Gillian Welch - Time (The Revelator) (2001)

dynamo dNee ik vat dat bij dat nummer niet zo, temeer omdat dat niet het meest meeslepende, noch afwisselende nummer van dit album is. Dan denk ik meer aan het titelnummer en "Everything is free" of om met Joni Mitchell te spreken een "Song for Sharon". Maar alles heeft toch wel een zeker basisniveau en Welch & Rawlings zijn een goed op elkaar ingespeeld tandem, dus 4 sterren is het zeker wel waard. Opvallend ook dat het album toch vol klinkt ondanks de 'kleine' arrangementen.

Voor mij kan I Dream a Highway dan weer niet lang genoeg duren. Heerlijk wegzinken in dat slome, bitterzoete sfeertje. Het heeft iets meditatiefs.

Zonet geluisterd naar 'Everything is free'. Dan weet je wel dat je de rest ook moet horen.
Ik ben nog nooit in Amerika geweest. En toch komt dit land de laatste tijd meer en meer m'n verbeelding opstuwen. Ik maak ook de associatie met Jason Molina. All things American: ragtime muziek beluisteren van meer dan 100 jaar oud op een koude, spookachtige winteravond, verlaten vlaktes, wegen in een woestijnlandschap met geen huis in de verte te zien, bluesmuziek, country, de vervlogen dromen en de hele geschiedenis van het land indachtig...

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gillian Welch - Time (The Revalator) (2001) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Gillian Welch - Time (The Revalator) (2001)
Gillian Welch is de afgelopen twintig jaar helaas nauwelijks productief, maar hiervoor maakte ze een stapeltje fraaie albums, waarvan het in 2001 verschenen Time (The Revelator) in veel opzichten de beste is

Toen Gillian Welch halverwege de jaren 90 de Berklee School Of Music verliet, zat er niemand te wachten op haar vooral door stokoude folk en bluegrass beïnvloede muziek. Die muziek begon rond de eeuwwisseling echter aan een opmars, waardoor Gillian Welch opeens prominent in de schijnwerpers stond. Al haar talenten komen samen op het in 2001 verschenen Time (The Revelator). Het is een zeer sober ingekleurd album met vooral invloeden uit de Appalachen folk en de bluegrass, maar het is ook een album vol prachtige songs, waarin de karakteristieke stem van Gillian Welch de hoofdrol speelt. Hopelijk maakt ze de komende jaren nog veel nieuwe muziek, maar anders zijn er gelukkig de te koesteren albums uit het verleden.

Gillian Welch zat aan het begin van de jaren 90 op de prestigieuze Berklee School Of Music in Boston, Massachusetts, waar ze een voorliefde voor stokoude folk en bluegrass deelde met medestudent David Rawlings. Na hun studie trokken de twee naar Nashville, Tennessee, waar ze de aandacht trokken van niemand minder dan producer T-Bone Burnett, die Gillian Welch aan een platencontract hielp. T-Bone Burnett produceerde haar in 1996 verschenen debuutalbum Revival en was ook van de partij op het twee jaar later verschenen Hell Among The Yearlings.

Beide albums verschenen op een moment waarop de liefde voor oude folk en bluegrass was voorbehouden aan een relatief kleine groep muziekliefhebbers. Dat veranderde echter door het succes van de film O Brother, Where Art Thou? en de soundtrack bij deze film, waarop Gillian Welch overigens ook te horen was. Het in 2001 verschenen Time (The Revelator) schaarde Gillian Welch mede hierom onder de smaakmakers van de Appalachen folk en bluegrass revival.

Time (The Revelator) vind ik objectief beschouwd het beste album van Gillian Welch, al luister ik veel vaker naar Soul Journey uit 2003, dat in muzikaal opzicht wat rijker is en qua songs wat gevarieerder. Na dit album kreeg Gillian Welch last van een wat mysterieuze maar ook serieuze writer’s blok, die tot op de dag van vandaag voortduurt. De afgelopen twintig jaar verschenen er maar twee albums van Gillian Welch en David Rawlings, al was er de afgelopen jaren ter compensatie gelukkig wel een schat aan restmateriaal van de eerste albums van de Amerikaanse muzikante.

Terug naar Time (The Revelator) uit 2001. Het is zoals gezegd niet het Gillian Welch album dat ik het vaakst beluister, maar het is wel het album waarop het unieke Gillian Welch geluid het best tot zijn recht komt. Het is een behoorlijk sober album, want veel meer dan twee akoestische gitaren, een banjo, de stem van Gillian Welch en af en toe wat achtergrondzang van David Rawlings is er niet te horen op het album, dat werd geproduceerd door David Rawlings en wederom T-Bone Burnett.

