313 - Three Thirteen (2019)

De opener knalt er meteen lekker in, stevige heavy metal met rauwe vocalen à la een Jon Oliva en een riff die voor de helft van Qüeensrÿche's '?' (een nummer van 'Operation: mindcrime' in elk geval) gejat lijkt. 'Lijkt', want deze helft van de plaat is reeds in '85 opgenomen (Gamut sessions)...! Maar dan gaat het ineens meer richting hardrock. Lang niet slecht, maar daar ligt mijn interesse op het moment wat minder. 'Robbin' the Cradle' trapt het gas flink en kan weer in de heavy (speed) metal ingedeeld worden. Dan duurt het weer even, tot 'Bone soldiers', eer het weer echt metal wordt, deels in ieder geval. Ook 'Black and white' en "Top of the night' zitten in die hoek.

Ik zet even door, want de laatste negen nummers (Aircraft sessions '87) zijn met een andere drummer, die hielp de stijl meer richting metal te stuwen. 'Tonight we fly' is wat dat betreft nog iets aan de tamme kant, maar 'Vengeance beukt er goed op los: denkend aan een Chastain hoor ik brede gitaar- en zangpartijen, inclusief veel smeuïg sologitaarwerk. En zo gaat het door tot het einde, soms speed metal, vaker heavy. Het drumgeluid klinkt niet echt geweldig, moet ik daarbij toevoegen.

Dik 3,5* voor de eerste helft, een mooie 4,0* voor de tweede, afgerond ****.