Jehnny Beth - To Love Is to Live (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jehnny Beth - To Love Is To Live - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Jehnny Beth - To Love Is To Live
Savages frontvrouw Jehnny Beth komt op de proppen met een zwaar aangezet, maar ook intiem soloalbum, dat zich stevig opdringt en steeds meer indruk maakt

Het soloalbum van Jehnny Beth is net zo zwaar en donker als de muziek van haar band Savages, maar het is ook een intiem en persoonlijk album, waarop loodzware passages worden afgewisseld met meer ingetogen en soms bijna filmisch werk. De donkere klanken worden fraai gecombineerd met de doorleefde stem van Jehnny Beth, die nog altijd associaties oproept met Patti Smith en Siouxsie Sioux, maar ook wat van Marianne Faithfull laat horen. In muzikaal opzicht kiest Jehnny Beth vaak voor een wat ander geluid dan Savages, wat dit indrukwekkende album nog wat extra meerwaarde geeft. Niet geschikt voor een ieder die het leven bij voorkeur door een roze bril bekijkt, maar als de zon eenmaal onder is wint dit album snel aan kracht.

Camille Berthomier is een Franse muzikante, die we beter kennen als Jehnny Beth, die we weer kennen als frontvouw van de Britse band Savages. De band deelde met het in 2013 verschenen Silence Yourself en het in 2016 uitgebrachte Adore Life twee keer een ware mokerslag uit. De albums van de Britse band stonden bol van de invloeden uit met name de postpunk en waren loodzwaar en aardedonker.

De zware en donkere klanken combineerden prachtig met de gedreven voordracht van Jenny Beth, die afwisselend aan Siouxsie Sioux en Patti Smith deed denken. Savages doet het sinds Adore Life wat rustiger aan, waardoor Jehnny Beth de tijd heeft gevonden voor haar eerste soloalbum. Het is een buitengewoon indrukwekkend soloalbum geworden.

Jehnny Beth rekruteerde voor haar debuut maar liefst drie producers van naam en faam. Naast de ultieme post-punk producer Flood, schoven ook de van Nine Inch Nails bekende Atticus Ross en Savages producer en partner Johnny Hostile aan. Het levert een rijk geproduceerd album op dat continu van kleur verschiet.

Net als de muziek van Savages is ook het eerste soloalbum van Jehnny Beth te typeren als loodzwaar en aardedonker, maar de Franse muzikante legt duidelijk andere accenten. Invloeden uit de postpunk worden vermengd met invloeden uit de industrial, maar To Love Is To Life kent ook een meer ingetogen kant die afwisselend filmisch en jazzy aan doet. Waar de muziek van Savages vaak wat afstandelijk klinkt is het soloalbum van Jehnny Beth ondanks de vaak zeer stevig aangezette klanken een intiem en persoonlijk album.

To Love Is To Life opent prachtig met het veelzijdige I Am. De track opent met filmische klanken, die je een duistere Scandinavische Netflix serie inslepen en beelden op het netvlies toveren van de daden van zieke geesten. Het slaat opeens om in ingetogen pianoklanken en de doorleefde stem van Jehnny Beth, die verder omhoog wordt gestuwd door aanzwellende strijkers en een voorzichtig opdoemende ritmesectie. Het is een track om bang van te worden, maar het is ook van een bijzondere puurheid en schoonheid, die de muziek van Jehnny Beth onmiddellijk onderscheidt van die van haar band.

Track twee, Innocence, valt op door zwaar aangezette industrial klanken, die worden gecombineerd met ruw uitgespuugde teksten, ontsporende synths en een jazzy pianoloopje. Ook in deze track verrast Jehnny Beth door zware klanken opeens om te laten slaan in wat lieflijkere momenten, die net zo snel weer plaats maken voor zwaar aangezette en duistere klanken. To Love Is To Live is na de eerste twee tracks pas ruim 7 minuten oud, maar het album houdt je al in een stevige wurggreep en laat pas los na 38 minuten.

