Fraai plaatje van Kenny Barron, een wat onderbelicht gebleven jazzpianist (mag ik dat zeggen?) en zijn medestanders zijn ook vooral bekend als sidemen met o.a. David "Happy" Williams en Albert "Tootie" Heath. Word je al blij van, toch, zulke namen?
Het titelnummer (een verwijzing naar de opaal?) kent gelijk een lekkere groove en is één van de vier eigen baksels van Barron als componist. Vervolgens krijgen we een bijzonder bluesy én swingende versie van Blue Monk, jawel, van grootmeester Thelonious.
Het strafste spul hebben we dan al wel gehad, maar op standard Here's That Rainy Day (bekendgemaakt door Sinatra) laat Barron horen dat ie zo'n nummer prima naar zijn hand kan zetten, en de afsluiter biedt het meest funky stuff van de ganse plaat aan, doordat Barron de clavinet op de voorgrond laat treden en op speelse wijze het duel aangaat met gitarist Ted Dunbar.
4 sterren