Maribou State - fabric presents (2020)

Vandaag ontvangen en inmiddels 1* helemaal gedraaid (2 lp's) - dwz, 14 volledige tracks, ongemixt. Het begint een beetje met downtempo, mellow. Maar dat verandert gaandeweg: mooi gevarieerd met aardig wat vocale tracks, deephouse. Plots is het wel even schrikken bij het horen van de stem van Thom Yorke (Reckoner), maar toch past die track wel in dit tamelijk eclectische geheel met volop verwijzingen ook naar acid jazz. Ik vind 't geheel een fijne warme uitstraling hebben, net als die van The Martinez Brothers en als je daar dan de dubbelaar van Amélie Lens - gaspedaal ingedrukt - naast legt, dan blijkt dat deze serie (5 in totaal) nu behoorlijk gevarieerd is.

Ben sinds kort wel aardig fan van de muziek van Maribou State. Live als band is het een groot feest. Ik heb ze alleen nog nooit gehoord als live DJ set. Ben daar wel benieuwd naar. Deze mix is niet helemaal mijn ding. Iets teveel vrolijke deep-house met blije vocalen voor mij.

Ik vind het pas echt goed worden vanaf Mother tot aan het eind, maar dan is het grootste gedeelte van de plaat al geweest.

Meh, ik ben niet overtuigd door deze mix. Een compleet inoffensive mixplaatje - bij het geweldige Cuffed veerde ik nog op, maar dat is me later in de mix niet meer gebeurd. Ik denk dat Fabric slim is geweest door de veilige route te kiezen met de artiesten die ze in deze nieuwe serie aandragen, maar ik vind er tot dusver niet veel aan.

Ik begin de eerste helft toch wel erg te waarderen, staat hier veel op. Fijne selectie aan disco/downtempo/funk/pop en dergelijke. Vanaf Mother vind ik het zelf juist niet heel boeiend meer.

Halfje erbij. Ohja, en met Kiki Gyan een goeie ontdekking erbij.

Even over een reactie moeten nadenken, maar toch, the image is (comes into existence) in the eye (mind, ear) of the beholder (listener): wat levert je meer op een heel goed album (4,5 - 5*) dat weinig wordt gedraaid of een redelijk goed (3,5 - 4*) album dat regelmatig wordt gedraaid?

Zeg het maar. DJ Koze (en Sprinkles en Moodyman) zijn voor mij dingen waar ik weinig aan vind - te veel pseudo-funk (én ik heb disco dansen geleerd in da 70s, obv div soorten funk) en ze hebben ook te veel klets-samples erin zitten. Misschien ben ik ondertussen wel oud geworden, maar ik hou van een goede flow, making the mood mellow, me meenemend naar een virtueel tuinfeest met prettige babes en fijne hapjes en dat ondersteunt/straalt deze muziek wel (uit). Dit is stemmingsondersteunende muziek, of muziek om te socializen; niet zozeer muziek om reflectie, mijmeren of analyse te ondersteunen. Met dit op de achtergrond kan je ook goed koken; zou ik dat met bijv Shackleton (Fabric 55) doen, word ik zeker uit mijn FPF (food prepare flow) gehaald

En over die 'veilige keuzes' kunnen we nog wel een boom opzetten. Nu je bijv de laatste releases van Four Tet, Tornado Wallace, én die van Sascha Funke al op Tidal (in hi-res) kunt vinden - beide laatste fijn imo - verdwijnt the urge om nog dingen te kopen, al ga ik dat bij die laatste 2 wel doen.

Zeker Mjuman, dit is wel een goede achtergrondplaat, daarom is de replay value misschien wat hoger dan ik eerst had gedacht (ik heb hem de afgelopen dagen nog een paar keer gedraaid). Maar met die veilige keuzes bedoel ik meer dat de trackselectie en mixvaardigheid nergens verrassend is of uitnodigt tot actief luisteren. Vooral het stukje disco aan het eind van de eerste helft bestaat puur uit tracks die je de afgelopen paar jaar amper had kunnen mislopen, als disco een beetje je ding is. Al kende Poa Disco Dancer blijkbaar nog niet, dus misschien ligt dat aan mij.

