Hinds - The Prettiest Curse (2020)

Dit is een album dat niet heel veel woorden nodig heeft. Op basis van de tweede plaat, die erger rammelde dan de fiets van mijn oma die we in 1988 terugvonden in Duitsland, had ik geen enkele verwachting. Misschien daarom was de verrassing wel groter. Hinds heeft een plaat afgeleverd die volwassen(er) klinkt en met gewone lekkere, alternatieve, punky liedjes er op. Waar in de background vocals heerlijk geschreeuwd kan en mag worden. Er is geen favoriet nummer. Alles klinkt lekker, met een afsluitende ballad, die net iets minder is. In mijn oren klinkt het zelfs stukken beter dan wat ik de afgelopen jaren uit de V.S. heb gehoord. Als dat het doel was: missie geslaagd.

Dit is een hervertelling van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Goh, naast leuke muziek beginnen ze nu ook nog goeie muziek te maken. Ik hoor Good Bad Times op de radio en viel haast van mijn stoel toen ik zag dat dat van Hinds was...

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hinds - The Prettiest Curse - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hinds - The Prettiest Curse
De Spaanse band Hinds strooit nog altijd driftig met even rammelende als aanstekelijke popliedjes, waarvan je alleen maar heel erg vrolijk kunt worden

Hinds debuteerde alweer vier jaar geleden en is inmiddels toe aan album nummer drie. Het viertal uit Madrid is wat opgeschoven van garagerock naar pop, maar rammelt nog altijd bijzonder aangenaam. De vier vrouwen uit Madrid maken popmuziek zonder al te veel pretenties of poespas. Het plezier spat er ook dit keer van af, maar de band is in muzikaal opzicht ook gegroeid. Niet iedereen zal vallen voor de charmes van Hinds, maar ook de verleiding van The Prettiest Curse is voor mij weer genadeloos. Hinds maakt een half uur popmuziek die je vastgrijpt en niet meer loslaat. Hierna wil je alleen maar meer.

De Spaanse band Hinds debuteerde vier jaar geleden met een aangenaam rammelend debuut (Leave Me Alone) dat gelijke delen 60s garagerock en 60s (Phil Spector) garagepop overgoot met een dun laagje lo-fi. De vier vrouwen uit Madrid herhaalden dit kunstje op het twee jaar geleden verschenen I Don’t Run, maar verrijkten hun geluid op het tweede album ook met flink wat andere invloeden, waaronder een laagje pop.

We zijn inmiddels weer twee jaar verder en met enige vertraging ligt nu ook het derde album van Hinds in de winkel. Het viertal uit Madrid kreeg een maand geleden serieuze concurrentie van het eveneens uit Spanje afkomstige en ook uit vier vrouwen bestaande Melenas, dat met Dias Raros een jaarlijstjesplaat afleverde. De lat ligt daarom hoog voor Carlotta Cosials, Ana Perrote, Ade Martin en Amber Grimbergen, maar het lijkt de dames van Hinds niet te deren. Ook The Prettiest Curse is weer een album waarvan je alleen maar zielsveel kunt houden.

Vergeleken met het debuut van de band is er wel het een en ander veranderd. Invloeden uit de garagerock hebben wat aan terrein verloren, terwijl invloeden uit de pop juist veelvuldiger opduiken. Hinds is verder gegroeid in muzikaal en vocaal opzicht en kan zich bovendien een betere producer permitteren. The Prettiest Curse rammelt daarom een stuk minder dan met name het debuut van de band uit Madrid. Dat is niet zonder gevaar, want juist de hoge rammelfactor droeg vier jaar geleden bij aan de onweerstaanbare verleiding van Hinds.

Ook na beluistering van The Prettiest Curse kan ik gelukkig weer concluderen dat het viertal uit Madrid de plooien in haar muziek nergens te glad strijkt. Hinds schuift op haar derde album nog wat verder op richting pop, waarbij de namen van The Raincoats en Bananarama in haar jonge jaren opduiken. Waar het debuut van Hinds was geworteld in de jaren 60, heeft The Prettiest Curse zo nu en dan een 80s feel, wat niet betekent dat invloeden uit de 60s garagerock en Phil Spector garagepop volledig zijn verdwenen uit de muziek van het viertal uit Madrid.

Ook The Prettiest Curse staat weer vol met popliedjes die zijn voorzien van een ruwe charme. Hier en daar vliegt het weer heerlijk uit de bocht, maar juist imperfectie maakt de muziek van Hinds zo aangenaam. Ondanks het feit dat er meer aandacht is besteed aan de instrumentatie en de productie, klinkt ook het derde album van Hinds weer als een album van vier muzikanten die gewoon lekker muziek aan het maken zijn en vooral doen waar ze zelf zin in hebben.

Ondertussen grossiert het viertal uit Madrid in aanstekelijke popliedjes vol zoete verleiding. Het zijn energieke popliedjes vol levenslust, maar het zijn ook popliedjes vol goede ideeën. Het zijn goede ideeën die niet allemaal even goed worden uitgewerkt, maar ook dat is de charme van Hinds.

The Prettiest Curse klinkt wat poppier dan zijn voorganger, maar ook wat dynamischer. Zoete koortjes kunnen zomaar omslaan in gruizig gitaargeweld en een 80s popliedje kan ineens de jaren 60 in worden gesleurd of andersom. Bovendien schakelt de band nu frequenter tussen uptempo en meer ingetogen songs. Hinds propt tien popliedjes in een ruim half uur en het zijn popliedjes die stuk voor stuk goed zijn voor een brede glimlach. Op voorhand was er misschien wat twijfel of Hinds wel zo leuk zou blijven, maar die twijfel blijkt vooralsnog ongegrond. Erwin Zijleman

Dit is inderdaad een heel stuk genietbaar dan het debuut, waar nog volop vals gezongen werd.
(op Discogs blijkt dat ze al onder de moniker Deers bezig waren sinds 2014)

Er zitten ook veel meer lekkere 'twist-&-turns' in de nummers, duidelijk dat producer Jennifer Decilveo (Beth Ditto / Anne-Marie / Bat for Lashes / Porridge Radio) de vrije hand heeft gekregen van de band.

Het rammelt hier en daar nog wel maar op een aanstekelijke manier. De drums lijken regelmatig Lo-Fi / live-in-the-studio opgenomen. Net te Poppy om voor Garage Rock door te gaan, wel Pop Rock / Post-Punk / Punk. De vocalen lijken vaak wat Lo-Fi , alsof ze met 'vintage' microfoons zijn opgenomen op analoge tape.

Favoriete nummers: de eerste 3 op het album + Burn

The Prettiest Curse | Hinds op Bandcamp