Norman Connors - Dance of Magic (1972)

Met: Eddie Henderson (trumpet), Gary Bartz (alto & soprano sax), Carlos Garnett (tenor saxophone), Herbie Hancock (piano) Stanley Clarke, Cecil McBee (bass), Norman Connors (drums), Billy Hart, Airto Moreira (percussion, bells, shakers)

Gek genoeg kijk je vaak makkelijk over de platen van drummers heen die zij als leader hebben uitgebracht. En iedere keer wanneer je een plaat van Max Roach, Roy Haynes of in dit geval deze Norman Connors op zet word je eraan herinnerd dat dit geheel onterecht is. Norman Connors... mijn eigen geruststelling is dat ik alleen deze plaat van hem hoef te kopen. De twee hieropvolgende zijn nog wel goed maar bevatten voor mij te veel (slecht uitgevoerde) vocalen. Na die bewuste platen zou Connors zich meer bezig gaan houden met gelikte commerciële disco. Dat is minder mijn ding. Maar wat ben ik blij dat ik deze wel in huis heb zeg, beest van een plaat. Diezelfde Connors leverde trouwens vaak uitstekende bijdragen bij ondermeer Archie Shepp, Pharoah Sanders en Sam Rivers. want drummen kan deze man wel. En dan heb ik niet over gedateerde disco rifjes maar snoeiharde drumpartijen.Kijkend naar de line-up van de plaat druipt er wat kwijl over mijn kin. Droomband natuurlijk.

Kant A van de plaat is volledig gewijd aan het titelnummer en je wordt er eigenlijk direct in mee gezogen. Dit is de enige track waar wat vocalen op aanwezig zijn maar het blijft bij wat thematisch gezang aan het begin. Godzijdank (voor mij) houden de dames daarna hun waffel. Na een gepassioneerd intro van Garnett (die hier in uitzonderlijke vorm is trouwens) vallen de dubbele bassen van Stanley Clarke en Cecil McBee in. Wat niet heel gek is, is dat de gelijkenis met 'Black Unity' van Pharoah Sanders heel erg groot is. De thema's van beide nummers en vooral de basrifs hebben veel gemeen met elkaar. Ook op die plaat namen Clarke en McBee de baspartijen voor hun rekening. En holy fuck die gasten swingen de tent uit met hun aanstekelijke grooves. Het hele nummer door blijft een aaneenschakeling van intensiteit, emotie maar vooral uitzonderlijk goede solo's. Garnett heb ik nog nooit zo bezield horen spelen, de elektrische effecten op Henderson's trompet klinken naar mijn eigen verbazing best tof en Herbie Hancock heb ik nooit eerder in zo'n setting horen spelen (misschien komt Kawaida van Albert Heath in de buurt). Alle bandleden nemen een hoop vrijheid voor zichzelf en er wordt pittig gespeeld maar door de bassen en modaliteit blijft alles goed beluisterbaar. Het is echter wel 'puntje van je stoel muziek'.

De grote valkuil van zo'n lang themanummer is vaak dat de rest bestaat uit wat lauwe kliekjes. Gelukkig is dat op deze plaat geenszins het geval. Misschien niet zo spectaculair als het titelnummer maar Connors is niet van plan je er makkelijk mee weg te laten komen. De energie van kant A drukt door naar kant B en ook die nummers zijn uitstekend. Dezelfde mix van aanstekelijke ritmes, swing en scheurende solo's. Gepassioneerde muziek die heerlijk in je hoofd blijft hangen. Probeer maar eens stil te blijven zitten.

Fijne plaat van Norman Connors, moet ik zeggen. Vooral de titeltrack weet me te overtuigen, bij vlagen ronduit indrukwekkend, eigenlijk een succulent spiritueel-hallucinogeen feestje van dik 20 minuten. Ik was, met Black Unity van Pharoah net achter de kiezen, natuurlijk ook al meer dan in de mood. Op die plaat speelt Connors ook mee trouwens, hij speelde wel vaker samen met Sanders begin jaren '70.

De drie andere composities weten ook geenszins teleur te stellen (allen van Connors zelf trouwens met uitzondering van de tweede, die is van bassist Cecil McBee), met een vette knipoog in de titel van het korte slotakkoord. Give the Drummer Some... Wat dan? Applaus is zijn deel, als je het mij vraagt.

4 sterren