Larry Norman - Something New Under the Sun (1981)

Een echt bluesy album van Larry Norman. Persoonlijk vind ik dit één van de beste die hij heeft gemaakt. Larry Norman is niet erg vrolijk op dit album . Het is een soort concept album en in de songs is duidelijk de invloed van Bob Dylan te horen. Hoewel Larry Norman het altijd heeft ontkend lijkt de plaat soms redelijk auto biografisch. De titel is een tekst van Prediker, een prachtig relativerend boek uit de Bijbel. 'Er is niets nieuws onder de zon' . De eerste 4 nummers doen niets onder voor oude blues klassiekers, kijk enkel maar naar de teksten. Daar word je niet vrolijk van. Ik had deze plaat gekregen van mijn zeer evangelische vriendin, een paar maanden later verbrak ze de relatie. Nou, die eerste vier nummers gingen er toen in als Gods woord bij een ouderling.
Larry Norman moet , toen hij de plaat maakte, net een scheiding achter de rug hebben en verder worstelde hij met het gebrek aan waardering bij de muziek pers. Kan me zomaar voorstellen dat hij wat depressieve gevoelens en gedachten had en Larry heeft deze nummers niet voor niets geschreven en/of gezongen. Ik ben er van overtuigd dat hij zich zelf er in herkent. Zeker het nummer 'I feel like dying' ook naar aanleiding van een bijbeltekst is zo indringend, zeker met schrijnend liefdesverdriet. Echt een prachtig puur zeer sober nummer. En dan er achter 'Born to Be Unlucky' , het leven kan zwaar zijn. De evangelische pers had het moeilijk met kant 1, waar was het Blijde Evangelie gebleven ?
Bij kant 2 begint het herstel. Nummer 5 gaat over bepaalde reflectie op jezelf, vervolgens het verleden achter je laten (nr. 6) en je leven in handen van Jezus geven (nr. 7) . De pelgrim heeft het doel bereikt. Nummer 8 is weer een verwijzing naar Bob Dylan 115 th Dream , zoals ook de hoes een verwijzing is naar 'Bringing it all back home' uit 1966. Bij het laatste nummer is hij schatplichtig aan Mick Jagger en Van Morrisson.
Het moet voor deze muzikant bijzonder frustrerend zijn geweest dat hij een bijzonder groot artiest zou zijn geweest in de seculiere muziekwereld. Nu werd hij totaal genegeerd en ook in het christelijk milieu was hij redelijk omstreden door zijn uitgesproken karakter en zijn compromisloze manier van spreken en teksten. Voor mij was deze plaat echt een hoogtepunt voor de toenmalige gospelmuziek, dit stak zo ver boven de rest uit, samen met het ook compromisloze Resurrection Band en de Zweedse hardrockers Jerusalem. Meedogenloze (soms wel heel christelijke) teksten met muziek die niet onderdeed voor vergelijkbare 'wereldse' bands. Op dat moment voor mij belangrijk en hoewel ik wel redelijk afstand van deze manier van geloven heb gedaan vind ik het nog heerlijk om de platen zo nu en dan op te zetten. Want authentiek was het zonder meer, zeker bij Larry Norman.