Malena Zavala - La Yarará (2020)

De singles van deze klinken heel anders dan het geluid op haar debuut, meer Latin invloeden... meer Pop.

What If I roept herinneringen op aan de Talking Heads, licht opzwepend met Latin en Afrikaanse invloeden.

Malena Zavala beperkt zich niet tot één genre, eigenlijk op elk nummer wordt er weer met iets andere geëxperimenteerd en gaan de tempo's ook op en neer. Iets meer percussie maar ook is ze niet vies van de (elektronische) tom-toms.

Zo heeft La Yarará chants en Latin Native American invloeden maar ook wat Psychedelica die aan oude Peruaans Cumbia doet denken.

Maar er zijn ook dromerige wat licht melancholische nummers zoals Memories Gone en de afsluiter Naturaleza

De hoes lijkt me een knipoog naar de 60s Latin / Tropische hoezen met ik vermoed een Cuatro (een soort Latin ukelele) op de sofa. Ik meen een dergelijk instrument ook in diverse nummers terug te horen.

Ik was wat argwanend m.b.t. dit album doordat ik op de singles La Yarará / Memories Gone / I'm Leaving Home onverwacht meer Pop hoorde. Ik had haar debuut namelijk meer bij de Indie acts geplaatst. Maar het klinkt best lekker: meer Latin invloeden en meer experiment is niet verkeerd.

Favorieten: de opener, de afsluiter en het titelnummer.

PS.
De Yarará is een giftige slang... heeft volgens mij geen enkele relevantie met de muziek op de sfeer / teksten op het album. Misschien Malena's manier om mee te doen aan de trend van hoezen met een slang daarop?

Heerlijk album, halfje erbij.

Malena Zavala en haar band hadden duidelijk veel plezier bij het maken van het album.

Ritmo de Vida had ook een single kunnen zijn.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Malena Zavala - La Yarará - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Malena Zavala - La Yarará
Malena Zavala debuteerde in 2018 prachtig met een dromerig album vol bezwering en combineert deze klanken nu op fraaie wijze met wat meer invloeden uit de Latijns-Amerikaanse muziek
Het debuut van Malena Zavala was twee jaar geleden een zeer memorabel maar helaas in brede kring over het hoofd gezien album. Opvolger La Yarará zal het ook niet makkelijk krijgen, al is het maar omdat de Argentijnse muzikante dit keer kiest voor een wat ongrijpbaarder geluid vol invloeden uit Latijns-Amerika. De donkere en nachtelijke klanken van het debuut zijn verruild voor de zonnige klanken van de dag, maar Malena Zavala heeft zeker geen lichtvoetig Latin album gemaakt. La Yarará is een album vol bijzondere invloeden en een album dat langzaam maar zeker steeds mooier en bijzonderder wordt.

Malena Zavala is een in Argentinië geboren maar in Engeland opgegroeide muzikante, die in 2018 debuteerde met Aliso. Het is een album dat ik twee jaar geleden niet heb opgemerkt en dit ondanks het feit dat het album in 2018 in maar liefst drie versies is verschenen (naast de reguliere versie verscheen ook nog een akoestische versie en een live-album).

Het is een album waarvoor ik de afgelopen weken een enorm zwak heb gekregen en dat ik met terugwerkende kracht zo zou toevoegen aan mijn jaarlijstje over 2018. Ik kwam Aliso op het spoor door het nieuwe album van de Argentijnse singer-songwriter, maar waar het debuut van Malena Zavala direct een onuitwisbare indruk maakte en doorgroeide tot een album dat ik nog heel vaak ga beluisteren, was mijn kennismaking met het nieuwe album vooral een worsteling.

Op haar debuut maakt Malena Zavala dromerige en uiterst ingetogen muziek die zich genadeloos opdringt. Het onlangs verschenen La Yarará is, zeker vergeleken met het debuut, een vat vol tegenstrijdigheden. Het album opent met dromerige klanken die in het verlengde liggen van de songs op het debuut van Malena Zavala. Hypnotiserende klanken worden gecombineerd met de mooie en bijzondere stem van de Argentijnse muzikante, die een brug slaat tussen verstilde folkies en de verleiding van Mazzy Star. Halverwege de openingstrack gaat het roer echter om. Latijns-Amerikaanse ritmes en zonnestralen doen hun intrede en worden gecombineerd met wat staccato gitaarlijnen. Het is wat meer pop dan op het debuut van Malena Zavala en het is vooral een stuk uitbundiger.

De singer-songwriter uit Londen omarmt haar Argentijnse wortels op La Yarará een stuk steviger dan op haar debuut, maar het etiket Latin-pop dat ik hier en daar tegenkom is toch wat misplaatst. Ook La Yarará is een avontuurlijk album dat steeds iets doet dat je niet verwacht en dat invloeden uit meerdere genres op bijzondere wijze combineert. In de wat meer ingetogen en folky tracks op het album vloeien de atmosferische klanken van haar debuut prachtig samen met een zwoel vleugje Latin. Zeker de wat meer ingetogen songs op het album doen qua schoonheid niet onder voor de songs op het debuut en zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe mooi het allemaal in elkaar zit.

Malena Zavala kiest op La Yarará voor een wat voller geluid, maar het is nog altijd een subtiel geluid vol ruimte. Hier en daar wordt de Latin knop wat verder opengedraaid en neemt de brandende zon het over van de donkere nacht. La Yarará is opeens mijlenver verwijderd van het debuut van de Argentijnse muzikante, maar het plezier spat er van af en een verrassende wending is nooit ver weg.

Ik kan nog altijd makkelijker uit de voeten met het debuut van Malena Zavala, maar bij iedere luisterbeurt valt er op haar tweede album meer op zijn plek. La Yarará is een album met buitengewoon aangenaam klinkende songs, maar het is ook een album waarop je iedere keer weer wat nieuws hoort en waarop continu bruggen worden geslagen tussen de muziek uit het geboorteland van Malena Zavala en de muziek uit het continent waarop ze is opgegroeid. Het is even wennen misschien, maar hoe vaker ik naar het album luister hoe onweerstaanbaarder het wordt. Erwin Zijleman