George Coleman - My Horns of Plenty (1991)
mijn stem
1 stem
0
geplaatst: 3 maart 2021, 22:27 uur
George Coleman (sopraan, alt, tenor saxofoon), Harold Mabern (piano), Ray Drummond (bas), Billy Higgins (drums)
Opgenomen in DDD aan het begin van het digitale tijdperk, toen dat nog uitgebreid verteld moest worden, maar allejezus, wat hier geboden wordt is geluidstechnisch om je vingers bij af te likken. George Coleman en Billy Higgins waren de saxofonist en drummer van dienst op de eerste Eastern Rebellion samenwerking, een plaat die vooral toegeschreven wordt aan pianist Cedar Walton, maar waarop het aandeel van Coleman en Higgins minstens even hoogstaand, belangrijk en heerlijk te noemen is. En in die Eastern Rebellion hoek moet je wat hier te horen is ook een beetje zoeken. Een hoek waar ik erg graag te vinden ben. Beetje in de hard- en postbop traditie, dus niet hemelbestormend, maar de heren gaan gewoon heerlijk virtuoos loos op hun eigen instrumenten en doen dat meer dan spannend genoeg om bij mij een grote glimlach op het gezicht te toveren. George speelt afwisselend sopraan, alt en tenor saxofoon, heeft een fantastische sound en trakteert ons gretig op duizelingwekkend snelle soli, Mabern is een verdienstelijk pianist die o.a. ook bij Lee Morgan heeft gespeeld, maar natuurlijk wel een beetje verbleekt bij Cedar Walton (wat geen schande is), de bas van Drummond zit heerlijk diep in het laag gemixt, dat komt op mijn set geweldig tot z'n recht en Higgins, ach, die behoeft geen introductie, een heerlijke drummer die altijd levert en nooit teleurstelt. Ik gebruikte wel heel vaak het woord heerlijk in mijn verhaal, he?
Opgenomen in DDD aan het begin van het digitale tijdperk, toen dat nog uitgebreid verteld moest worden, maar allejezus, wat hier geboden wordt is geluidstechnisch om je vingers bij af te likken. George Coleman en Billy Higgins waren de saxofonist en drummer van dienst op de eerste Eastern Rebellion samenwerking, een plaat die vooral toegeschreven wordt aan pianist Cedar Walton, maar waarop het aandeel van Coleman en Higgins minstens even hoogstaand, belangrijk en heerlijk te noemen is. En in die Eastern Rebellion hoek moet je wat hier te horen is ook een beetje zoeken. Een hoek waar ik erg graag te vinden ben. Beetje in de hard- en postbop traditie, dus niet hemelbestormend, maar de heren gaan gewoon heerlijk virtuoos loos op hun eigen instrumenten en doen dat meer dan spannend genoeg om bij mij een grote glimlach op het gezicht te toveren. George speelt afwisselend sopraan, alt en tenor saxofoon, heeft een fantastische sound en trakteert ons gretig op duizelingwekkend snelle soli, Mabern is een verdienstelijk pianist die o.a. ook bij Lee Morgan heeft gespeeld, maar natuurlijk wel een beetje verbleekt bij Cedar Walton (wat geen schande is), de bas van Drummond zit heerlijk diep in het laag gemixt, dat komt op mijn set geweldig tot z'n recht en Higgins, ach, die behoeft geen introductie, een heerlijke drummer die altijd levert en nooit teleurstelt. Ik gebruikte wel heel vaak het woord heerlijk in mijn verhaal, he?
* denotes required fields.
* denotes required fields.