Gordon Lightfoot - Solo (2020)

Een nieuw album van de 81-jarige Lightfoot. Als ik zijn gedachten kon lezen zou ik zeggen: even laten merken dat ik er nog ben.

Maar er staat geen nieuws op. Het zijn vergeten opnames uit de jaren 2001 en 2002 en in oorspronkelijke vorm op CD gezet. Dat wil zeggen: de man, zijn stem, zijn onnavolgbare 'fingerpicking' stijl van gitaarspelen, maar geen orkest of studiotrucs.

Een puur album voor de liefhebbers van deze monumentale singer-songwriter.

In de 80 inmiddels, ik meen 81, al langer aangekondigd en yes daar was ie, cd en lp. Gekozen voor de lp versie, zeker. Aangezien al dat andere materiaal hier ook op lp staat, deze dus ook. Solo, de naam verraadt het al, een plaat zonder opsmuk, geen band om zich heen, geen orkestrale inkleuringen, geen diepere arrangementen, niks van dat alles. De man simpelweg met zijn stem, zijn gitaar, zijn teksten. De stem inmiddel fragieler ja, de jaren tellen plus een heftige periode in zijn leven qua gezondheid, enkele jaren terug, balancerende op de lijn tussen life and death. Waarop hij achteraf zei, I'm living on borrowed time. Met die leeftijd en dat verhaal, moge wellicht kloppen.

Volg de man al sedert einde jaren 60 en had de hoop al opgegeven ooit nog eens wat nieuws te horen. Edoch, zie en luister. Ofschoon niet helemaal nieuw, oudere opnames, welke stammen uit het begin van de 00 jaren. Blijven liggen, wachtende op...ja, wellicht een geschikt moment. Nu dus. Kort van duur, 35 minuten, zelfs dat is oud( erwets). Genieten edoch wederom. Jazeker. De stem, hoe fragiel ook, zijn gitaarspel, prominent aanwezig, absoluut fraai. Een Sundown e.d. hoeven en kunnen we niet verwachten, da's geschiedenis ja. En verder, tja, wat kan ik schrijven, monumentale artiest m.i. Groot in de jaren 60 en 70, vervolgens kwam er wel nieuw plaatwerk uit maar de times they were changin', yes. Ofschoon live nog altijd actief, kleinere zalen maar vol ja. Hij was dan ook de man die mij ooit eens richting Canada stuurde in de hoop dat. Helaas helaas, stond aan de voordeur maar no one home. Dat kan ja. Maar goed, we hebben weer een mooie plaat waar we ff mee vooruit kunnen. Zou ook zo maar zijn laatste wapenfeit kunnen zijn. Well, time will tell.