Mourir - Animal Bouffe Animal (2020)

Mourir is een band met Toulouse, een stad in het zuiden van Frankrijk, als thuisbasis. Deze band is het geesteskind van Olivier Lolmède, gekend van Plebeian Grandstand, en in die hoedanigheid eigenlijk de opvolger van zijn vorige project, Vermine. Hij rekruteerde uiteindelijk nog drie man om dit schitterende debuut, Animal Bouffe Animal, in te blikken.

Tijd voor verpozing is niet nodig, moet Lolmède gedacht hebben, want de band vliegt er vanaf de eerste seconde van opener Sentir le Vide als een malle in. Dissonante gitaarriffs, overdonderend drumwerk en maniakale vocalen typeren deze kopstoot. Het gevaar daarvan is dat de plaat wat generiek gaat klinken, als een onontwarbaar kluwen van songs die op den duur wel érg op elkaar gaan lijken. Dat risico wordt hier echter zeer efficiënt afgewend door de nodige atmosfeer te creëren; af en toe mag de voet van het gaspedaal, en dat levert, zoals in het begin van Foutu Pour Foutu, black metal op van een hypnotiserende pracht.

De albumtitel lijkt me te refereren naar de onafwendbare afgrond waar wij als mensheid langzaam op afstevenen, en vooral hoe wij onszelf de das omdoen. De zogezegd beschaafde mens, die zich boven alle andere dieren verheven voelt, maar uiteindelijk ook een primitief wezen blijft, met overlevingsdrang als hoogste goed. De poorten van de hel (of de bek van het Beest, zoals het in de songtitel van brugnummer La Gueule Ouverte wordt verwoord) staan wagenwijd open; overleven zullen alleen de sterken kunnen, die hun lusten zullen botvieren op de zwakkeren (wat ook een aardige metafoor zou kunnen zijn naar x-aantal huidige maatschappelijke issues). Dat is echter tevergeefs, want uiteindelijk gaan we er allemaal aan.

De voorgaande alinea dient er vooral toe om en beeld te schetsen van deze plaat, want de songs komen rauw, agressief en dystopisch over. Het beste wordt nog voor laatst bewaard, in de vorm van het titelnummer; een epische apotheose die zijn weerga niet kent. De ultieme apocalyps.

4,5 sterren