The James Hunter Six - Nick of Time (2020)

Als je een album van James Hunter beluisterd, lijkt het erop alsof het gemaakt is in de jaren ’50, begin ’60 en niet door een nu 57 jarige zanger/muzikant. Als Neil James Huntsman werd hij op 2 oktober 1962 geboren in het Engelse Colchester Essex en maakt hij regelrechte blue-eyed soul en “old—time” rhythm & blues. In 1996 verscheen zijn debuutalbum “BELIEVE WHAT I SAY”, daarvoor maakte hij muziek met de Howlin’ Wilf & The Veejays. De songs die deze band maakte, brengen je regelrecht terug naar de jaren ’50, lekkere swingende rock & roll en die lijn trok hij als solo artiest door. Ik leerde Hunter kennen in 2006 dankzij het aanstekelijke album “PEOPLE GOTTA TALK” en sindsdien is er niet veel veranderd, behalve dat hij nu als de James Hunter Six platen uitbrengt en concerten verzorgd. “NICK OF TIME” is het vierde album van de groep en ze noemen het zelf “no nonsence rhythm and blues” en dat klopt helemaal. Onder leiding van producer Bosco Mann nam het zestal 13 nieuwe songs op, met een aantal zeer interessante songs erbij. “WHO’S FOOLING WHO” is een werkelijk prachtige song met een subtiel blazers arrangement en een heerlijk loom ritme. “NEVER” heeft een bossanova-achtig ritme, waar je volgens mij goed op kunt dansen en dat geldt zeker voor het titelnummer, “NICK OF TIME”. Wat een goede song is dit! “BROTHER OR OTHER” begint met subtiele orgelbijdragen en behoort met zijn 3.21 bij 3 langste songs op dit schijfje. In “CAN’T HELP MYSELF” klinkt de stem van Hunter krachtig, met korte breekbare momentjes erin. De blazers in “HOW ‘BOUT NOW” zijn leidend en die zorgen ervoor dat ook deze song precies datgene gekregen heeft, waardoor het perfect tussen de anderen past. In bijna 36 en een halve minuut kun je genieten van muziek die 60 á 70 jaar geleden gemaakt had kunnen worden, “a trip down memory lane”.

James Hunter (met of zonder Six) maakt al jaren op dezelfde wijze fijne muziek. Heel fijne muziek mag wel gezegd worden. De inleidende singles lieten horen dat we ons ook aan dit album weer geen buil zouden vallen. Het is de verwachte combinatie van rhythm&bnlues, rock'n roll en swing. In het begin van het album lijken ze het wat rustiger aan te doen dan normaal, maar ook op deze plaat zijn toch weer energieke swingende tracks te vinden (Nick of Time, Brother or Other, Ain't Goin' Up in One of Those Things). Verder horen we wat bossanova, wat jazz en wat doowop. Vaak lichtvoetig en warm qua toon en vibe. En natuurlijk altijd bezongen door de fijne stem die James Hunter heeft. Wederom een zeer prettige plaat dit.

Er is geen gebrek aan retro soul albums, maar meestal mist er iets naar mijn smaak. Soms een goede stem, nog vaker goed en gevarieerd materiaal of de productie mist gevoel.
Al die verwijten kan ik hier niet maken. James' stem doet me geregeld aan Ray Charles denken, de nummers klinken werkelijk alsof ze uit een oud studio archief komen(!), de band is geweldig en de variatie in stijlen is echt genieten!
Ontzettend knap.

Ik heb wel vaker wat losse nummers van ze geluisterd, maar ik denk dat ik toch eens de albums lang moet.

Waarom hebben deze gasten eigenlijk geen live album?

Wat een geweldig album. Weer eens zo'n ontdekking in je platenkast, die je eerder had moeten doen