Carach Angren - Franckensteina Strataemontanus (2020)

Elke keer als ik Carach Angren hoor, doet dat me denken aan wachten in een rij voor een Efteling-attractie waar zich één of andere oude sage ontvouwt alvorens door elkaar geschud te worden in een één of andere kutachtbaan waar je door je dochter ingeluld wordt tijdens een aanvankelijk onbezorgd dagje uit. Wel zorgen de veiligheidsriemen ervoor dat je nooit uit de bocht zult vliegen. Dat is op zich wel een verdienste van dit trio. Want die sfeer en uitstraling zijn 100% toe te schrijven aan Carach Angren. Twee tellen luisteren en je weet welke band er op je trommelvliezen staat te rammelen. Zo onderscheiden ze zich goed van stijlgenoten Dimmu Borgir en Cradle Of Filth.

Ook Franckensteina Strataemontanus roept dat gevoel op. Carach Angren klinkt zoals altijd verzorgd en propt haar composities vol met allerlei orkestrale fratsen om je het gevoel te geven echt in een unheimisch oord te zijn waar de meest bloeddorstige experimenten uitgevoerd worden. De voordracht van de vocalist heeft zeggingskracht. Hij klinkt als een geschifte toneelmeester en de muziek heeft een soort broadway-touch in zich. Zo ontluikt het neergepende concept op zeer beeldende wijze.

Carach Angren houdt het verder, zoals altijd, wel zeer beschaafd. En eigenlijk is dat ook het enige dat er op Franckensteina Strataemontanus is aan te merken; het is een duistere sprookjesvertelling dat ook voor de tere kinderziel zeer geschikt is om wat bij te griezelen. Heel fraai uitgerwerkt maar net iets te braaf.

De gitaarpartijen lijken soms wat ondergeschikt aan het symfonische stuk. Is dat erg? Nee niet persé maar het beperkt wel het metaal gefühl. Knap staaltje symphonic black uit Landgraaf.