Bobby Bland - Dreamer (1974)

'Ain't No Love in the Heart of the City' is een ongelooflijk mooi nummer, vreemd dat dit onder Blues staat, ik dacht dat dit Soul/RnB was. Dit moet ik snel eens luisteren.

Briljant nummer
Qua genre is het van alles wat denk ik... iig minder bluesig dan veel van z'n andere werk. Duidelijke R&B invloeden ook ja.

Jay-Z - Hert Of The City

Slechts 7 stemmen, snik en nog eens snik!

Mooie plaat met pakkende, rockende soul. Eazyfan heeft gelijk, dit is geen blues, maar de electrische gitaar die vaak opduikt verraadt toch Blands roots. Af en toe valt er zelfs een bluesy gitaarsolo te horen, bijvoorbeeld op I Ain't Gonna Be the First to Cry en Yolanda, maar de blazers, strijkers en fluitjes zijn onmiskenbaar soul. Het album is af en toe wat overgeproduceerd en volgens het boekje, maar Bobby's rauwe stem maakt veel goed. Het contrasteert heerlijk met de soepele, rijke begeleiding. Ain't No Love in the Heart of the City is een klassieker, en ook op de rest van de plaat is genoeg te vinden. De moeite waard!

(wat ik wel moet toegeven, Bobby's "uithaal" met z'n stem die hij af en toe gebruikt, bijvoorbeeld op Cold Day in Hell, vind ik niet zo succesvol, eerder een beetje...tja... onsmakelijk )

Maar zoals ik al zei, de moeite waard! Ik hou het voor nu op een 3,5, maar dit zit heel dicht tegen de 4

Meer soul dan blues, dat is natuurlijk waar, maar Bobby Blue Bland begon zijn carrière wel degelijk met opnamen in het blues en rhythm and blues idioom. Luister maar eens naar zijn prachtige album "Two Steps From The Blues" uit 1961(verplichte luisterkost als je van dit soort muziek houdt). En die growl, ach, dat was een beetje zijn handelsmerk, en daar wen je wel aan.
Ik heb dit album niet in mijn verzameling, dus ik geef geen rating, maar afgaande op mijn herinnering zou ik zeggen: 3,5.

Two Steps from the Blues staat hoog op mijn nog te luisteren lijstje, zal ik zeker eens proberen!

In mein opinion is het album nogal topzwaar omdat de eerste twee nummers zo goed zijn. Daarna leuk, aardig en al de rest. Maar die eerste twee nummers... , om er maar eens een smilie aan vast te breien.

Fijne plaat, Bland heeft hier weer een flink scheut soul in zijn bluesblender gegooid, je kan je zelfs afvragen of het hier niet in hoofdzaak soul is..

Hoe dan ook, de opener is gelijk een kraker die de rest wat in de schaduw stelt maar ik kan Bland en zijn band wederom niet op mistasten betrappen. Gewoon erg lekker en fijn om naar te luisteren (al mochten er iets meer songs opstaan van het allooi van die opener).

3,5 sterren