricky Music. Er hangt een neerslachtige lusteloze sfeer over het geheel heen. De zang is vlak en monotoon, met weinig echte uitschieters.
Het niemendalletje PFB is bijna zelfkastijding. Opnames die via een kier vanuit de achterdeur de studio zijn binnen gedrongen en pardoes op de plaat zijn verschenen. De clubrave van Madonna is een verademing, helaas voegen de vervormde vocalen niks toe. Instrumentaal staat het wel als een huis, een kaartenhuis weliswaar, fragiel en breekbaar.
I Can’t Even Think weet de spanning aardig op te bouwen, maar ook hier is het zinloos gedraai aan de knoppen wat zo irritant over komt. De emotie die op Ricky Music overgebracht moet worden blijft hangen in het schetsproces en wil maar niet die gehoopte diepgang oproepen.
Wat een saaie bedoeling! Porches had hier best wat meer van kunnen maken. Met heel veel moeite proppen ze tien nummers in een schamele vijfentwintig minuten, waarvan een vijfde deel enigszins weet te boeien. Zure opgeklopte slagroom met een misselijkmakende nasmaak.
Porches - Ricky Music | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com
* denotes required fields.
* denotes required fields.