Andy Pratt - Another World (1998)

Met Andy Pratt blijf ik een moeizame verhouding hebben. De eerste platen zijn allemaal redelijk tot bijzonder goed. Daarna raakte Andy Pratt 'in de Heer' en werden de platen toch wat minder. Leek wel of de boodschap belangrijker was dan de muziek.
Een aantal stond/staat niet op deze site (One Body, Fire of Love), maar die heb ik er nu toch geprobeerd op te krijgen.
Deze plaat, de 12e van Andy Pratt stond er al wel op. In 1998 was Andy getrouwd met een Nederlandse (evangelische) vrouw en woonde hij ook in Nederland. Een aantal platen zijn dus uitgegeven door Nederlandse evangelische platenlabels, waaronder dus ook deze. Betekent dat ze redelijk moeilijk verkrijgbaar zijn en vaak ook niet zo goedkoop. Deze toch voor een redelijk bedrag bij Discogs besteld, omdat ik toch benieuwd was naar dit album. Andy Pratt heeft de begeleidingsband van Frank Boeijen ingehuurd (worden aangekondigd als 'de nieuwe mannen'). Wat hilarisch is, in het boekje is een halve bladzijde een bestelbon voor andere platen van dit label, veelal van 'jeugd met een opdracht'. Deze cd staat ook op deze bestelbon, aan te schaffen voor 42,50 ouderwetse guldens.

Dan naar de plaat. Het is duidelijk een christelijk georiënteerde plaat, maar inhoudelijk minder aanstootgevend/ergerlijk voor mij, dan wat andere platen van Andy in deze tijd. Andy Pratt's 'Another World' laat hem zijn christelijk geloof verkennen, worstelend met kwesties rond het aanvaarden van liefde van God en het leven leiden zoals hij vindt dat het hoort. Dus minder hallelluja, minder zekerheden, maar wat meer ruimte voor twijfels.
De opname is redelijk relaxt, met Andy Pratts tenor en zijn Elton John-achtige pianospel als belangrijkste trekpleisters. Andy Pratt heeft nog steeds een talent voor een mooie melodie en behoudt een deel van zijn unieke zangstijl, maar met wat minder falsetto dan zijn opnamen uit de jaren 70. Er is ook minder R&B- of jazzinvloed op deze plaat dan op andere uit deze tijd en ook de synths worden amper gebruikt, en daardoor voelt het qua klank dichter bij 'middle of the road muziek' dan zijn eerdere platen. Maar toch voelt dat niet zo slecht aan, dat heeft ook te maken met de goede productie en zeker ook door de begeleidingsband, die haarfijn aanvoelen dat ze juist dat prima piano spel moeten benadrukken. En het voelt allemaal 'echt' aan, met gebruik van echte instrumenten, ook redelijk akoestisch.
Verder ook de subtiele bijdragen van bijvoorbeeld een blokfluit en een cello zorgen voor een mooi muzikale achtergrond.
Het openingsnummer van meer dan 8 minuten declameert Andy de tekst, maar op deze wijze is er alle ruimte om zijn weergaloze pianospel te etaleren. Een mooi nummer. En dat geldt ook voor een paar andere nummers. "Forgiving Spirit" komt over als een pakkend bekentenisgebed, met effectief saxofoonspel van Christian Grotenburg. Het 'kwijlerige' van sommige andere platen uit deze evangelische tijd van Andy is verdwenen, hoewel tekstueel ik nog wel eens problemen heb met deze wijze van geloven.
Het is zeker niet het beste album van Andy Pratt, maar hij zakt hier niet door het ijs en het heeft zonder meer bepaalde kwaliteiten. Muzikaal vind ik het echt goed.
Ik heb Andy Pratt toendertijd een aantal keer live gezien. Het evangelisch publiek had toendertijd ook wel moeite met hen, maar meer door zijn manier van zingen en zijn 'maniertjes'. Eén keer was het een 'dubbelconcert' eerst Andy Pratt met zijn intieme liedjes en daarna rocker Larry Norman. Dat sloeg natuurlijk helemaal nergens op, ik had medelijden met Andy toendertijd.

Andy Pratt is weer terug gegaan naar Amerika na de scheiding van zijn evengelische vrouw en is redelijk productief. Bracht in 2015 zijn come back album uit 'do you remember me ? ' , met een nieuwe versie van zijn (enige) hit "Avenging Annie' . Geen evangelisch geneuzel meer, ook daar had hij mee gebroken.

Met betrekking tot deze plaat twijfel is tussen 3,5 en 4. Laat ik maar starten met 3,5, verhogen is altijd leuker dan verlagen.