Nadine Shah - Kitchen Sink (2020)

Ojooo Ladies for Babies is er los op. Ik ben al aan t wachten op de opvolger van Holiday Destination met een dubbel gevoel. Ik kan/mag niet dezelfde kwaliteit verlangen. Je gaat sowieso niet de initiële verrassing hebben en meemaken, plus heell het concept van Holiday Destination (de vluchtelingencrisis) was heel apart. En dan laat ze die clip los op ons.

Goedje.

De eerste single heeft een aparte titel Ladies for Babies (Goats for Love), het lijkt net een (mannelijke) gedacht uit vervlogen tijden.

Denk als je de clip ziet dat het een duidelijk statement is dat vrouwen buiten hun job nog altijd verantwoordelijk gesteld worden voor kinderen. Als ze geen kinderen hebben of willen worden ze bijna als abnormaal bekeken.

Na de tweede single Trad is ook het titelnummer als single verschenen.

Trad bevalt daar nog het meeste van maar heb de indruk dat het album minder toegankelijk en aansprekend is dan de voorganger.

Nadine Shah - Trad (Official Audio) - YouTube

Nadine Shah - Kitchen Sink (Official Audio) - YouTube

Op de valreep nog een 5e single: Club Cougar

Blazers en zo te horen ook samples van distorted brass. Heeft iets tropisch / Latin maar ook Avant-garde.

Ook uit dit nummer blijkt dat het experimentele en minder toegankelijke een rode draad zal zijn op dit album. Waarschijnlijk een hate/love kwestie voor haar fans.

Nadine Shah - Club Cougar (Official Audio) - YouTube

En zo rustig aan zijn we inmiddels alweer bij album nummer vier aangekomen. Nadine heeft al wel bewezen dat ze het avontuur durft op te zoeken en dat horen we op dit album terug.

Alleen al die heerlijke tropische opener zegt al genoeg.

Waar ik haar op de eerste twee albums nog kon vergelijken met Anna Calvi en PJ Harvey daar krijg ik op dit album het gevoel te maken te hebben met een tropische, jazzy variant van St. Vincent.
Eenzelfde soort gekte, maar iets donkerder met hier en daar een Morphine-gevoel (maar daar zal ik vast wel alleen in staan).

Heerlijk album voor warme zwoele zomeravonden zoals vanavond.

De eerste beluistering valt beter dan ik van te voren had verwacht. Veel variatie, en ben het wel eens met de typering van Eric hierboven: een Jazzy St. Vincent, en Anna Calvi's Hunted geluid is niet ver weg.

Heb nog wel moeite met nummers als Ladies for Babies (Goats for Love).

Club Cougar is een prachtige opener en vreemd dat die niet als eerste single is uitgebracht.

Wederom een prima album van Nadine Shah waarop het centrale thema lijkt te zijn hoe het is om een ander leven te leiden dan wat als 'normaal' wordt gezien voor een vrouw van haar leeftijd. Muzikaal zeer afwisselend maar wel met het kenmerkende Nadine Shah geluid. Van mij mag ze nu wel de 'Mercury' winnen die ze, wat mij betreft, met 'Holiday Destination' ten onrechte is misgelopen.

De vergelijkingen met St. Vincent en Anna Calvi stelden mij bepaald niet gerust. Maar gelukkig is dit gewoon een verrassend muzikale Nadine Shah.

Opvallend weinig reacties op het nieuwe album van Nadine terwijl internationaal de reviews zeer positief zijn. Om er maar eens een paar te noemen:

Pitchfork [7.9]
' The best songs on the singer-songwriter’s excellent fourth album invoke the surreal melodramas of Björk and the wry social commentary of Pulp.'

The Guardian [4 sterren]
'The singer-songwriter’s follow-up to Holiday Destination is a slow-burning joy'

The Line Of Best Fit [9]
'Nadine Shah’s strongest effort to date is filled with brooding intensity'

NME [4 sterren]
'complex and thought-provoking post-punk contains multitudes'

The Standard [4 sterren]
Independent [4 sterren]

Hoe kan dit ?!

Die recensenten zitten niet op dit forum.

Hoge beoordelingen gegeven door zgn. 'beroepsrecensenten' hoeft uiteraard niet per definitie iets te zeggen over je eigen beoordeling van een album. Echter, als de beoordelingen internationaal hoog zijn, dan raak ik wel nieuwsgierig naar een album omdat het wel opvallend is. En dan valt het mij op dat er toch relatief weinig reacties op dit forum zijn. Maar ja, er zijn genoeg albums te beluisteren

Ik snap het helemaal hoor, dat heb ik ook. Maakte maar een grapje

Dit is, tot nu toe, voor mij het album van het jaar. Gek dat t hier niet doorbreekt. Op The Quietus staat t nr 7 in albums van het jaar.

Nadine Shah's muziek met een punk-tegendraadse twist, een vleugje exotisch soms jazzy sfeertje waardoor rijk van sfeer en klank en daarbij een ietwat koele theatrale stem die vanuit de diepte komt. Net als bij het vorige album heeft het enkele draaibeurten nodig om tot volledige wasdom te komen.

Net even gecheckt wat ik ook weer heb gegeven voor het debuut, en vier sterren was lager dan ik verwacht had. Maar dat was toen, en hoewel ze aan stem nauwelijks wat heeft ingeboet, maakt ze op dit albbum muzikale keuzes die haar totaal niet lijken te passen.

Gisterenavond was ze weer echt goed. Voort de mensen die nieuwsgierig zijn. Nadine Shah - Trad live