Biff Byford - School of Hard Knocks (2020)

Allez, de gewone LP is zonder Scarborough Fair. Hoe flauw is dat?
Voor de rest een bewijs dat Biff een fenomenale stem heeft.

Een groot gemis is het ontbreken van Scarborough Fair m.i. niet - LP kon anders zeker niet gelijkmatig over twee kanten verdeeld worden, veronderstel ik. De eerste twee tracks zijn sterk en meer hardrock georiënteerd dan de power metal die spoedig daarop de kop opsteekt en wezenlijk weinig toevoegt aan wat Biff Byford al met Saxon gedaan heeft. De Wishbone Ash-cover is redelijk en verder is alleen Me and You iets wat je specifiek op een soloplaat kan verwachten, zo met die saxofoons. Leuk album voor de Saxon-fans.

Toch dan maar voor de cd gegaan. Goede indruk. Dat zeker. Power metal, hardrock. Weet niet precies wat het verschil is. Maar de plaat klinkt lekker. Al heeft ie dezelfde titel als een Pat Travers album uit 1990. Grappige hoes. Compleet anders dan we gewend zijn met de 'crusader' hoezen van Saxon. De muziek heeft toch wel veel Saxon overeenkomsten. Niet erg. Wat hadden we anders kunnen verwachten.

In mei 1980 blies Biff Byford mij met zijn Saxon omver via Motorcycle Man, dat ik op een zaterdagavond voorbij hoorde komen in een programma met muziek van nieuw verschenen albums. Vele Saxons volgden, hoog- en laagtijdagen, altijd weer interessant.

Toen (eind 2019?) de mededeling kwam dat er een soloalbum van hem aankwam in combinatie met een solotour, kocht ik dan ook een kaartje voor het optreden in 013. Helaas helaas, nog vóór corona zijn tanden volop liet zien, werd de tour gecanceld wegens lage verkopen - al had het één vast met het ander te maken. Ik had gehoopt op enkele persoonlijke verhalen bij deze en andere liedjes: een kijkje in de ziel van Peter "Biff" Byford.

Met de naïeve kunst van de hoes zou je verwachten dat hij op School of Hard Knocks de nodige afstand zou nemen van Saxon. Dat blijkt slechts weinig het geval. Enigszins afwijkend is de akoestische gitaar in Inquisitor en The Pit and the Pendulum, maar spoedig rockt het vertrouwd met metalen aanpak; bovendien wordt ook bij Saxon soms voor deze aanpak gekozen. Maar mooi is het zeker!
Echt afwijkend is het bij folkrocklied Scarborough Fair met een prachtige melodie. Van Wishbone Ash wordt de ballade Throw Down the Sword gecoverd, dat uitgroeit tot een volbloed hardrocklied.
Pure pop mét saxofoon biedt Me and You, een primeur in de wereld van Byford die verder met zijn kompanen (meestal gitarist Fredrik Åkesson van Opeth, bassist Kostas Makrikostas en drummer Christian Lundqvist) hardrock/metal serveert.
Tweemaal deed bassist Nibbs Carter van Saxon mee en gitarist Phil Campbell, ex-Motörhead, assisteert op titellied School of Hard Knocks, waar klassieke hardrock klinkt. Byford bezingt hier de "universiteit van het leven" of eigenlijk zijn persoonlijke ervaringen. Een heerlijk nummer.

Al met al iets avontuurlijker dan het werk dat de laatste jaren bij Saxon is geserveerd. In ieder geval recht uit het hart en ondanks de kleine zijstapjes weet ik het nu zeker: Byford is een volbloed liefhebber van luide rock en metal.