Albert Ayler Quartet - The Hilversum Session (1964)

Dit is een opname uit 1964 van een optreden uit een reeks in Europa. Het kwartet bestaat uit Ayler zelf(tenorsaxofoon), Don Cherry(cornet), Gary Peacock(bas) en Sunny murray(Drums). De composities zijn van Ayler, waaronder de bekende stukken Ghosts en Spirits. Infant Happines is een compositie van Don Cherry

Het is een zeer sterk optreden, de muzikanten lijken geen cues nodig te hebben, ze weten wanneer de energie van het stuk verandert. Ayler en Cherry zingen het hoogste lied, een samenzang, vraag en antwoord, aanvullen en tegenspreken. Een voortdurende twee-eenheid. Alles begeleid door Peacock en Murray. Deze drummer heeft een kenmerkende stijl op vooral snaredrum en bekkens. Peacock is als de zee, die blijft hetzelfde in zijn voortdurende stroom. Voor de Ayler-fan is dit een fijne aanvulling op het latere werk zoals Live in Greenwich Village. Voor de minder bekende is dit een uitdagende kennismaking met de stijl van Ayler.

Op zich een leuk plaatje. Er wordt op een goede manier samen gespeeld. Het deuntje van ghost is z'n beetje uit alles te herkennen en lijkt een beetje op elk album terug te komen .


waarom staat deze onder de reguliere albums, het betreft hier toch een live album van Ayler, of zie ik dat verkeerd?

Ja, dat heb ik verkeerd geschreven in mijn vorige post. Ze hadden wel al een reeks concerten gegeven geloof ik in Zweden en Denemarken. Dit is echter wel in de studio opgenomen. Wel was er een uitgenodigd publiek aanwezig. Het is wellicht dan ook in een take opgenomen. In dat opzicht zou het dan een live optreden in de studio zijn...Gebeurd(e) wel meer overigens dat albums in een keer worden opgenomen in de jazzmuziek als ik het juist heb.

Mijn eerste Ayler, en meteen al een moeilijk album. Ofwel is het de vermoeidheid, ofwel scheelt er wat met de mixage (bas en drums zitten teveel naar de voorgrond, terwijl trompet en sax in de diepte verdwijnen), ofwel is ‘The Hilversum Session’ gewoon een heel hermetische set. Let wel, dat bedoel ik niet slecht: de muzikanten spelen niet elk op hun eigen eiland, en zoals Ik Doe Moeilijk al zei zitten de dialogen tussen Cherry en Ayler als gegoten. Alleen lijkt het alsof er verder niets meer bij kan, wat een behoorlijk “eng” effect met zich mee brengt.

Verder kan ik mijn gevoelens niet zo goed uitdrukken - genoeg dus over mijn psychologische ervaringen. Stilistisch sluit het album (denk ik) aan bij de vroege Ornette Coleman-albums. Ook hier zijn de composities immers opgebouwd via vraag en antwoord tussen sax en trompet, waarna één van beide instrumenten spectaculair een solo intuimelt.
Wat opvalt is dat noch Ayler, noch Cherry de drang voelen om het harmonisch materiaal "kapot te maken", en ze houden hun solo’s (ondanks alle expressie) behoorlijk verzorgd. Dat maakt ‘The Hilversum Session’ enerzijds heftig, maar tegelijk nog net
(ver)dragelijk.

Verder denk ik dat de tijd voor mij nog steeds niet rijp is wat betreft Coleman of Ayler. Doe mij maar een barokker album - al heeft sobere emotie ook zijn charme. Volgens mij is het slechts een kwestie van tijd vooraleer ‘The Hilversum Session’ me al zijn geheimen zal prijs geven.

Nu een paar keer beluisterd. In een vlugge luister beurt klinkt dit album een beetje het zelfde als zijn bekendere voorgangers. Een aantal composities komen dan ook terug, zoals ghost en spirits. Hierdoor vroeg ik mij zelfs een beetje af wat de meerwaarde van deze plaat is?


Alle nummers zijn geschreven door Ayler op een na. Cherry heeft "Infant Happines" geschreven. De bekende deuntjes uit ghost, spirit en angels zullen de meeste Ayler liefhebbers als "muziek"in de oren klinken. Deze compositie kwamen eerder op zijn albums naar voor. Maar gebrek aan creativiteit heeft ayler niet. Er klinken sterke improvisaties met een sterke chemie tussen Ayler en Cherry. Het 4 tal voelt elkaar goed aan.
De bas van Peacock klinkt donker en heeft een klein moment van stralen. Murray speelt begeleidend mee. MAar juist door dat Peacock en Murray hun "plaats weten" creëren ze een basis voor de sterke communicatie tussen Ayler en Cherry.

Zwaar verteerbaar album. Te zwaar voor mij, maar lastig is precies te duiden waar dat ligt. Als wel eerder is gebleken ligt mijn tolerantie voor overheersende knor-piep-lawaai-blazers wat lager dan voor de andere users bij de freejazz-liefhebbers, maar dat geldt hier toch niet zo. Het samenspel van de blazers is hier en daar juist heel harmonieus en komt me niet schreeuwerig voor, ondanks de toch zeer wilde improvisaties. Eigenlijk ook wat unaej zegt. Ook het totaalgeluid is - als ze alle vier spelen, lekker vol, muziek met een ´bite´ (weet even niet hoe anders te zeggen) en ik denk dat dat vooral ook komt door Peacock´s bijdrage.
Maar er zijn twee zaken waardoor dit niet iets voor mij is of zal worden en dat zijn:
* de thema´s / deuntjes, die naar ik begrijp van korenbloem kenmerkend zijn voor Ayler. Zodra er thema wordt gespeeld ga ik me al vrij snel ergeren aan de toch wat melige hoofdmelodieen; als er lang uitgehaald wordt is het soms op het carnavaleske af. Het zal zo zijn dat de meeste jazzliefhebbers dat minder belangrijk vinden, voor mij wordt het als muziekstuk meteen minder aantrekkelijk.
* de merkwaardige invulling van de drums. Het terugkerende crescendo ´tschik-tschik-tschik-tschik-tschik - bij veel nummers, bij bijna elke solo, vind ik vaak te veel op de voorgrond en op enkele punten ook wel te onpas, om maar niet te zeggen: ergerlijk.

Niet slecht maar enigsinds eentonig, m'n geest gaat op een gegeven moment toch dwalen omdat de muziek niet genoeg m'n aandacht weet vast te houden.