Cirith Ungol - Forever Black (2020)

29 jaar na de laatste studio release is de cult status nog niet vergeten. Hopelijk maken ze er iets leuks van. De productie is nog niet geheel afgestoft.
Cirith Ungol -Legions Arise-Lyric Video (OFFICIAL)

Opvallend:
-De band bestaat min of meer uit originele nog levende muzikanten.
-De eerste gig was ooit in 1972(!)
- De zanger is dezelfde vanaf 1979 en is inmiddels 63, het lijkt of dat hij nooit anders gedaan heeft maar van 1992 tot 4 jaar terug lag de band op zijn gat.
- je zou na 29 jaar verwachten dat deze terugkeer zelf gefinancierd zou zijn maar Metal Blade brengt dit nieuwe album uit.

Bij het beluisteren van dit album lijkt het of dat de tijd heeft stilgestaan. Eerlijke 80's US power metal. Tja, daar doen veel retro metal bandjes zo hun best op om dat te reproduceren maar dit is de original sin. Respect.

Op I'm Alive vorig jaar klonken ze ook al of de tijd heeft stilgestaan.

Zo, dit klinkt erg goed! Ik ken van deze band King of the Dead, omdat het album ooit getipt werd als Metalalbum van de Week. Letterlijk niet te geloven dat dit de eerste studioplaat van Cirith Ungol is sinds 1991.

Ik pleit schuldig.

Nou, de zang is eindelijk op een niveau dat ik het trek. Nog steeds maniakaal, maar omdat het iets lager is geworden, klinkt het beduidend minder belachelijk. De hardrock-vibes van de voorganger zijn ook weg en de klassieke epic metal sound met wat doom-invloeden is weer terug. Wat is nu nog het probleem? Nog steeds vind ik de band niet uitblinken in consistent goeie composities schrijven. Ik krijg een sterk Anvil-gevoel in dat opzicht: een paar alom geprezen klassiekers die voor mijn gevoel buiten een grote gunfactor/hoog authenticiteitsgehalte stiekem eigenlijk niet zo heel goed zijn. Ik gun de band alle goeds, maar ik ben duidelijk geen fan.

Toch is Forever Black een behoorlijk aardig comeback album. Stormbringer of het prachtige Fractis Promissum zijn beide ijzersterke songs, die dan weer overschaduwd worden door het saaie Nightmare. The Call is dan wel weer een lekkere up-tempo opener en ik erger me ook weer nergens echt. Voor mij staat Cirith Ungol wel compleet terecht in de schaduw van Manilla Road of Omen.

Tussenstand:
1. King Of The Dead 3,5*
2. Forever Black 3.5*
3. Paradise Lost 3*
4. Frost And Fire 2,5*
5. One Foot In Hell 2,5*
Gemiddelde: 3*

Laat ik maar beginnen met dat het een heel sympathiek album is. Bijna dertig jaar na je laatste album nog iets uitbrengen wat aan de ene kant duidelijk geïnspireerd is en aan de andere kant qua intensiteit recht doet aan wat eerder gemaakt is, verdient een compliment. Ik hoor ook genoeg ideeën die echt goed zijn. Toch staan een paar dingen me tegen. De productie is matig. Met name de drums (vooral de bekkens) vallen weg in geruis. Baker schreeuwt bijna als vanouds. Waar hij vroeger veel kort snauwde, zijn het hier lange schreeuwen geworden. Iets wat de afwisseling en sowieso het effect niet ten goede komt. Op de oude platen krijg ik er geen genoeg van, maar hier is het wat vermoeiend. De songs zijn ook wat te lang, waardoor het wat langdradig wordt. Qua geluid is er duidelijk een stap richting klassieke doom gemaakt. Ik hoor zelfs een heel bekend loopje in The Frost Monstreme. Ik vermoed dat het van Black Sabbath komt, maar ik kan het zo niet plaatsen.

Verder is het eigenlijk een prima album van deze bejaarden. Bij vlagen is het echt goed en aanstekelijk. Dan weet je dat het met de goede intenties gemaakt is. Ik hoop ze nog eens live mee te pikken.

Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Frost And Fire
3. One Foot In Hell
4. Forever Black
5. Paradise Lost

Sabbath is sowieso een naam die me meermaals te binnen schiet wanneer ik dit album beluister, en dan gaat het vooral om het riffwerk.

Verder is dit gewoon een goeie plaat; ik kan de zang wel hebben, en het verdient respect dat de band na 30 jaar nog met een vehikel als Forever Black komt aanzetten. Het is niet zo sterk als King of the Dead (wat minder consistent, wat minder beleving), maar een song als Nightmare gaat er altijd wel in!

3,5 sterren