Dana Gavanski - Yesterday Is Gone (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Dana Gavanski - Yesterday Is Gone - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Dana Gavanski - Yesterday Is Gone
De Canadese singer-songwriter Dana Gavanski overtuigt met een eigenzinnig en veelkleurig debuut dat zich zowel in muzikaal als vocaal opzicht makkelijk weet te onderscheiden van de concurrentie

Op basis van de geplakte labeltjes verwachte ik een wat zoetsappig folkalbum, maar dat is Yesterday Is Gone van de Canadese muzikante Dana Gavanski zeker niet. De muzikante met Servische roots zingt veel expressiever dan de meeste van haar soortgenoten, wat haar debuut voorziet van een bijzondere lading. Hierbij komt een smaakvolle en kleurrijke instrumentatie, die het album met grote regelmaat uit de hoek van de folk trekt. Het klinkt allemaal bijzonder aangenaam, maar ondertussen wordt ook de fantasie continu geprikkeld. Bijzonder sterk debuut.

Yesterday Is Gone is het debuut van de Canadese singer-songwriter Dana Gavanski, die zich met dit debuut staande moet zien te houden in een week waarin ontstellend veel nieuwe muziek wordt uitgebracht. De singer-songwriter uit het Canadese Toronto slaagt hier wonderwel in, want haar muziek klinkt anders dan die van haar soortgenoten.

Dana Gavanski woont al een tijd in Canada, maar heeft Servische roots. Die roots heeft ze de afgelopen jaren ontdekt, waarbij de Servische volksmuziek niet werd vergeten. Je hoort het hier en daar terug in het stemgebruik, waardoor Yesterday Is Gone net wat scherpere randjes heeft dan het gemiddelde album dat in het hokje folk wordt geduwd.

De zang van Dana Gavanski heeft zich misschien laten inspireren door Servische volksmuziek, maar de zang op haar debuut doet me ook wel wat denken aan die van folkies uit een ver verleden als Judee Sill, Karen Dalton, Anne Briggs en Vashti Bunyan. Laten we het er maar op houden dat Dana Gavanski net wat expressiever zingt dan de meeste van haar soortgenoten van het moment en dat bevalt me wel.

Vergelijk het maar met een lichte mousserende rosé of een rode wijn met wat meer body. Allebei lekker op zijn tijd, allebei wijn, maar toch ook heel verschillend. Yesterday Is Gone onderscheid zich niet alleen met de expressieve zang op het album, maar ook met de bijzondere productie van het album.

Het debuut van de Canadese muzikante werd geproduceerd door de eveneens Canadese Sam Gleason en de Britse muzikant Mike Lindsay, die we vooral kennen van de band Tunng. Ze hebben het debuut van Dana Gavanski voorzien van een geluid dat afwisselend folky en niet folky klinkt. Ingetogen klanken worden hier en daar doorsneden voor stevigere gitaren en hiernaast is er de belangrijke rol voor avontuurlijke elektronica. Het is elektronica die alle kanten op schiet en die het album steeds weer voorziet van een net wat ander en altijd bijzonder geluid.

Het maakt van Yesterday Is Gone een nog spannender album dan het al was door de expressieve zang. Het doet af en toe wel wat denken aan de muziek van Aldous Harding, maar ik hoor ook meer dan eens een vleugje eighties in de muziek van de Canadese singer-songwriter. De Canadese muzikante is naar verluidt een groot fan van de muziek van David Bowie en ook dat hoor je.

Zeker wanneer de instrumentatie vol of zelfs stevig klinkt breekt Dana Gavanski volledig uit het hokje folk en schuift ze op richting rock of psychedelica, maar het etiket folk misstaat ook niet volledig op het album, terwijl de songs met subtiele bijdragen van blazers ook wat jazzy klinken.

Bij eerste beluistering was ik vooral geïntrigeerd door de songs, de bijzondere zang en de fraaie maar lastig te doorgronden instrumentatie op het album, maar Dana Gavanski schrijft ook nog eens songs die bij herhaalde beluistering steeds meer geheimen prijs geven, waardoor haar debuut steeds verder boven het maaiveld uit steekt. Wanneer je je wat meer verdiept in de teksten van Dana Gavanski hoor je dat Yesterday Is Gone ook nog eens een persoonlijk album is dat niet misstaat in het hokje breakup albums. Je moet maar het geluk hebben dat je opvalt met nieuwe muziek op het moment, maar het debuut van Dana Gavanski verdient echt alle aandacht. Erwin Zijleman

De aanwezigheid van Mike Lindsay prikkelde mijn interesse voor wat me op basis van de hoes en clichétitel een al te brave folkplaat leek; ik was erg onder de indruk van LUMP - eindelijk het meesterwerk dat Laura Marling ondanks haar potentie maar niet maakte -, waardoor ik ook geïnteresseerd ben geraakt in Lindsays moederschip Tunng. Zijn instrumentatie en productie - hoewel beide niet op het hoge LUMP-niveau - voegt veel toe aan dit album, want verder klinkt Dana Gavanski toch als het minder getalenteerde zusje van Marling; die paar woordloze zanglijnen op de plaat gaan haar bijvoorbeeld maar heel matig af. In de hiphop bestaat het verschijnsel dat matige rappers beats krijgen die te goed voor ze zijn. Diezelfde discrepantie voel ik nogal op Yesterday is Gone: zo weinig bijzonder als Ganvanski en haar liedjesschrijfvermogen zijn, zo fraai zijn de arrangementen.

