Axel Rudi Pell - Sign of the Times (2020)

Axel doet een kill the kingetje (van On Stage) bij de eerste single Gunfire , inclusief de toetsen. Wel leuk voor Bobby Rondinelli natuurlijk die hier wederom achter de drumkit zit.

Axel Rudi Pell blijft doen wat Ritchie Blackmore had kunnen doen. En dat doet ie goed. Maar na album nummer zoveel weet ik het allemaal wel. Shadow Zone was de laatste die ik aanschafte.

Hier exact hetzelfde. Na Shadow zone werd ik lichtelijk Axel moe. Nooit slecht hoor, maar....

Axl doet wat Axl het beste doet en dat is oerdegelijke, zij het weinig verrassende muziek maken.

Dat Axel Rudi Pell al zijn gitaarrifjes onthouden kan... Nogal inwisselbaar eigenlijk, en allemaal geënt op hetzelfde Idee. Ik vind het wel te prijzen dat ie bij zichzelf blijft en doet wat hij wilt doen (zijn goed recht natuurlijk) en de platen verkopen best goed. "Sign of the Times" heeft eindelijk een andere producer las ik? Of het genoeg is om dit interessant te maken... Ik denk dat ik ook deze maar oversla, net als de laatste 10. "Gunfire" klinkt meer als Rainbow als ooit te voren, op zich lekker, vooral de orgel achtige klanken kloppen eindelijk echt goed. En toch, buiten het effect op de zang in het pre-refrein (heel kort) is het allemaal weer hetzelfde en het echte refrein is weer het zingen van de titel een paar keer achter elkaar. Ik beloof, ik zal meer van deze plaat luisteren, maar toch. Ik verwacht er niet te veel van eerlijk gezegd.

Vernieuwingsdrang staat duidelijk niet in het woordenboek van Axel Rudi Pell. Dat is geen schande, want de man kan nog steeds erg goed gitaar spelen, en zijn riffs gaan niet al te gauw vervelen. Enthousiast word ik er echter niet bepaald van, daarvoor blijft het een beetje te clichématig.

3 sterren

Een recept wat al jaren goed is hoeft van mij niet veranderd te worden. De oliebollenboer die de beste bollen maakt gaat ook niet ineens zijn recept veranderen. Alles wat ik van deze man hoor klinkt prima. De zanger Johnny Gioeli volg ik ook al jaren (Hardline,Sevi, Brunette). Samen met Jeff Scott Soto vind ik hem één van de beter in dit genre.