Jimmy LaFave - Cimarron Manifesto (2007)

Zijn versie op dit album van Dylans 'Not Dark Yet' is echt heartbreaking. Hij is de beste Dylanvertolker die ik ken.

Heartbreaking is het goede woord, maar dat geldt zeker niet alleen voor 'Not Dark Yet'. Ik moet eerlijk bekennen dat ik Jimmy LaFave pas sinds kort ken; voor een groot americana liefhebber als ik is dat een schande! Mijn favoriete programma Voetbal International had Jimmy als gast een paar weken terug (schijnbaar is hij bevriend met mede muziekliefhebber Johan Derksen). In dit programma speelde hij prachtige versies van 'Desperate Men' en 'Only One Angel' en ik was meteen verkocht.

Met betrekking tot dit album kan ik zeggen dat dit erg goed tot zijn recht komt zo vlak voor het slapen gaan met een koptelefoon op je hoofd, zelfs met 26 graden celcius op de thermometer gaf Jimmy Lafeve mij kippenvel. Ik ben direct op zoek gegaan naar wat achtergrondinformatie en vond een mooi uitgebreid stuk op Allmusic.com. Hier vind je een prachtige analyse van dit album die de sfeer alleen maar goed doet. Zo wordt het nummer 'Car Outside' beschreven als 'de andere kant' van Bruce Springsteen's 'Thunder Road'; een observatie die uitnodigt om eens in die analyse te duiken.

Eindoordeel: 4* waar de rek nog lang niet uit is; dit is zo'n album waar ik vaak naar terug zal willen grijpen, zeker in een bepaalde gemoedstoestand. Het voordeel van een nieuwe ontdekking is dat ik nu nog een hele schatkamer aan muziek door te spitten heb; de schaamte neem ik maar op de koop toe

Bijna een half jaar later blijf ik erbij dat dit een geweldenaar is. Stiekem hoopte ik na zijn programma met Johnny de Mol, waar Jimmy ook een flinke rol in speelde dat er op MM wat meer aandacht voor zijn muziek zou komen. Helaas! Maar ik heb er wel een doel bij in het leven; reizen naar Tennessee om daar mannen als hem aan het werk te zien.

Lucky Man vind ik een van de mooiste nummers op dit album, maar zoals ik hierboven al vertelde als aanvulling op hmaeghs, is de vertolking van Not Dark Yet werkelijk gruwelijk treffend. De beste interpretatie van dit nummer (op de meester zelf na uiteraard) die ik ooit heb gehoord. En dat zijn er véél.

Ik zal er ook werk van gaan maken. Ik ken deze man al een paar jaar, maar dan meer in flarden. Nummertje hier, nummertje daar River Road bijvoorbeeld, geweldig. Fragmenten op You Tube etc. Ik werk door de week altijd 's avonds, dus bij Johan Derksen zie ik hem ook niet. Sowieso geen programma voor mij, ook al ben ik weg van voetbal. Ik ken zijn versie van Not Dark Yet, inderdaad uitstekend, maar wel goed wat je er tussen de haakjes bij zet. Ik vind de man een plezierig stemgeluid hebben. Ik hou van doorleefde stemmen en die heeft hij. Ik wilde deze vorig jaar al bestellen, maar moest daarvoor toen bijna 20 euro neerleggen. Die tijd is voorbij, dan wacht ik wel even. Het is inderdaad belachelijk als je ziet wat voor aandacht de in mijn ogen redelijk overgewaardeerde Ryan Adams hier op Musicmeter krijgt, dat deze man het met een paar berichtjes moet doen. Maar goed, aan ons om daar verandering in te brengen. Van dit album ken ik er een paar inmiddels. Not dark yet, This Land en Car Outside. Als de rest hier niet voor onderdoet is dit inderdaad een geweldige CD. Begin volgend jaar zal ik met een nader oordeel komen, ook van eem van zijn vorige CD's.

Fijn bericht Hendrik! Ik beloof dat je niet teleurgesteld zult zijn. Misschien kun je hem gewoon stiekem downloaden en kopen wanneer hij je bevalt. Dat is het mooie van internet, miskopen zijn verleden tijd.

Zag net een herhaling van Waar is de mol met Johan Derksen en ben wel nieuwsgierig gemaakt aangezien Derksen over het algemeen een best goed neusje heeft voor goede americana/roots muziek. Heb deze al eerste binnengehaald en moet zeggen dat het best aardig klinkt op het eerste gehoor, maar het weet me nog niet bij m'n nekvel te grijpen.

Johan Derksen heeft zeker een goed neusje voor muziek. Luister maar eens op zaterdagmorgen naar zijn muziekprogramma Muziek voor volwassenen op Radio Rijnmond. Johan Derksen is bijvoorbeeld, net als ik overigens, helemaal idolaat van Mickey Newbury. Ken je die toevallig?

