Lasting Weep - 1969-1971 (2007)
mijn stem
1 stem
Canada
Rock
Label: ProgQuébec
-
29 Avril (11:41)
-
De Mi à Mi (9:04)
-
Magdalena (8:19)
-
Rien Ne Sert de Courir, Il Faut Partir à Point (2:51)
-
Extrait de Safari de Pêche 1 (2:43)
-
Extrait de Safari de Pêche 2 (5:53)
-
Bye Bye [Live] (7:09)
met Gilles Schetagne
-
Carmen Kétaine (25:34)
met Gilles Schetagne
-
Ma Thématique I (1:07)
-
Ma Thématique II (1:22)
Links
Spotify
0
Mssr Renard
geplaatst: 13 februari 2020, 14:02 uur
Lasting Weep is een Canadeze band dat bestond tussen 1969 en 1971 en geen albums heeft uitgebracht. Alle demo's en ander studiomateriaal is is op deze verzamelaar te vinden en uitgebracht op het sympathieke ProgQuébec-label.
Lasting Weep is een erg bijzonder band want het brengt de talenten samen van Jeróme Langlois (Maneige), Alain Bergeron (Maneige), Mathieu Léger (Conventum, L'Orchestre Sympathiqur) en Claude Chapleau (New Jazz City). Eigenlijk dus een soort proto-Maneige dus, maar de muziek is hier nog een beetje ála Jethro Tull ten tijde van de hitsingle Bourée, dus een hoop fluit, jazzy ritmes en bas/drum-solo's.
Jeróme speelt de gitaar, piano, orgel, clavinet en klarinet, Alain speelt de fluit en sax, Mathieu Léger is de drummer en Claude de bassist. Op twee nummers drumt Gilles Schetagne (ook Maneige) mee.
Voor hen die wel eens willen weten hoe Maneige klinkt voor het uberhaupt bestond, is deze plaat erg interessant. Voor hen die van lange pychedelische nummers met fluit en orgel houden is dit ook een meer dan prima plaat. Hier en daar hoor je er ook wat Camel en Caravan in terug.
Noot: de zang van Alain is niet echt geweldig, maar dat drukt de pret totaal niet.
Noot 2: Jeróme schrijft in 1976 het stuk Le Spectacle de l'Albatros af (waar hij vóór Maneige al aan was begonnen), en zal deze met een keur aan progmuzikanten uit de scene live ten gehore brengen (met leden van oa Maneige, Conventum, L'Engoulevent), maar daarover meer bij die plaat.
Lasting Weep is een erg bijzonder band want het brengt de talenten samen van Jeróme Langlois (Maneige), Alain Bergeron (Maneige), Mathieu Léger (Conventum, L'Orchestre Sympathiqur) en Claude Chapleau (New Jazz City). Eigenlijk dus een soort proto-Maneige dus, maar de muziek is hier nog een beetje ála Jethro Tull ten tijde van de hitsingle Bourée, dus een hoop fluit, jazzy ritmes en bas/drum-solo's.
Jeróme speelt de gitaar, piano, orgel, clavinet en klarinet, Alain speelt de fluit en sax, Mathieu Léger is de drummer en Claude de bassist. Op twee nummers drumt Gilles Schetagne (ook Maneige) mee.
Voor hen die wel eens willen weten hoe Maneige klinkt voor het uberhaupt bestond, is deze plaat erg interessant. Voor hen die van lange pychedelische nummers met fluit en orgel houden is dit ook een meer dan prima plaat. Hier en daar hoor je er ook wat Camel en Caravan in terug.
Noot: de zang van Alain is niet echt geweldig, maar dat drukt de pret totaal niet.
Noot 2: Jeróme schrijft in 1976 het stuk Le Spectacle de l'Albatros af (waar hij vóór Maneige al aan was begonnen), en zal deze met een keur aan progmuzikanten uit de scene live ten gehore brengen (met leden van oa Maneige, Conventum, L'Engoulevent), maar daarover meer bij die plaat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.