Het is knap hoe Jehnny Beth vaker van kleur verschiet dan een kameleon in een bloemenbed. Van de postpunk van Flower naar het elektronische ingekleurde en bezwerende We Will Sin Together tot het door acteur Cillian Murphy gesproken A Place Above. Jehnny Beth gaat vervolgens los in het industrieel klinkende I’m The Man dat nog een stuk rauwer is dan het werk van Savages, om vervolgens weer over te schakelen naar een ingetogen, maar ook duister klinkende pianoballad (The Rooms), waar er nog een van volgt (French Countryside).

Zwaar aangezette en soms experimenteel klinkende songs maken het indrukwekkende album compleet. Het kan het daglicht nauwelijks verdragen, maar het is ook intiem en persoonlijk. Het duurt even voor alles op zijn plek valt, maar wat resteert is een bijzonder indrukwekkend album, dat nog heel lang door kan groeien. Erwin Zijleman

Een eerste luisterbeurt leert dat het een intrigerende plaat is. Altijd afwachten als een bandlid een soloplaat maakt; voegt het wat toe? Wat mij betreft zeker. De muziek bestrijkt een veel breder spectrum dan de muziek van Savages. Elk nummer weer een ander kleurplalet en afwisselend instrument gebruik. Intrigeren doet het zeker; afwachten of het fijn is om te blijven afspelen.

Met beide platen van Savages wilde het tussen ons uiteindelijk onvoldoende vlotten. Er ontstond geen diepte relatie, dus verdwenen ze uit mijn bewustzijn. Dat dreigt ook te gebeuren met de soloplaat van Jehnny Beth.

De eerste indruk was ronduit pure verwarring. Waar ben ik (allemaal) naar aan het luisteren? Het gevolg was dat er niets landde, want er heerste slechts chaos. Wel was er er iets in mijn hoofd dat maakte dat ik een tweede en een derde keer ging luisteren en heel langzaam ontstond er een zekere ordening. In alle jaren dat ik naar muziek luister, is dit misschien wel de eerste plaat waar dit gevoel zich zo prominent aandiende.

Jehnny Beth geeft haar alles en dat is heel erg veel meer dan ze in haar band kwijt kan. Het is alsof een poes op je schoot komt spinnen om vervolgens haar nagels heel hard in je bovenbenen te zetten en niet vervelend zacht. Redeloze woede kan worden afgewisseld met een slaapliedje. Herrie met een pianoballade of jazzy noise. Het is er allemaal en dus eigelijk teveel van het goede voor iedereen, want hoeveel mensen hebben zo'n afwisselende smaak?

Zoals ik al schreef, door vaker te luisteren ontstond er een zekere ordening. Begonnen zaken op hun plek te vallen en identificeerbaar te worden als emoties. Dat vergde tijd en vooral aandacht. Wat ik me kan voorstellen is dat veel mensen direct zullen afhaken bij de eerste luisterbeurt, waarschijnlijk al ver voor het einde van To Love Is To Live. Wie niet van een bak herrie op zijn tijd houdt (of juist altijd), zal veel tegenkomen dat tegen het oor stuit. Alle anderen raad ik aan om door te zetten. Geef het een kans!

Jehnny Beth heeft een intrigerende plaat gemaakt, die misschien wel heel goed blijkt te zijn voor hen die nog meer doorzetten dan ik nu al heb gedaan. Ik heb me voorgenomen om dit te doen en overweeg de plaat zelfs aan te schaffen. Dat zegt iets als niet alles. Voor nu een voorzichtige score.

Dit is een totaal ander stuk dan in het Engels op WoNoBloG.

Toen het Londense Savages in 2014 hun overdonderende postpunk debuut lanceerde, was het al direct duidelijk dat deze band een prominente rol zou opeisen in de reeds sterk oplevende new wave revival golf. Jehnny Beth klinkt op Silence Yourself als een reïncarnatie van Siouxsie Sioux in haar opstandige punkjaren, maar dat is ze vergeven.

