H.e.a.t - H.e.a.t II (2020)

Hoe ze het doen weet ik niet. Maar ze maken het wederom waar en leveren een prachtig album af. Zal wel iets in de Zweedse lucht zitten ofzo. Vanaf opener Rock your body (oké beetje cliché tekst maar enfin) is het genieten. Alles klopt eigenlijk aan dit album. De voorganger was ook al prima en die lijn trekken ze, schijnbaar moeiteloos, door. De productie is ook weer dik in orde. Alle instrumenten klinken perfect en in balans. Heerlijk dat er nog jonge gasten zijn die dit soort muziek maken. In de melodieuze rockscene is H.E.A.T toch wel dé te kloppen band anno nu wat mij betreft.

Aanstekelijke nummers maken. Laat dat maar aan deze gasten over. En die Erik Grönwall heeft een beetje dezelfde bravoure als de Sebastian Bach van 1989. Echt een smaakmakertje. Al was hun vorige zanger ook niet mis.

Nu je het zegt; Sebastian Bach heeft ie qua bravoure wel van weg.

Wat een lekker stukje melodieuze rock! Dangerous Ground, Victory, Rock Your Body, We Are Gods en zo kan ik nog wel door gaan. En nu nog wachten op de nieuwe Dynazty ook al zo`n geweldige band.

Heeft Frontiers deze band nog niet gesigneerd? Dit past perfect binnen hun straatje; glam-aandoende AOR met een stevig randje en stevige wortels in de jaren 80/begin jaren 90. Ik klaag niet. Wel interessant om te zien dat deze band kennelijk al vijf albums hiervoor heeft uitgebracht, maar deze pas echt zien als een deel twee. Of zoiets. Puike plaat iig.

Een mokerslag bij de eerste keer luisteren. Dit album hoeft niet te groeien naar is direct verpletterend. Alle songs zijn van hoge kwaliteit en hebben de bekende H.E.A.T elementen. Een mooie revanche voor het toch wat mindere Into the great unknown, waar een ander geluid werd geprobeerd. Vooral zanger Erik Grönwall is op H.E.A.T Ii enorm op dreef. Echt ongelofelijk wat hij hier laat horen. Helaas lees ik net dat hij de band verlaten heeft. De originele zanger van de eerste twee albums keert terug. Ook een prima zanger maar Erik Grönwall vind ik persoonlijk echt de buitencategorie.

Ja dat laatste las ik ook. Was op z'n zachtst gezegd nogal verbaasd. En nog steeds wel eigenlijk. De band s met Grönwall enorm gegroeid. In alles eigenlijk. En ik had nog niet echt het gevoel dat ze aan het einde zaten. Maar goed, met de terugkeer van Leckremo kan ik prima leven. Qua zang zit ie wat onder het niveau van Grönwall maar daar staat tegenover dat hij qua podium presentatie weer beter is vind ik. Ik werd altijd een beetje moe van Grönwall's capriolen en fratsen. Beetje té allemaal naar mijn idee.

Heerlijke plaat om met mooi weer in de auto te draaien.

Ik lees bovenstaande net terug. Vooruitziende blik of wat?!!

Ik denk dat Rachel Bolan mijn postjes altijd even leest.

De cirkel is rond, Erik Grönwall zong 18 and life bij zijn Zweedse Idols auditie.

De geluidskwaliteit van dit album vind ik best uitzonderlijk voor een underground melodic rock album.