Habibi - Anywhere but Here (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Habibi - Anywhere But Here - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Habibi - Anywhere But Here
Habibi trok helaas maar weinig aandacht met een geweldig debuut, maar revancheert zich met een fantastisch tweede album dat meedogenloos verleidt en de fantasie eindeloos prikkelt

Habibi, het is een naam die bij niet iedereen een belletje zal doen rinkelen, maar wat heeft de band uit New York met Anywhere But Here een fantastisch album afgeleverd. Habibi begint bij de Phil Spector girlpop uit de jaren 60, maar neemt je via garagerock, Surf en new wave mee naar het heden. De popliedjes van het New Yorkse viertal liggen bijzonder lekker in het gehoor, maar zijn ook veel spannender dan je bij vluchtige beluistering zult vermoeden. De prachtige zang en koortjes zorgen voor de verleiding, terwijl het gitaarwerk constant het avontuur opzoekt. De diepere onderlagen van de muziek van Habibi bevatten nog veel meer invloeden, waardoor dit album groeit en groeit. Habibi, onthouden die naam.

Habibi is een band uit Brooklyn, New York, die al een jaar of negen bestaat. De uit vier vrouwen bestaande band debuteerde in 2014 met een bijzonder lekker klinkend debuut dat een punky attitude combineerde met een vleugje Motown, Surf, Bananarama en Phil Spector girlpop.

De band werd destijds op één hoop gegooid met bands als Vivian Girls, Dum Dum Girls, Best Coast en noem ze allemaal maar op. Het is een hoop waarop de concurrentie moordend is, waardoor het titelloze album van Habibi in 2014 niet heel veel deed. Ik kan met terugwerkende kracht concluderen dat dit werkelijk doodzonde is, want het debuut van de band uit Brooklyn is een fantastisch debuut.

Het is een debuut dat duidelijk anders klinkt dan de albums van de bands die in 2014 als vergelijkingsmateriaal werden aangevoerd en het is een debuut dat destijds uitvoerig bejubeld had moeten worden. Ik heb dat helaas niet gedaan, al heb ik het album wel in handen gehad, en stond daar helaas niet alleen in.

Inmiddels zijn we zes jaar verder en is het tijd voor eerherstel. Habibi keerde deze week terug met haar tweede album Anywhere But Here en ook dit is een geweldig album. Sterker nog, het is een album dat nog veel beter is dan het zo ondergewaardeerde debuut.

De vier vrouwen uit Brooklyn zijn de invloeden van hun helaas zo genegeerde debuut gelukkig niet vergeten. Ook Anywhere But Here staat vol met aanstekelijke popliedjes, die hier en daar citeren uit de archieven van de garagerock, punk en new wave. Anywhere But Here klinkt met enige regelmaat als Phil Spector girlpop met The Undertones als begeleidingsband en het jonge Bananarama als achtergrondkoortje en dat klinkt verrassend lekker.

Het is muziek die ook niet zo gek ver verwijderd is van die van Vivian Girls en al haar soortgenoten, maar Habibi klinkt toch net wat anders. Dat hoor je in de gitaren die steeds weer andere invloeden verkennen en een stiekeme voorliefde voor Surf hebben, maar je hoort het vooral in de songs waarin het New Yorkse viertal gas terugneemt en dat gebeurt op Anywhere But Here met grote regelmaat.

Habibi klinkt dan net wat psychedelischer en verwerkt bovendien op subtiele wijze invloeden uit de muziek uit het Midden Oosten in haar muziek. Het wordt gecombineerd met bijzonder lekker in het gehoor liggende popliedjes en prachtige koortjes, waarin de stemmen elkaar prachtig aanvullen.

Anywhere But Here heeft de zwoele verleiding van perfecte 60s pop, het stekelige van 70s en 80s new wave en combineert deze invloeden met alles dat momenteel voorhanden is. Door de lekker in het gehoor liggende popliedjes verleidt Anywhere But Here van Habibi meedogenloos, maar het tweede album van de band uit New York is ook een razend spannend album dat steeds weer wat moois voor je in petto heeft.

Voor mij springen het veelkleurige gitaarwerk en de vocalen er uit, maar als je wat dieper in de muziek van Habibi duikt blijf je mooie dingen horen. Het doet misschien nog wel het meest denken aan de Amerikaanse band La Luz, die in 2018 imponeerde met het prachtige Floating Features, maar het nieuwe album van Habibi is nog wat veelzijdiger en spannender.

Het valt op het moment niet mee om op te vallen met een nieuw album, maar na het over het hoofd zien van het geweldige debuut van Habibi kunnen we dit veel betere tweede album echt niet laten liggen. Erwin Zijleman

Ik heb een vraag aan coldwarkids. Je 0,5 vind ik toch interessant want dit betekent dat je dit tot de aller-aller-slechtste troep vind behoren die ooit is uitgebracht. Er is dus werkelijk niets goed aan dit album, ik vind dit echt heel moeilijk voor te stellen terwijl ik me zeer besef dat smaken heel erg kunnen verschillen.

Jammer dat door zo'n (niet onderbouwd) cijfer zo'n release zo drastisch in gemiddelde zakt dat mensen het wellicht gaan overslaan. Ik kan niet alles bijhouden, ik ga soms ook op aantal stemmen af of op en gemiddelde van de lijst nieuwe albums, geef het dan een kans en ontdekt daardoor op MuMe hele mooie muziek. Het is je goed recht en ik kan onmogelijk voor je bepalen wat voor cijfer dit voor je waard is, maar waarom zo extreem. En waarom stemmen zonder dat je iets toevoegd? Het viel me ook op bij Morrisey die je zelf hebt verwijderd of is verwijderd. Ik wil er eigenlijk 0 aandacht aangeven maar merk dat ik me dan toch afvraag hoe je bij zo'n cijfer komt. Je bent natuurlijk niets verplicht, al geef je alles een 0,5 voortaan, maar benieuwd ben ik wel.

On topic, ik vind het best een prima album. Kende de groep niet. Lekker sfeertje al kan het mijn aandacht niet het hele album vasthouden. Maar dat heb ik vaker bij zangeressen al weet ik niet precies waarom.

Klopt, Repelstefan,

Ik vind dit echt bar en bar slecht. Ik irriteer me bijv mateloos als op PR Come My Habibi en Angel Eyes voorbij komen. Dit album geprobeerd maar is gewoon echt te simpel en slecht uitgevoerd. Sterren uitdelen doe ik altijd niet voor niets en hoort inderdaad een reden bij. Voor nu zal ik hem verwijderen want ik kan begrijpen dat mensen dan hier op dit album afknappen terwijl het voor sommige juist een parel kan zijn

Op basis van Erwins recensie ben ik ook gaan luisteren, maar knapte na twee nummers al helemaal af. In mijn oren klonk het matig qua compositie, melodie, zang. Misschien moet ik het nog een kans geven, maar de eerste kennismaking was niet bepaald een uitnodiging dat te doen. Van een punt zie ik af. Daarvoor moet ik alles beluisterd hebben en meer dan een keer. Ik zie dat niet gebeuren.

Herkenbaar, heb dit album 2x met moeite uit kunnen luisteren, maar de zang van de dames staat mij dus ook heel erg tegen. Na 2, 3 nummers heb ik het allemaal wel gehoord. Weinig variatie in de muziek ook. Nee, dit gaat hier ook niet meer gedraaid worden en dan ben ik nog heel netjes met de waardering

Mee eens , maar wel een score gegeven (3) voor de moeite