Demilich - Nespithe (1993)

Hier moet je dus alleen naar luisteren als je jezelf, zonder pretentie, rekent tot een (death)metal elite.

Anders zal je dit album haten. Denken dat het gemaakt is door een stelletje randdebielen die nodig opgesloten moeten worden, het nog afgrijselijker zal vinden dan Mutiilation en Silencer (wat natuurlijk een paradox is, want alleen mensen met een behoorlijke dosis metal kennis weten van deze bands af) maar goed ik dwaal nu al af.

Waarom heeft dit album niet al die negatieve superlatieven verdient, maar juist de positieve? Is het werkelijk één van de beste death metal platen ooit gemaakt?

Jazeker.

Deze gasten weten waar ze mee bezig zijn, en hebben gelukkig een heerlijke zelfspot, wat te zien is aan de geweldige tracknummers (When the Sun Drank the Weight of Water , en maffe lyrics.

Maar qua muziek is dit grandioze chaos.

Het is als origineel als maar kan, wat niet vaak gezegd kan worden van death metal bands, vrijwel het eerste wat je zal opvallen is, tja : Toch wel de absurde vocalstyle.

Men zal natuurlijk weer beweren "bleh, iedereen kan dat" "Hé kijk, dat doe ik ook als ik naar de plee ga". Heel erg leuk allemaal, maar dit soort absurde glutteral vocalstyle zal een leek niet langer dan 2 minuten volhouden, en het zal niet best klinken. Wanneer Antti Boman het doet, klinkt het in mijn optiek in ieder geval geweldig.

Dit is onconventioneel metal, wat klinkt als een pleonasme want het metal wereldje is alles behalve conventioneel. Maar in het genre zelf, komen er vaak copies of copy bands voor, vooral in de Death (en black) metal. Hier staat Demilich dus ver vandaan, en dat is bijna geheel te danken aan de riffs en het drumwerk dat in dit prachtige album verwerkt zijn.

Diezelfde riffs die veelal te ingewikkeld zijn om in één keer echt goed te begrijpen. Het is dus vrijwel mandatory dit album meerdere keren te beluisteren. Maar dat betekent niet dat je er niet al vanaf het begin van kan genieten, je moet 'm gewoon de eerste keer over je heen laten lopen. Net als bij een mindfuck David Lynch film.

Maar dat eenmaal gedaan hebbende, luister nou eens naar The Echo (replacement), het begin klinkt zo out of place, alsof hij de riff verkeerd om speelt, van eind tot begin. En dat is dus grandioze chaos waar ik het over had.

Ze zijn technical maar gelukkig niet zo obsessed van hun beheersing over de instrumenten dat ze te pas en te onpas gaan shredden. Ze weten hoe ze het moeten balanceren.

ach, weet je wat. Luister nou maar gewoon naar het album. En alstublieft, doe het met een open mind, je zal er geen spijt van krijgen.

Een absolute klassieker. 5*

Geen echte klassieker, wel een zeer goed Death Metal-album, met sterke riffs en een klassegrunter.

4*

Erg vreemd en verneukt album, maar op 1 of andere manier heel erg gaaf.

Demilich. Death Metal maar dan wel behoorlijk fucked up. Ik had wat lovende reviews over dit album gelezen en ik werd erg benieuwd naar het album. Gelukkig biedt de band dit album gratis aan op hun website. Mooi!

Dit is Death Metal zoals ik het nog nooit heb gehoord. Ik was compleet weggeblazen bij de eerste luisterbeurt. Je wilt meer en meer en meer en meer..... De titels zijn bijna net zo lang als die van Nile en zijn echt geweldig, When the Sun Drank the Weight of Water!

Dit is wat ik mistte in de Death Metal en nu heb ik het gevonden. Hier kunnen die zogenaamde technische bands van nu wel wat van leren. Zeer technisch spul dit maar de song wordt nooit uit de oog verloren.

En die grunts. Je kan er zeer lacherig over doen en daarom vond ik dit stuk dat ik in een review las echt geweldig:



De zang past perfect bij de muziek, gestoord. Ik heb het voor de grap geprobeerd en respect hoor. Niet doen nadat je net hebt gegeten.

De eerste keer zat ik al op een beoordeling van 4 sterren maar nu zit ik al aan de derde keer en ben ik helemaal gek op dit album. Een van de betere Death Metal-albums die ik ooit heb gehoord en daarom verdient deze een plek in mijn top 10. Durf en creativiteit die je niet vaak zo hoort. 5 sterren.

Eindelijk zal Nespithe uitgebracht worden in de geluidskwaliteit die het verdient door Svart Records op 17 januari 2014 met alle demo's erbij. Twintig jaar na dato is er nog steeds geen metalalbum dat in de buurt is gekomen bij de sound van Demilich en dat is geweldig. Deze plaat is ronduit uniek in zijn soort!

