Shooting Star - Hang On for Your Life (1981)

Prima opvolger van het debuutalbum. Strakke rocksongs met een simfonisch randje.

Inderdaad een prima opvolger. Alleen wel een tikkie minder vind ik.

‘Dat is een mooie hoes!’ merkte mijn oudste zoon op, toen ik hem liet zien welke plaat ik zojuist uit de tweedehandsplatenbak had gevist. Misschien wel de enige platenhoes ter wereld waarvan de hoes vermeldt ‘Stunt work provided by…’ Het slaat op de inderdaad fraaie cover.

Kort nadat ik elders de eerste en derde van Shooting Star had gekocht, kwam ik deze tegen. Op Hang on four your Life, hun tweede, is de band nog een sextet. Mijn Duitse exemplaar heeft geen bedrukte binnenhoes, op Discogs ontdek ik dat de Amerikaanse persing die wél had. Daarop zie ik slechts vijf man poseren; mogelijk was toetsenist Bill Guffey al verdwenen voordat de foto werd gemaakt.

Waar veel jonge bands hun restmateriaal voor het tweede album bewaarden, is deze opvolger juist qua composities een stapje vooruit. Bovendien is de productie van Dennis McKay steviger dan zijn voorganger op het debuut deed. Opgenomen in de studio van Randy Bachman van The Guess Who, Bachman-Turner Overdrive en Ironhorse, waar kennelijk een creatieve sfeer hing, nodig voor de soms symfonische en altijd radiovriendelijke rock van deze band.
Vijf nummers op iedere plaatkant. Die op de A-zijde zijn allemaal uptempo, op nummer 5 na. Flesh and Blood en Teaser (beiden met viool) bevatten adult oriented rock met heerlijk progressieve trekjes, op het tussenliggende Hang on for your Life en Are you on my Side wordt stevig gerockt, inclusief heerlijk gitaarwerk. Hollywood vormt het einde van de eerste helft: een ballad, beginnend met prachtig pianospel en geleidelijk steviger wordend.
Op de B-zijde liggen de tempo’s op de eerste drie nummers wat lager dan op de eerste plaatkant. Het zijn stevige midtempo songs, aangenaam maar ze blijven bij mij niet hangen. You’ve Got Love verrast daarop, met een stampend jaren ’50 rock ‘n’ roll ritme á la Bo Didley, om halverwege over te schakelen naar een symfonisch deel met viool, waarna weer stampend wordt afgesloten. Een song die groeit bij vaker draaien. Sweet Elatia tenslotte is in mineur, langzaam en slepend, een fraaie ballade in progressieve rocksfeer.

Shooting Star is een bandje waar ik steevast vrolijk van word. Van de eerste drie platen die ze maakten, vind ik dit nipt de beste. De eerste bevat weliswaar het beste nummer dat ik van ze ken, maar op de tweede is het niveau constanter. Daarom een halve ster meer voor deze. Kom ik ooit andere albums van ze tegen in de platenbakken, dan houd ik mij aanbevolen.

Ik vind deze dan juist weer ietsje minder dan het debuut. Maar veel ontlopen ze elkaar eigenlijk niet echt. Al staat me bij dat ik op het debuut meer pakkende (catchy) nummers vond staan. Op deze tweede gingen de nummers me teveel het ene oor in en het andere uit. al is het inmiddels alweer heel wat jaartjes geleden dat ik 'm heb gehoord. Silent scream blijft met enige afstand hun beste plaat vind ik.

Die hoop ik idd tegen te komen! Wel leuk, om een band 40 jaar na dato te ontdekken. Vreemd toch dat ze me indertijd zijn ontgaan.

Haha ja dat herken ik wel. Dacht ergens in de jaren 90 dat ik alles wel zo'n beetje kende. Maar daarna leerde ik een gozer kennen en die trok het ene na het andere blik met gave bands los. Waarvan ik dus nog nooit had gehoord. Sindsdien heb ik de gedachte alles te kennen maar snel los gelaten