James Steinle - What I Came Here For (2020)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Country
Label: Shotgun House
-
Black & White Blues (4:40)
-
What I Came Here For (Prelude) (0:43)
-
What I Came Here For (4:51)
-
Low & Slow (3:16)
-
In the Garden (4:08)
-
Blue Collar Martyr (4:40)
-
Without You (4:19)
-
Back Out on the Road (3:32)
-
Sentimental Plague (4:21)
-
In Love Again (Two Different Languages) (3:49)
-
Well, So Long (3:54)
0
geplaatst: 10 februari 2020, 17:44 uur
Er zitten goede nummers bij, zoals het titelnummer 'What I Came Here', dat doet denken aan zijn vorige album, zowel de muziek als de tekst. Maar hij dwaalt te gemakkelijk door allerlei country stijlen. 'In The Garden' herinnert aan een Conway Twitty ballad uit de jaren 70 met zijn trage bouw, terwijl 'Back Out On The Road' een boogie-woogie met een barrelhouse-piano heeft. De 'smartlap' ontbreekt ook niet, 'In Love Again' is er één van het ergste soort. Niet echt mijn ding dus. "Blue Collar Martyr' is daarentegen weer iets anders. Onheilspellend, rauw, boos en gemeen. Het behoort tot de weinige goede nummers, evenals 'Without You'.
Al met al vind ik dit album teveel een ratjetoe aan stijlen en daarom een flinke stap terug vergeleken met z'n vorige.
Al met al vind ik dit album teveel een ratjetoe aan stijlen en daarom een flinke stap terug vergeleken met z'n vorige.
0
geplaatst: 10 februari 2020, 18:33 uur
heicro schreef:
Er zitten goede nummers bij, zoals het titelnummer 'What I Came Here', dat doet denken aan zijn vorige album, zowel de muziek als de tekst. Maar hij dwaalt te gemakkelijk door allerlei country stijlen. 'In The Garden' herinnert aan een Conway Twitty ballad uit de jaren 70 met zijn trage bouw, terwijl 'Back Out On The Road' een boogie-woogie met een barrelhouse-piano heeft. De 'smartlap' ontbreekt ook niet, 'In Love Again' is er één van het ergste soort. Niet niet echt mijn ding dus. "Blue Collar Martyr' is daarentegen weer iets anders. Onheilspellend, rauw, boos en gemeen. Het behoort tot de weinige goede nummers, evenals 'Without You'.
Al met al vind ik dit album teveel een ratjetoe aan stijlen en daarom een flinke stap terug vergeleken met z'n vorige.
Er zitten goede nummers bij, zoals het titelnummer 'What I Came Here', dat doet denken aan zijn vorige album, zowel de muziek als de tekst. Maar hij dwaalt te gemakkelijk door allerlei country stijlen. 'In The Garden' herinnert aan een Conway Twitty ballad uit de jaren 70 met zijn trage bouw, terwijl 'Back Out On The Road' een boogie-woogie met een barrelhouse-piano heeft. De 'smartlap' ontbreekt ook niet, 'In Love Again' is er één van het ergste soort. Niet niet echt mijn ding dus. "Blue Collar Martyr' is daarentegen weer iets anders. Onheilspellend, rauw, boos en gemeen. Het behoort tot de weinige goede nummers, evenals 'Without You'.
Al met al vind ik dit album teveel een ratjetoe aan stijlen en daarom een flinke stap terug vergeleken met z'n vorige.
Oef...zijn vorige plaat vind ik één van de beste platen van de afgelopen jaren.
0
geplaatst: 26 februari 2020, 10:54 uur
South Texas Homecoming was één van de beste country platen van 2018. Uit het niets kwam dit debuut van James Steinle en liet traditionele country vloeiend overgaan tot hedendaagse country. Nu, twee jaar later, brengt Steinle zijn tweede album uit What I Came Here For. De vraag is of hij deze lijn kan doorzetten of dat deze snelle opvolger te veel van het goede blijkt te zijn.
Om maar gelijk op dat laatste een antwoord te geven: What I Came Here For is niet een heel geslaagd vervolg, maar er zit genoeg potentie in. Nummers zoals Without You en What I Came Here For verlangen terug naar South Texas Homecoming. Country songs die prima passen binnen het tegenwoordige country landschap, maar daar tegenover staan er ook traditionele nummers op zoals opener Black and White Blues, Low & Slow en Back Out on the Road. Deze nummers zijn vroeger al gedaan en veel beter.
Even bij Blue Collar Martyr veer ik op. Een donker dreigend nummer waar Steinle nieuwe wegen inslaat. Een soort country noir sfeer zet Steinle hier neer, die goed te vergelijken valt met de nieuwe plaat van Gill Landry.
What I Came Here For lijkt een gehaast project met een paar standout tracks. Het heeft helaas niet de impact van South Texas Homecoming die over de gehele linie veel en veel sterker was. Misschien zou Steinle voor het vervolg wat meer de tijd kunnen nemen en de traditionele country nummers achterwege laten.
Om maar gelijk op dat laatste een antwoord te geven: What I Came Here For is niet een heel geslaagd vervolg, maar er zit genoeg potentie in. Nummers zoals Without You en What I Came Here For verlangen terug naar South Texas Homecoming. Country songs die prima passen binnen het tegenwoordige country landschap, maar daar tegenover staan er ook traditionele nummers op zoals opener Black and White Blues, Low & Slow en Back Out on the Road. Deze nummers zijn vroeger al gedaan en veel beter.
Even bij Blue Collar Martyr veer ik op. Een donker dreigend nummer waar Steinle nieuwe wegen inslaat. Een soort country noir sfeer zet Steinle hier neer, die goed te vergelijken valt met de nieuwe plaat van Gill Landry.
What I Came Here For lijkt een gehaast project met een paar standout tracks. Het heeft helaas niet de impact van South Texas Homecoming die over de gehele linie veel en veel sterker was. Misschien zou Steinle voor het vervolg wat meer de tijd kunnen nemen en de traditionele country nummers achterwege laten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.