Vermoedelijk zette de aankondiging van de heruitgave van Nespithe me ertoe om het origineel te downloaden van Demilich’s website. Zelfs na herhaaldelijk luisteren blijf ik struikelen over de grunts. Die klinken me wat overdreven, maar gorgelen dan grunten soms, maar misschien (afgaand op de titels van de nummers) was dat overdrijven ook wel enigszins het idee op dit album.
Zonde van die vocalen, want qua muziek vind ik Nespithe dan wel weer interessant. De riffs zorgen voor een erg onrustig geluid dat het onmogelijk maakt dit album als achtergrondmuziek te gebruiken: er gebeurt te veel en het klinkt soms ongemakkelijk.

Maar goed, voor mij verpest de zang het dus. Daarom houd ik het voor nu op 3 sterren.

Damn, wat een plaat!
Zag deze ergens in wat deathmeatl lijstjes terugkomen, maar nog nooit aandacht aan besteed. Ja, de vocals zijn even wennen, maar passen goed bij de furieuze metal. Geweldige opnamekwaliteit, de muziek schiet alle kanten op. En wellicht gek, maar ik hoor ontzettend veel gitaarlijnen die later te horen zijn bij mathcore bands zoals Botch, Dillinger, (oude) Converge en (oude) Every Time I Die.

Ik heb 'm vandaag voor het eerst beluisterd, en ben behoorlijk overrompeld. Van mijn sokken geblazen, zeg maar. De afgelopen jaren heb ik kennis gemaakt met enorm veel death metal platen, sommige beter dan andere. Toen ik dan ook de berichten bij dit album zag, waren mijn verwachtingen behoorlijk hoog.

Na mijn eerste luisterbeurt denk ik in ieder geval te kunnen concluderen dat die verwachtingen aardig zijn ingelost. Heerlijke groovende death metal met venijnige tegendraadse riffs en weinig opsmuk en franje. Lekker recht voor z'n raap, zullen we maar zeggen. En met uitstekende composities, zoals Don Cappuccino een decennium geleden (zo voel je je lekker oud ) terecht opmerkte.

Het meest opvallende element is, hoe kan het ook anders, de zang. Dat is even wennen namelijk. Ik kan wel een aardig eind meegaan met wat wizard betoogt, aangezien ook ik de vocalen een tikkeltje overdreven vindt. Ik weet ook niet echt hoe ik het uit moet leggen, maar ik vind de grunts heel geïsoleerd en 'galmend' klinken. Daar ben ik niet zo weg van. Aan de andere kant vind ik het wel weer heel gaaf dat de grunts op dit album zo anders klinken dan elders. Het heeft ook wel weer z'n charme, zullen we maar zeggen.

Ik ga dit album zeker nog eens vaker luisteren voordat ik een cijfer geef. Muzikaal is dit echt sublieme death metal, waar enorm veel gebeurt. Ook de zang is ... apart ..., maar vermoedelijk een kwestie van wennen. Ik ben erg benieuwd hoe dit album zich ontvouwt na meerdere luisterbeurten. Kom er nog kort op terug in de toekomst!

En zo is het maar net. Het geheel begint nu een beetje bij me te landen. Muzikaal gezien is dit echt fabelachtig. Die lekkere tegendraadse, complexe riffs zijn echt om je vingers bij af te likken. Ook de mid-tempo stukken die in de composities verweven zijn klinken heel smerig en zwaar. In het riffwerk bespeur ik erg veel thrashinvloeden, wat niet verwonderlijk is omdat we spreken over een plaat uit 1993. De drums deinen daarbij echt mee met die tegendraadse riffs, wat een serie aan ontzettende groovende en smerige drumpartijen oplevert. Je kunt horen dat de muzikanten in kwestie ontzettend goed op elkaar zijn ingespeeld.

De zang blijf ik nog steeds een tikje belachelijk vinden. Ik vind extreme grunts, gekrijs, gegorgel, screams, noem het allemaal maar op, absoluut niet erg. Alleen ik vind de zang op dit album enigszins overdreven. Erg knap gedaan, maar niet aan mij besteed. De meer dan uitstekende muziek en composities minus de zang maakt een 4,5*-beoordeling meer dan terecht. Een plaat die het label 'klassieker' meer dan terecht verdient!

Zo zou ik het bijna ook verwoord hebben. Ik vind het album echter, na vele pogingen door de jaren heen, moeilijk te genieten door de vocalen. Het is eigen, en de overtrokken songtitels vind ik juist tof ('Erecshyrinol' als anagram voor 'No lyrics here', in dit kader leuk bedacht voor een instrumental), maar de muziek verveelt mij snel. De torenhoge score begrijp ik ook niet. Suffocation en Cryptopsy scoren beduidend lager, toch vind ik hun klassiekers aanzienlijk bruter, technischer en diverser. Misschien dat ik het in een vergevingsgezinde bui over een tijd weer een kans geef, voor nu 3,0*.


Oeps. Haal mijn naam dan maar door in het ledenregister van de metal elite.

Goede bemerking, maar ik vind dat Cryptopsy en Suffocation een totaal ander publiek trekken (en proberen bereiken?) dan Demilich. Die eersten gaan meer voor brutaliteit en klinken lomper, terwijl Demilich verfijnder en “slimmer” probeert te klinken.

Mij raakt het ook niet, ik ben team Suffocation/Cryptopsy. Demilich is death metal voor prog-fans, met een trucje dat me snel verveelt.