Microstoria - Snd (1996)

Nogal zwaar op de maag; heb al een paar keer opnieuw geluisterd en zal dit blijven doen; later een uitgebreid verslag

Elektronische muziek richt zich dikwijls op abstractie. Abstractie kan emotioneel zijn indien het bepaalde elementen, die normaliter naar de achtergrond vallen, benadrukt. Zo etaleert bepaalde Ambient het landschap (Biosphere en Hilvarenbeek als mooi voorbeeld) of een proces (Loscil en zinken bijvoorbeeld). Je kunt muziek echter zo ver abstraheren dat het resultaat betekenisloos wordt. Dat lijkt hier het geval. Snd is immers best toegankelijk, maar komt doelloos en cerebraal over. Niet mijn ding.

Toch even een tegengeluid: Microstoria vind ik juist een warme vorm van glitch maken vol gevoel, soms haast met een nostalgisch karakter. Ik zie dat ik het debuut al eens als knus omschreven heb.

Endless Summer (om maar een voorbeeld te noemen) zou ik niet cerebraal noemen, integendeel. En deze muziek is toch helemaal niet zo ver geabstraheerd?