Millionaire - APPLZ ≠ APPLZ (2020)

hey alweer een nieuwe millionaire? ben benieuwd

Cornucopia was al een tijdje geleden gelost.
Erg benieuwd, Sciencing was een fantastische plaat dus hopelijk blijven ze het volhouden

Tim Vanhamel loopt al zo’n twee decennia mee in de Belgische muziekscene. Hij werkte mee aan projecten van onder anderen Broken Glass Heroes, Eat Lions, The Hickey Underworld en Tom Barman’s Magnum. Begin van het millennium bracht hij twee baanbrekende albums uit onder de naam Millionaire. Van uit het niets blies hij dit project in 2017 nieuw leven in met het wederom succesvol ontvangen Sciencing.

Het vierde album APPLZ ≠ APPLZ, spreek uit als Apples not Apples, is weer een heerlijk tegendraadse rockplaat geworden. Enige constante factor is bassist Bas Remans. Alle liedjes werden geschreven en gearrangeerd door Vanhamel.

De opener Cornucopia werd reeds vrijgegeven en is erg catchy, met een gedreven ritmesectie en fraai psychedelisch gitaarwerk van Vanhamel. Buiten bas en drums nam Vanhamel bijna alle instrumenten zelf voor zijn rekening. Los Romanticos valt op door het staccato ritme en refrein dat meteen blijft hangen. Ook Strange Days werd reeds vrijgegeven, de fraaie video ervan werd gemaakt door Nick Timmermans & Jaak De Digitale.

In The Watchman klinkt hij in alle opzichten als een reïncarnatie van Jimi Hendrix. De tekst is nogal cryptisch, het zou kunnen verwijzen naar fake news of naar mensen die zich anders voordoen op sociale media dan ze in werkelijkheid zijn. Het zou me niet verbazen mocht de titel een knipoog zijn naar All Along the Watchtower, de ultieme cover door Hendrix van de Dylanklassieker.

Net als velen van ons maakt van Vanhamel zich zorgen over het huidige politieke landschap. Toch wilde hij zich niet daardoor laat leiden in zijn muziek en wilde die dansbaar houden en wil hij de luisteraar even laten ontsnappen aan de sleur, zij het met de van hem bekende twist. Het opvallende artwork werd trouwens door Vanhamel zelf gemaakt.

Binnenkort zal hij dit spannende en tegendraadse album voorstellen op de Nederlandse en Belgische podia. Zeer interessant voor Nederlandse belangstellenden lijkt me het optreden in de Mezz. Op vrijdag 3 april en zaterdag 4 april presenteert Mezz namelijk hét Belgische festival van Nederland: “Ik Zie U Graag”.

Tijdens dit tweedaagse festival ontdek je een heel weekend lang spannende acts uit de broeierige, bruisende Belgische muziekscene. Op deze editie van “Ik Zie U Graag” zie je naast Millionaire, Zwangere Guy, Compact Disk Dummies, SONS, IBE, Brihang, Mintzkov, Cocaine Piss, The Guru Guru, Black Leather Jacket, Ruby Grace, Borokov Borokov, Compro Oro, Tessa Dixson, Echo Beatty en EMY.

Millionaire live:

21-03 EUPEN: Alter Schlachthof
25-03 BRUGGE: Cactus
28-03 LUIK: Reflector
29-03 ANTWERPEN: Trix (Uitverkocht)
31-03 LEUVEN: Het Depot
03-04 KORTRIJK: De Kreun
04-04 BREDA: Mezz : Ik Zie U Graag
11-04 HASSELT: MOD
14-04 GENT: Handelsbeurs (Uitverkocht)
24-04 UTRECHT: De Helling
30-04 BRUSSEL: Les Nuits Botanique

Mooie stuktje tekst hierboven, maar de term "tegendraads" vind ik niet echt toepasbaar op dit album. Zeker in vergelijking met de eerste en laatste Millionaire, zijn de conventionele gitaarsongs en zelfs solo's hier meer aanwezig dan ooit te voren. Deze plaat knalt vandaag erg fijn door de kamer hier. Stukken beter dan Vanhamel's comebackplaat wat mij betreft.

Wat ik vooral hoor op de nieuwe Millionaire is de invloed van Frank Zappa. De manier waarop Tim Vanhamel met zijn stem speelt, de ontregelende stukjes muziek. Het gaat niet zover als bijvoorbeeld 'We're Only In It For The Money'. Daarvoor schrijft en presenteert Vanhamel te graag liedjes op zijn nieuwe plaat.

Ik was de band eigenlijk helemaal vergeten. De titel van de eerste plaat had ik niet kunnen reproduceren, merkte ik. Van de tweede wel vreemd genoeg, omdat ik daar weinig mee kon. Teveel invloed uit de woestijn in het zuid westen van de V.S., de goede elementen vergetend. De plaat uit 2017 is geheel langs me heen gegaan.

Op Apples staan een flink aantal nummers die ronduit goed zijn, maar toch ook een aantal iets mindere broeders, die wel interessant klinken en dat maakt dat het album meer dan gemiddeld is, zonder heel bijzonder te worden. Wat wel het geval is, is dat er voldoende te ontdekken valt in de arrangementen. Dat geeft de plaat groeikansen, want veel luistert nu al heel prettig weg.

Eigenlijk is dit album er een voor de doorzetters. Wie de moeite neemt om een tweede keer door de dwarsheid van de eerste nummers heen te bijten, gaat een heleboel ontdekken, inclusief schoonheid. Ook in die eerste twee nummers.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Zo, deze valt me erg tegen, terwijl de vorige nog een van de platen van het jaar voor me was. Veel elementen zijn ook nu weer aanwezig, maar veel nummers beklijven maar niet. Na de eerste twee nummers gaat de plaat voor mij als een nachtkaars uit om bij Dig A Ditch weer aan te gaan.
Het middenstuk klinkt als Artic Monkeys, niet slecht, maar wel minder. Echt jammer.

Outside the simian flock was hun weed plaat, Paradisiac hun crack plaat, Sciencing hun lsd plaat en deze plaat dan de morning after? Geen slechte plaat maar of het überhaupt een echte Millionair plaat is... daarvoor is het tempo voor mij iets te laag.. Can't Stop The Noise is wel het prijs beest van de plaat. Enkele nummers zoals Visa Running of Busy Man hadden hier ook op z'n plaats geweest (nummers qua Streetlife Cherry & Alpha Male moeten we helaas niet meer verwachten).

Heel gematigde reacties hier. Ik vind deze zelfs nog beter dan de vorige, en die was ook al niet verkeerd.

Vanhamel brengt meer schwung in de muziek. Minder lompheid (kan ook heerlijk zijn hoor), meer elegantie en laagjes. En ook: variatie.

Verslavende plaat en een voorzichtig favorietje voor 2020 tot nu toe.

Lekker hoor dat whiplash.

Zojuist aangeschaft. De vorige 3 waren erg goed tot geniaal. Whiplash, Can't stop the noise en Dig a Ditch zijn zalig. Blue Mountains White sky is ook fantastische psychedelica met een rocksfeertje. Slechts 2 luisterbeurten en al heel erg sterk tot nu toe. 4*

Lekkere, funky klinkende plaat van Tim Vanhamel en co, maar het niveau van de voorgangers wordt niet gehaald. Dit klinkt wel bevlogen, maar ook wat makkelijk soms, alsof men iets te comfortabel achteroverleunt. Nu staan hier wel genoeg songs op die het interessant houden, dus mijn eindoordeel is zeker positief.

3,5 sterren