Ik vind die DJ-Kicks van Koze juist één van de knapste mixalbums ooit qua flow, trouwens. Ongelofelijk hoe hij van zo'n allegaartje van stijlen zo'n mooi opgebouwde reis heeft gemaakt. Ik luister die nog steeds maandelijks. Maar ik snap dat die mix niet voor iedereen werkt.

"Disco je ding" - da's in mijn geval wel oud ding, van een aantal decennia terug bovendien ontbrak die track, merkwaardig genoeg, op de dubbel-lp versie. Heb nl een vinyl-abonnement en waar ik ervan uitging dat je dan ook een download krijgt met de mix-versie, bleek die downloadversie een exacte kopie van de vinyl-release, raar maar waar.

Disco dancer heeft een Chic-feel, zoals in de tune van Van Kooten en de Bie - Jacobse en van Es - Kopen een Bakkie - YouTube

Ben geswitcht naar dubbel-lp toen ik merkte dat de 4lp release van Kode9 & Burial - Fabriclive 100 (2018) me beter beviel dan de heen-en-weer-slingerende mix op cd.

Fyi: de Balance serie zal je vast wel kennen, maar er is een meer aparte serie met ongemixte tracks, Air Texture, waarvan alleen 3 en 6 hier op de site staan: 1 (Andrew Thomas en bvdub) en 7 (Rrose en Silent Servant) bevatten meer ambient/downtempo; steeds twee samenstellers per aflevering

Luister je dan graag naar de ongemixte versie? Ik kocht ooit eens een LP van Late Night Tales, was toen zwaar gedesillusioneerd toen ik erachter kwam dat die ongemixt was. Het was een simpele compilatie, zonder de flow die een gemixte versie nou juist zo uniek maakt.

Verder een interessante discussie over deze Maribou State. Ik kende zelf de meeste tracks nog niet. Ik zie wel in waarom je het "makkelijke keuzes" zou noemen, maar ik had ook niet meer verwacht. Maribou State ken ik van de albums, en die zijn in mijn oren de perfectionering van comfort-muziek. Zou je hier iets "spannends" of anderszins dissonants in gooien, dan kom je in een heel andere hoek van het genre terecht. Een hoek waar Maribou State denk ik bewust vandaan blijft, want er zijn diverse artiesten die dat veel beter doen.

De grootste teleurstelling was toen ik voor de eerste keer (Bonobo) de lp's - met downloadcode erbij - ontving; enigszins naiëf was ik ervan uitgegaan dat de downloadcode voor de gemixte cd-versie zou zijn; niets bleek minder waar (net als met de Total-serie van Kompakt): precies dezelfde versie als op de 2 lp's (dus minder tracks). Het nadeel van vinyl is dus dat je minder tracks krijgt en regelmatig op moet staan om alles te beluisteren.

Het voordeel van vinyl is dat je gerichter (meer afgebakend) luistert; bij Amélie Lens bijv is een lp (beide kanten) prima, daarna word ik een beetje springering ("hyper, hyper"). Deze Maribou State geeft je af en toe wel een beetje Loveboat/Cocktail party at the pool gevoel maar momenteel is dat niet verkeerd; qua tracks wél een leukere keuze dan Bonobo (bijv).

Van Burial/Kode 9 (FabricLive 100) geef ik echt de voorkeur aan de vinylversie; de mix-cd is mij echt te onrustig (ik meen 40 tracks aaneengemixt). Voor wat betreft deze serie zou ik stellen dat je beter uit bent met de cd, niet alleen goedkoper, ook meer tracks en gewoon een prettige zit. Vinyl is meer iets voor de fetisjisten
Die aanbeveling geldt trouwens ook voor de Total-serie (Kompakt).

Die snap ik inderdaad. Nou, mocht er hier nog een fetisjist zijn die interesse heeft in Four Tet - Late Night Tales op LP dan hoor ik het graag.