Lynne Hanson - Just Words (2020)

Nog nooit van deze zangeres gehoord; maar na het horen van 'Long Way Home" moest ik dit album toch eens een kans geven. Geen spijt van. Naast de fijne teksten en muziek is haar (voor een vrouw best wel donkere) stemgeluid toch wel haar unique selling point zoals ze dat in moeilijk engels uit drukken.

In een ver verleden prees Lura River of Sand al eens aan als typisch plaatje voor mij. Ik weet niet of ik hem destijds gehoord heb, maar blijven hangen is hij dan niet. Het is inmiddels 2020 en Hanson heeft een nieuwe worp. Ik kan nu al melden: deze blijft zeker wel hangen. Haar stem is wel een dingetje. Dat duurt echt wel een paar nummers voor je daar doorheen bent. De nummers zitten stuk voor stuk heel professioneel in elkaar. De instrumentale aankleding is zeer smaakvol en de lichte neiging in een aantal nummers naar de blues zorgt ervoor dat de aandacht tot het einde optimaal is. Hoogtepunt vind ik wel Hemingway's Songbird die tegelijk tekstueel ook een groot deel van de lading dekt.