Heb Jimmy leren kennen via de muzikale voorkeuren van Johan Derksen. Naast Johan's liefde voor blues was hij een grote fan van Tom Russell, Mickey Newbury en Jimmy LaFave. Naar verluid heeft hij Jimmy lang geleden wel eens vervoerd tijdens een tour door Nederland. Zo ben ik gaan luisteren en was gelijk verkocht.

Dat sommigen niet zo van zijn covers houden begrijp ik dan weer niet. Zijn versie van Catch The Wind van Donovan voegt iets aan het origineel toe. En zijn versie van Dylan's Not Dark Yet is werkelijk hartverscheurend.

En omdat zijn eigen nummers ook prima zijn vind ik dit een heerlijk album!

Ik draaide dit album vandaag weer eens. En wat is het toch een pracht van een album. En dan wil ik graag weer iets posten om andere MusicMeter's op dit fraaie album te attenderen. Maar wat blijkt: de laatste post is van mijzelf, drie en een half jaar geleden! En sindsdien slecht twee stemmen. Wat is dat toch met de muziek van Jimmy? Zo zonde dat hier zo weinig naar geluisterd wordt.

Dan nu weer terug naar dit album: ik hoop dat Donovan inmiddels Jimmy's uitvoering van Catch The Wind gehoord heeft. Mocht dt het geval zijn, dan heb ik het vermoeden dat hij hier heel erg tevreden over zal zijn geweest.

En nog fraaier is Not Dark Yet. Zo vaak gehoord, maar altijd kippenvel. Het accent op deze twee songs zou de indruk wekken dat de rest veel minder is. En dat is toch echt niet zo. Er zit geen zwak nummer tussen.

Ze zeggen dat toeval niet bestaat. Ook ik draaide vandaag Jimmy . Weliswaar niet dit album maar twee vroege worpen van hem. De goede berichten bij deze en het plezier wat ik vandaag aan de twee andere albums heb beleefd, heeft me doen besluiten deze net te bestellen. Ik kan altijd redelijk blind “ varen”. Op het oordeel van Tonio , dus ik heb het volste vertrouwen dat het goed gaat komen.

dat de beste americana uit Amerika zelf komt, bewees de gitarist, songwriter, troubadour wijlen Jimmy LaFave type "ruwe bolster, blanke pit" wederom op dit zevende album. de man was gezegend met een rauw/zoete, doorleefde stem met een ongekende zeggingskracht en een songwriter van de buitencategorie.
zoals altijd, wist hij zich op dit album omringd met een uitgelezen gezelschap van prima musici.

9 originals van deze songwriter pur sang zelf en 3 covers die een genot voor het oor van de liefhebber zijn.

op dit album staan een 6-tal mid-tempo nummers "Car Outside", "This Land", "Truth", "Hideaway Girl", "Walk a Mile in Mys Hoes" (cover Joe South) en "Don't Ask Me", die stuk voor stuk beklijven.

een 5-tal pracht ballads "Catch the Wind" (cover Donovan Leitch), "Not Dark Yet" (cover Bob Dylan), "Lucky Man", "Home Once Again" en "These Blues" spannen de kroon. daarnaast valt er een lekker fel rockend up-tempo nummer "That's the Way It Goes" te beluisteren.

de covers van Donovan/Dylan zijn prachtig, maar voor mij is het hoogtepunt van dit album zijn eigen gloedvolle ballad "Lucky Man", een bewijs van het feit, dat de man in hart en nieren een romanticus was. een "goosebumps" nummer dat onder je huid kruipt.

Jimmy LaFave afkomstig uit Wills Point, Texas werd slechts 62 jaar oud (R.I.P. 21 mei 2017), een groot verlies uiteraard vooral voor zijn eigen "inner circle", maar ook voor de roots/americana liefhebber. dankzij de recente berichten van Tonio bij een aantal van zijn albums, bezig met een inhaalslag van zijn oeuvre.

Album werd geproduceerd door Jimmy Lafave
Recorded at Cedar Creek Studios, Austin, Texas

de muzikanten op dit album:
JImmy LaFave: acoustic & electric guitar, mando-guitar, acoustic baritone guitar, national resophonic guitar
John Inmon: electric guitar, lap steel
Andrew Hardin: electric guitar
Radoslav Lorkovic: hammond B3 organ, piano
Bryan Peterson: piano, electric piano
Wally Doggett: drums
Jeff May: bass
Glenn Schuetz: upright bass
Jeff Plankenhorn: dobro, lap steel
Carrie Rodriguez: violin, harmony vocals (tracks 3,6)
Ruthie Foster: harmony vocals (track 9)
Kacy Crowley: harmony vocals (track 1)