Arno - Arno Charles Ernest (2002)

Arno Hintjens is voor mij de personificatie van "Belgische muziek" (wat ook moge betekenen ).

Zijn muziek is meestal rammelend en moeilijk te catalogeren. Je zou er blues en chanson kunnen bijsleuren, maar dat dekt niet echt de lading - vind ik.

Invloeden? Jan en klein pierke, met andere woorden alles wat in Arno's ogen dan ook maar een klein beetje authenticiteit uitstraalt. Van epigonisme van Arno's kant kan echter geen sprake zijn, daarvoor is hij té eigenzinnig, denk ik.

Wanneer ik stel dat Arno meer een podiumbeest is dan een studiowizzard, trap ik een open deur in. Arno solo (ik hou nu even geen rekening met TC Matic) is auteur van twee all-time classics hier ten velde: " Forget the Cold Sweat " en " Vive ma liberté" - toch is het met Arno soms (op platengebied dan ) spijkers op laag water zoeken. De uitzondering op die regel heet A la française

Hier overheerst na meerdere luisterbeurten een dubbel gevoel. Aan de ene kant heb je motherfuckers van nummer ( " Je veux nager " , "Ma femme" , "Amor"). Dan heb je ook nog de gloedvolle "minder-is-meer" Stones-cover " Mother's little helper .

Daartegenover staat de sof Elisa - een duet met Jane Berkin! Birkin zingt schabouwelijk vals. Op familiefeestjes zingt er soms ook al eens een tante een liedje na herhaaldelijke aanvragen. Dat vrolijk gekweel wordt echter niet toevertrouwd aan een cd ....

Er zijn hier ook een aantal grijzende soulnummers te vinden ( Honky Tonk , Pas heureux ni malheureux ). Het soort nummers die je zou kunnen horen in discotheek "De laatste herfst" . Ze klinken alsof er een gepensioneerde douanier (laten we hem Willy noemen) van jetje geeft op een afgejakkerd Hammond-orgel. Dat heeft wel iets op een erg vreemde manier

3* voor de nummers, 0.5* voor de aangename sfeer op de plaat

Ken geen muziek van de man, maar hij heeft wel een mooi uitgeleefde kop

Arno is geniaal! Mijn broer heeft ooit opgemerkt dat hij wel eens een buitenechtelijk kind zou kunnen zijn van Jacques Brel en Tom Waits, maar ik hou het op een schitterend muziekmaker en performer.

Ik heb mijn naamgenoot al twee keer gezien (Werchter en TW Classic). Zijn muziek spreekt mij niet speciaal aan, maar hij is een fantastische entertainer, met zijn plat West-Vlaams en zijn sigaretten!

dit is op de live albums na, de beste arno ...

Warm en aan te bevelen album van Vlaanderens beste rocker.
Elisa is een duet met Jane Birkin, die het origineel ook al samen zong met haar amant destijds, Serge Gainsbourg, de auteur van het nummer.

Mother's Little Helper (Stones) is zéér geslaagde cover.

Je veux nager is alweer de "ambiance"single. Héél dit album is van een constant hoog niveau!
**** (4)

Dit album was dus de voorganger van het fraaie French Bazaar. Het kwam twee jaar eerder uit. Je hoort dat French Bazaar er zit aan te komen, maar Arno is op Charles Ernest blijkbaar nog aan het zoeken.
De sound is lekker nonchalant simpel, kaal. Zijn stem...tja: you love it or hate it.
Maar het songmateriaal is niet allemaal even sterk. Lola, Elle est tombé du ciel, Not in love en Solo Gigolo zijn aardige chansons zoals die op French Bazaar ook voorkomen.
Je veux nager en Honky Tonk rocken. Zangeres Reggie doet aardig mee op een aantal nummers. Maar wat Jane Birkin hier te zoeken heeft, op Elisa. Het dieptepunt van deze plaat vind ik dat.
De cover van Mother's little helper is aardig, maar niet bijzonder.
Geen constant hoogstaande plaat dus, maar goeie momentjes.

Uiteraard is Elisa, met Jane Birkin een hoogtepunt(*). Net als de Stonescover Mother's Little Helper. Verder vind ik dit album nog niet zo goed als opvolger French Bazaar, dat ik echt als zijn beste beschouw.
Ook de Franse nummers hier kunnen bekijven. Arno is echt wel beter in het Frans, al heeft ie een heel aparte uitspraak ervan.

Alors, encore een fijne disque van le beau Arno.



^(*) Sorry, bertus99, maar ik vind dat super lekker gedaan!