Caravan - Canterbury Comes to London (1997)

Hmm, vreemd. Al bijna 25 jaar uit en nog geen enkele post, nee zelfs geen enkel stem! Maar ja, dat geldt ook voor mij als trouwe Caravan-fan, dus laat ik het goede voorbeeld maar eens geven door het album goed te beluisteren.

En dat was best een aangename verrassing. En natuurlijk haalt het niet het niveau van Ether Way en dus al helemaal niet van Fairfield Hall. Maar ja, na dit live meesterwerk mag je eigenlijk ook niets van een gelijk niveau verwachten.

Maar dus toch een fijn album. Het start lekker fel met versies van Memorie Lain en Headloss, die hier nog meer rocken dan de album versies. En dat past de nummers eigenlijk prima. Dat het wat steviger klinkt heeft alles te maken met de bezetting. Die is uitstekend met Pye Hastings, Richard Coughlan, David Sinclair, Geoff Richardson en Jim Leverton en het nieuwe lid Doug Boyle. En daar zit het hem in: Doug speelt namelijk meer dan goed gitaar en moet dus de ruimte krijgen. Dat betekent dat Geoff weer hier en daar wat inlevert. In enkele nummers zijn diens vioolpartijen ingeruild voor een tweede gitaarpartij, waardoor het geheel wat steviger klinkt. Headloss kent zowaar een soort van gitaarduel tussen Pye en Doug, zoals die in de jaren zeventig populair was. En dat klinkt prima.

Net zoals velen ben ik een grote fan van Geoff, dus was ik bang dat die wat weggedrukt zou worden. Maar dat valt in de rest van het concert reuze mee: hij krijgt nog genoeg ruimte voor mooie bijdragen met zijn altviool, mandoline en dwarsfluit.

Al met al een fijne aanvulling in het oeuvre van Caravan. En nu maar hopen dat dit album wat meer aandacht gaat krijgen, want dat verdient het.