Dit agressieve duistere vrouwenkwartet doet niks onder aan de krachtpatserij van de mannelijke collega’s wat ze al snel een gerespecteerde rol in de scene oplevert. Met gescherpte nagels zetten ze zich af in de bijna gelijkwaardige opvolger Adore Life, welke hevig confronterend en lomp van zich afbijt.

Vervolgens wordt het stil rondom de band. Adore verschijnt wel nog eind vorig jaar op de gitzwarte soundtrack van Peaky Blinders. De fans zijn vooral verrast door de gloednieuwe track I’m the Man, die volledig op naam van Jehnny Beth staat. Met het zware zuigende industriële geluid slaat ze duidelijk een andere richting in, die nu navolging krijgt in het elektronische To Love Is to Live. Het is dus niet zo verwonderend dat Cillian Murphy, de hoofdrolspeler van de scheermessenbende, zijn kenmerkende treurige verhalende stem uitleent voor het intermezzo van A Place Above.

Het is een mooi gegeven dat Jehnny Beth haar muzikale verleden niet verloochend. Voordat ze aan de slag gaat als boegbeeld bij Savages vormt ze samen met Johnny Hostile het dromerige postpunk duo John & Jehn. Een voorrecht dat haar voormalige muzikale partner als producer hulp krijgt van de twee grootheden Flood en de van Nine Inch Nails bekende Atticus Ross. Als geen ander weten die te spelen met tempoverschillen en explosief dynamiet om het beste in elkander op te roepen.

Er wordt voor verwarring gezorgd met de meditatieve mindfulness waarmee Jehnny Beth zichzelf voorstelt in het toepasselijke I Am. De onderhuidse spanning wordt hier nog onderbroken door subtiel pianospel en een duidelijk in ontwikkeling zijnde zangeres. Die opgekropte woede openbaart zich in een hervonden stemgeluid, waarmee ze zich verder distantieert van haar statige ijskoningin rolmodel. Het wanhopige uitgeroepen I’m Burning Inside staat synoniem voor de herboren ontdooide feniks die zich uit de asresten openbaart. Een wedergeboorte van een in haar volle kracht verkerende vocalist.

Een rauwheid die ook terug te horen is in het gefrustreerde woordenvloed die ze al rappend in het met retro jaren tachtig stemsampler effecten gevormde Innocence achterlaat. Harde beats geven haar boosheid net die extra glans om vervolgens afgewisseld te worden met lichtere elfenzang. De switch naar deze huiveringwekkende synthpop pakt verbazend goed uit. Juist die stroperige stroeve begeleiding laat het toe om een onbekende soulkant van Jehnny Beth te laten zien, waarmee ze in de voetstappen van de mysterieuze Kate Bush treed. Het zijn dus niet de minste grand ladies waar ze zich aan memoreert.

Het sfeervolle The Rooms ontwikkeld zich vanuit de grimmige stadsjazz tot een adembenemend rustpunt. Ook bij het verstillende pianospel van de sentimentele ballad French Countryside openbaren zich kwaliteiten die Jehnny Beth tot nu toe voor de buitenwereld verborgen wist te houden. Zang technisch heeft ze nooit eerder zo overtuigend en gevoelig geklonken.

Dit staat in groot contrast tegenover het zenuwachtige How Could You waarbij de van het alles wegvagende IDLES afkomstige brulboei Joe Talbot mag bewijzen dat hij zich ook staande houdt in een gemene tegen de Electric Body Music aanleunende brok energie. Die geestkracht komt op een andere manier vrij in het spookachtige orkestrale Human, waarbij de producers ouderwets los mogen gaan met schurende elektronische ritmes en tegenstrijdige effectencollages.

Dat solo uitstapjes niet altijd slappe aftreksels hoeven te zijn, wordt hier nogmaals bewezen. Sterker nog, Jehnny Beth weet hier zelfs nog meer te overtuigen dan op het ook niet misselijke Adore Life van haar damesclubje Savages.
Jehnny Beth - To Love Is to Live | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Wat was dit gaaf gisteren live op BKS