Jack Garratt - Love, Death & Dancing (2020)

...ik ga een stuk fietsen met 50km/uur, daarna ga ik een uur springen op de trampoline, ga ik het hele huis van onder tot boven schoonmaken, meezingend dansen op ABBA-liedjes, 10 keer van beneden naar zolder en weer terug rennen, piano leren spelen, en en en en.....

Man, wat word ik onrustig van deze plaat, met die brei/brij van geluid.

Maar als dat nou het enige was...

Een tijdje terug hoorde ik "Better" op de radio en dacht ik: dit is mijn muziek! Dus heb ik weer eens een keer blind een plaat aangeschaft. Van de week kwam die binnen en heb ik hem uitgeluisterd, met bovenstaand gevolg... Ik kan geen touw aan de liedjes vastknopen, word hypernerveus van alle klanken die op me afkomen en daarnaast ben ik volledig afgeknapt op het onbegrensde en genante zelfmedelijden en egocentrisme in de teksten en vooral -jawel- in het dankwoord, waarin hij zijn vrouw -die hem maar moet zien uit te staan- op hetzelfde niveau stelt als zijn hond en hij eindigt met een ode aan ZICHZELF!! Man, donder een eind op! Heb ik net een uur al je gemekker doorstaan en dan moet ik ook nog lezen dat je jezelf zo geweldig vindt?? (nuance; het is heel vervelend dat iemand zich zo kloten heeft gevoeld en het is heel tof dat iemand daar weer bovenop is gekomen..)

De plaat is op te halen in Glanerbrug tegen ieder aannemelijk bod. Ik hoop van harte dat andere mensen hier wel van genieten...

Een aantal jaar geleden vertelde een goede vriendin mij vol enthousiasme over het waanzinnige concert wat ze gezien had van de nieuwste grote belofte uit Groot Brittannië. Zelf ben ik wat huiverig als artiesten zo gehypet en de hemel in geschreven worden. De intensiteit van deze veelvoudige instrumentalist Jack Garratt moet op het podium al veel heftiger zijn geweest dan op zijn hoog gewaardeerde debuut Phase. Toen hij al direct in 2016 de Brit Award voor nieuw talent binnen haalde werd de druk op de artiest erg hoog. Gigantisch hoog zelfs. De veerkracht van die lat staat op het punt om te knakken, en schijnbaar gebeurde dat daadwerkelijk bij deze ongekende veelzijdige muzikant.

Het leverde zoveel spanning op dat de spontaniteit en onbevangenheid plaats maakt voor een onmogelijk waar te maken drang tot perfectionisme. Het wordt beangstigend stil rondom de persoon Jack Garratt. Ik hou dan ook mijn hart vast als bij het eerste teken van leven gesproken wordt over de neerwaartse spiraal waarin hij beland is. Zijn zelfbeeld is gevormd door het verwachtingspatroon en de beklemmende onnatuurlijke inspiratiedrift die hij zich oplegt. Het is vooral een persoonlijke plaat geworden. Een bijna fatale fase waar Jack Garratt zich doorheen vecht. Wat doet het pijn als hij zichzelf neerzet als een wegwerpproduct.

Als er dan gesproken wordt over platen vullend materiaal dat in de prullenbak is verdwenen, komt de twijfel in mij opzetten. Hebben we hier te maken met een eendagsvlieg die het niet meer in de vingers heeft? De excuses die opgeofferd worden om hem kwetsbaar en geloofwaardig op te stellen kunnen ook het tegenover gestelde effect opleveren. Voor mij een overduidelijk teken om extra kritisch te luisteren naar Love, Death & Dancing.

Dat hier tevens zijn gedesulisioneerde visie op het uitgaansleven een rol in speelt is een vervelende bijkomstigheid. Zijn emoties die niet voelbaar overkomen bij het publiek wat er steeds meer op uit zijn om een geslaagde avond te hebben, maar waarbij de muziek maar bijzaak is. Een harde constatering, waarmee hij wel direct de getroffen kern raakt. De frustratie om te verdwijnen in de schaduw van zijn toehoorders, die zichzelf steeds meer tot de voorgrond opdringen. Het uitgangspunt waarmee hij noodgedwongen aftrapt in Return Them To The One.

De bezieling wordt overstemd door een veelvoud aan geluidseffecten om de inhoud te camoufleren. Een overvloed aan overdonderende effecten, pompende breakbeats en overstuurde blazers in Return Them To The One heeft een gevaarlijke wisselwerking. Het begin is prachtig, maar als snel gaat het over in een rituele duiveluitdrijving. Een bewuste valse start waarmee hij iedereen in verwarring achterlaat. Deze komt wel eventjes binnen zeg, en suist nog erg lang na. Het bijzondere ritmische spanningsveld in Get In The Way sluit hier heel sterk op aan, om vervolgens over te gaan in een spirituele biecht om met zichzelf in het reine te komen.

Na deze constatering in de openingstrack volgen de depressies die hem als een ernstig ziek persoon aan zijn bed doet kluisteren. Waarschijnlijk heeft hij dat breekpunt al eerder op het podium gehad. Een leegte welke als een ziektekiem in zijn psyche binnen dringt, en zich voed met zijn gemoedsstemming. Het diepe dal rijkt zelfs zo diep dat hij van onder de grond toekijkt op zijn eigen grafschrift in She Will Lay My Body on the Stone.

De lastige tweede plaat wordt overspoeld door een dieper, zwaar randje. Een beproeving waar je echt doorheen moet bijten. Er zit nog veel meer soul in Love, Death & Dancing dan in Phase, maar je moet er voor open staan om je mee te laten voeren in de verbitterende maar tevens optimistische preek waarmee uiteindelijk in Only the Bravest wordt afgesloten. Naast de herkenbare elektronica plaatsen zich op het album schreeuwende gitaaruithalen, die zijn gekwetste ziel bloot leggen.

Maar het tevens in alle opzichten ook een opbeurend geheel geworden. Zoals de titel al aangeeft, moet er ook ruimte zijn om te dansen, iets waar het uitnodigende Better zeker om vraagt. Dans om te vergeten, dans om verdere stappen in het leven te zetten. Wie dieper op zijn teksten inhaakt, komt echter al snel tot de conclusie dat het een verborgen vorm van escapisme betreft.

Jack Garratt heeft zijn eigen The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars afgeleverd, waarbij de te stoppen band symbool staat voor het eenmansproject en de keuze om uiteindelijk door te gaan met het leven. En dat maakt het allemaal zo lastig. Val je voor de sympathie van Jack Garrett, of ga je het vooral vergelijken met het indrukwekkende debuut. Reëel gezien komt hij daar maar sporadisch dicht bij in de buurt. Het is voornamelijk eigenbelang om zijn overwinning op de binnen getrokken demonen te vieren.

Jack Garratt - Love, Death & Dancing | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Het staat een ieder vrij om.een afwijkende mening te hebben ook al is die mening absurd, tenenkrommend of onterecht. Over gebrek aan smaak valt niet te twisten. Ik, daarentegen, vind het een heerlijke plaat. Dat het maar gezegd is.