Taalaccenten leven generatie na generatie voort, dialecten zitten nu eenmaal in de genen opgeslagen. Het strenge Oostblok geluid is verbonden aan de persoon Dana Gavanski. Ondanks dat op haar paspoort het Canadese Vancouver als geboorteplaats staat vermeld kan ze haar Servische roots niet verbergen. Haar stem is rauwer, hoekiger zelfs dan de gemiddelde singer-songwriter, waardoor ze waarschijnlijk onbewust alle aandacht naar zich toe weet te trekken.

Yesterday Is Gone is een bovengemiddelde debuutplaat, die door de vocalen een decadent eighties wave randje meekrijgt, wat hier mooi in het voordeel uitvalt. De geharde achtergrond laten het dromerige aspect overgaan in een bewust realiteitsgevoel.

Door op zoek te gaan naar inspiratie in Servië herontdekte ze haar basis, welke zelfs ruim zestig jaar terug in de tijd gaat. Zwaar onder de indruk van de in het geheugen opgenomen traditionele kroegsongs, besluit ze om door middel van zanglessen die culturele achtergrond op te roepen, te begrijpen en te plaatsen.

Nog sterker komt de drang naar boven om hiermee bij thuiskomst aan de slag te gaan, waarbij ook de presentatie van hedendaagse Westerse artiesten een prominente rol vervullen. Helden die haar mede gevormd hebben en die ze op eigen wijze eert, zonder over te gaan in imitatiegedrag.

Mike Lindsay heeft in zijn producersrol uitgebreid nagedacht over hoe de vertellingen het beste vorm kunnen krijgen. Een mooi gegeven dat hij een jonge artiest zo netjes begeleidt, wetende dat er dit jaar nog nieuwe albums van Tunng en zijn andere project Lump gereleased worden en in de afrondfase verkeren.

De elektronische lagen die hij in het folk geluid van zijn bands weet te plaatsen, verwerkt hij ook nu op een plaat die verder ingekleurd wordt door de organische piano begeleiding van Aaron Hoffman, de soepelheid van het drumspel van Evan Cartwright en de losjes gespeelde baspartijen van Charles James.

Eigenlijk staat het in sterk contrast met de natuurlijke strakheid die Dana bezit. Vaak wil de fragiliteit van een zangeres gevoed worden door de directheid van de instrumentatie, hier werkt het juist andersom. Het grote voordeel daarvan is dat er nergens gepoogd wordt om oneffenheden weg te poetsen, waardoor het dichter bij de kern blijft. En toch als ze dit concept geheel los laat levert het interessante songs op.

Bij het in duisternis gedoopte Everything That Bleeds staat ze zelfverzekerd en fier overeind. Het meer door Velvet Underground geïnspireerde stevig rockende Trouble weerspiegelt de aarzeling in haar vocalen. Het is net wat onwennig en buiten haar comfortzone tredend. De versterkte experimenteerdrift van Lindsay wordt aangevuld met bevreemdende bliepjes en andere eigenaardigheden, maar maken het net te onzeker.

Het is duidelijk dat Dana zich meer op haar gemak voelt bij het daarop volgende seventies filmische titelnummer Yesterday Is Gone. De ontspannen studiohouding beademt een prettige ongedwongenheid die in elke track terug te horen is.

Toch moet ze het uiteindelijk wel hebben van de momenten dat de ervaring van de producer er een verrassende draai aan geeft. Voor hem is het een geslaagde missie, al onderschat hij net op een paar momenten de capaciteit van Dana Gavanski. Het is dat tikkeltje aan ervaring wat er aan schort, al hebben de nummers alles in zich om live nog verder door te ontwikkelen.

Dana Gavanski - Yesterday Is Gone | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Echt, een nieuwe LUMP? Heb daar nog niets over kunnen vinden, dus als je meer weet, dan hoor ik dat graag. Ik vind dat veruit het beste dat Laura Marling ooit heeft gedaan, dus ik ben benieuwd.

Ik heb de recensie voor de grote Corona uitbraak geschreven, toen waren ze echt in de afrondende fase. Vervolgens heb ik er niks meer over gehoord, waarschijnlijk is het allemaal vooruit geschoven.