Conception - State of Deception (2020)

23 jaar na de laatste studio effort is er deze comeback van de Noorse progmetallaars. In de stijl van Dream Theater.

Lekkere relaxte plaat is dit geworden. Gewoon prima nummers en nog steeds een geweldige zanger en weinig muzikale krachtpatserij. Dream Theater is niet echt een band die bij mij op komt als referentie.

Ook niet qua zangmelodieën? Het deed me toch aan de LaBrie's van deze wereld denken. Maar ik geef toe, wellicht is dream theater niet het juiste richtpunt hoewel fans van die band dit rustig eens kunnen oppikken. Maar Thoughts Factory - Elements (2020) vind ik toch net iets leuker.

Het is me in ieder geval niet echt opgevallen. Thoughts Factory zit dan wel weer heel dicht tegen het geluid van Dream Theater aan. Ik vind het weleens wat te druk worden dit soort platen. Haken is ook zo'n band die steeds drukker wordt. Ik vind deze Conception in ieder geval erg goed gelukt.

Ik ga schoorvoetend toegeven dat deze benadering van het prog metal/ rock genre toch wel een hele fijne is. Dit zit goed in elkaar. Halfje erbij, komen we weer mooi op 4 uit.

Wat een heerlijke plaat! En bijzonder is dat de beste nummers eigenlijk op de 2de helft van de CD staan. Mooie plaat van een zeer goede band!

Er komt binnenkort een Deluxe Edition uit. 3 Cd's met live tracks en demo's

CONCEPTION State of Deception (Deluxe Edition) CD ::: ROOOAR Violent Zone (UK)

Rond de tijd van de release is dit album een beetje aan me voorbij gegaan. Wel gecheckt, maar niet interessant bevonden.

Onlangs kwam het album weer op mijn pad en heb ik het weer een kans gegeven. Met als gevolg dat ik het album inmiddels aan mijn collectie heb toegevoegd .

Conception heeft wel een fijne eigen benadering van het prog-genre, meer song- en zanggericht. Dat mag ook wel met een klasbak als Roy Khan als zanger. Zijn bijzondere, donkere stem zorgt er mede voor dat Conception een redelijk herkenbaar en eigen geluid heeft.

Het album heeft een beetje moeite om op gang te komen. Dat is misschien ook de reden geweest dat het album me eerder niet wist te raken. Of Raven And Pigs doet wat mechanisch en industrieel aan. Het is geen typische albumopener om de luisteraar direct bij de les te krijgen. Ook bij de twee navolgende nummers komt het album nog niet echt op gang. Vanaf het sfeervolle The Mansion is het echter prijs! Dat komt vooral doordat de nummers vanaf dat moment veel mer gedragen worden door de sterke zanglijnen van Khan.

Hoogtepunten zijn wat mij betreft het swingende By The Blues en Anybody Out There, als is heel kant B eigenlijk ijzersterk.

Dit album nodigt zeker uit om de vroege jaren van de band te verkennen. Dat komt mooi uit aangezien de eerste vier platen volgende week opnieuw worden uitgebracht.

Score: 79/100

Ik hoor er niets van dt in terug

Nee, die spelen ook niet mee.