Sonny Fortune - Awakening (1975)

Met: Sonny Fortune (alto sax, sopraan sax, flute), Charles Sullivan (trumpet), Kenny Barron, John Hicks (piano), Wayne Dockery, Reggie Workman (bass), Billy Hart (drums), Angel Allende (percussion)

Onbekend in jazzland is Sonny Fortune toch niet. Hij speelde samen met heel veel grote namen en op de bekende jazz en muzieksites zie je bij zijn albums relatief veel waarderingen. Maar hier op musicmeter: nul stemmen. Sterker nog: ik moest zijn hele oeuvre nog even toevoegen. Niet helemaal terecht want een uitstekende saxofonist en bovendien: ook een originele met een eigen geluid. Zeker geen één uit een dozijn.

Triple Threat is een lekker bop nummer met een modale bodem. Hij zou zo te vinden kunnen zijn op een ’60’s Blue Note plaat van Joe Henderson of Lee Morgan. Wie hier vooral opvalt is Sonny Fortune zelf. Het laat bij mij echt vraagtekens achter waarom hij niet zo bekend is geworden: zijn solo is hard, intens en sleept je volledig mee. Ik hoor opbouw, creativiteit en originaliteit. En trouwens ook een beest qua techniek. Wat een uitstekende saxofonist.Het daarop volgende Nommo swingt wederom de pan uit. Dit is het enige nummer waarop Reggie Workman bast en dat is direct te horen. Wat een geweldenaar is dat toch. Het nummer begint met een typisch Oosters getinte mysterieuze groove: Workman solo is altijd interessant om te horen. Daarna valt de band in met een keiharde modale groove. Wederom is het Sonny Fortune die er hier met de werkelijke winst vandoor gaat: terwijl de rest van band ook uitstekend speelt. Werkelijk een unieke altsaxofonist. Bij deze track merk je helaas wel dat de geluidskwaliteit niet altijd super is: met name Barron en Hart vallen wat weg op de achtergrond.

Het daarop volgende Sunflower heeft een prachtig thema. Een nummer in een ballad saus maar tegelijkertijd ook weer niet echt een ballad. Gezegd mag hier ook worden dat ook Wayne Dockery een hele aardige partij kan bassen. Mooi om te horen hoe hij tussen de akkoorden de vrijheid opzoekt. Het hele nummer is een uiterst sfeervol pallet van tonale kleuren. Wederom erg toegankelijk maar verre van saai. Blijkbaar is de muziek ‘overdubbed’ want Fortune is hier tegelijkertijd te horen op fluit en altsaxofoon. Zelf vind ik dat altijd wat jammer want een beetje fake maar hij komt er goed mee weg. Het nummer blijft mooi. Het geheel kakt wat in op de daaropvolgende ballad. Mooi spel, dat wel vooral ook van Barron: een uitstekend begeleider die precies de juiste akkoorden op het juiste moment weet te brengen. Kort is het nummer ook en daarmee vormt een mooi intermezzo halverwege de tweede kant van de plaat. Het afsluitende nummer kent wat meer elektronische en percussieve effecten. Wederom een modaal thema, soms wat smooth maar nergens té. Fortune houdt het hier bij fluit en dat speelt hij uitstekend. Heerlijk om Hart zo te horen spelen als basis van de band. Uitstekende drummer en nog steeds alive and playing.

Al met al een uitstekende plaat uit de jaren ’70. Fortune staat nu met een paar platen op mijn verlanglijst. Weer een naam erbij De plaat gaat op Discogs vanaf een duizelingwekkende 2 euro. Volgens mij perste A&M nogal wat plaatjes hetgeen resulteert in zeer lage prijzen. Kun je deze meepakken voor zo'n prikkie? twijfel dan niet.

Ik 'ken' Sonny Fortune natuurlijk van het fijne groepsalbum Great Friends met o.a. onze held Billy Harper, maar als bandleider ken ik hem nog niet. Er is recent inderdaad een hele puist albums toegevoegd hier, dus ik ga (ook) maar eens op onderzoek uit, te beginnen met deze. Bedankt voor deze onbekende afslag in de jazzhistorie maar weer, Pim. Very much appreciated, as always

Ik denk dat dit wel jouw kopje thee is Ton. Met name kant 1 is erg goed

Geweldig mooie hoes ook. Maar dat hebben wel meer Sonny Fortune-platen.

Halve punt er toch bij, voor deze briljante plaat.