Time (The Revelator) grijpt in een aantal tracks terug op de folk en bluegrass die tientallen jaren eerder werd gemaakt in onder andere de Appalachen, maar door het succes van O Brother, Where Art Thou? klonk de muziek van Gillian Welch in 2001 ook zeker actueel. Door het sobere instrumentarium, het lage tempo en de lengte van een aantal van de songs op het album had Time (The Revelator) direct een bezwerende of zelfs hypnotiserende uitwerking en die uitwerking heeft het album nog steeds.

De instrumentatie is misschien sober, maar Time (The Revelator) is zeker geen kaal klinkend album, onder andere door het prachtige snarenwerk, maar zeker ook door de bijzondere stem van Gillian Welch, die op het album echt prachtig zingt en hierbij subtiel maar trefzeker wordt begeleid door David Rawlings.

Het blijft bijzonder dat een wat obscure film aan het begin van dit millennium zorgde voor de revival van een bijna vergeten genre, maar Gillian Welch profiteerde er optimaal van. De Amerikaanse muzikante heeft ruim twintig jaar later helaas nog altijd een betrekkelijk bescheiden oeuvre, maar alles dat ze heeft uitgebracht is prachtig, al steekt het bijzondere Time (The Revelator) er minstens een piepklein stukje bovenuit. Erwin Zijleman

Weer eens gedraaid. En wat is het toch een fantastisch album.

De titel Time is erg toepasselijk. Buiten het feit dat zij een erg fraaie en aangename stem heeft, blinkt zij vooral uit in haar timing. Dat heeft zij wat mij betreft gemeen met Frank Sinatra, die hier ook zo in uitblonk.

En het best komt dit tot uiting in het titelnummer en de afsluiter I Dream a Highway. Mijn inziens de beste nummers (zonder de andere songs overigens tekort te willen doen). Uit de stemmen blijkt dat ik niet alleen sta in deze voorkeur.

prachtig intens, meeslepend "americana" album van Gillian Welch, meer folk dan alt.country waarbij tenzij ik die klanken heb gemist naar mijn mening de blue grass afwezig is, met alle 10 door haar en David Rawlings geschreven songs uitgebracht op hun eigen label Acony Records.

spaarzaam geïnstrumenteerd met prachtige lead vocalen van Gillian Welch en fraaie harmoniezang van David Rawlings. de teksten zijn een verhaal apart, het laat zich raden waar het intieme "My First Lover" over gaat, "April the 14th" verhaalt over 3 historische gebeurtenissen die op die datum plaats vonden (de moord op president Abraham Lincoln in 1865, het zinken van de Titanic in 1912 en 1 van de zwaarste stofstormen die ooit Amerika troffen in 1935) en ook de overige teksten hebben de nodige diepgang.

favorieten zijn o.a. de 2 mid-tempo liedjes "Red Clay Halo" en "I Want to Sing that Rock and Roll", het laatste nummer betreft een live opname van het live album "Down From the Mountain" waarvan een film verscheen en dat door T Bone Burnett werd geproduceerd, maar ook de rest van de veelal ingetogen liedjes worden prachtig uitgevoerd, zoals "Dear Someone", "Elvis Presley Blues", "Everything Is Free" en de sfeervolle. stemmige afsluiter "I Dream a Highway" schitterend gezongen door Gillian Welch.

jammer dat een tekst vel ontbreekt bij dit pracht album, dat benieuwd maakt naar de 4 "Boots" (The Lost Songs) verzamelaars die fysiek moeilijk verkrijgbaar blijken te zijn.

Album werd geproduceerd door David Rawlings
Recorded at RCA Studio B, Nashville, Tennessee

Gillian Welch: vocals, banjo, guitar
David Rawlings: vocals, guitar

Het album is dit jaar 25 jaar oud en er zijn zeer sterke aanwijzingen dat de vinyl release er eindelijk komt dit jaar. Ze zijn zelfs teruggeweest in RCA studio B waar het album was opgenomen om nog aanvullend materiaal op te nemen, dus mogelijk komt dat als een bonus release. Ofwel ze hebben het e.e.a. moeten heropnemen omdat de originele opnames niet 100% volgens hun standaard waren.

Nou dat laatste hopen we dan maar van niet hè

Kortom, eigenlijk gemaakt voor CD, dit album. Ik hou het bij mijn zilveren schijfje, maar ik gun de vinylliefhebbers hun eigen versie. Wel mooi om te lezen dat ze qua audiokwaliteit alleen genoegen nemen met het hoogst haalbare. Dan duurt het wat langer, maar dan krijg je ook wat. Tenminste, daar ga ik op voorhand van uit. Zouden meer artiesten moeten doen, maar ik snap ook dat het gewoon niet altijd haalbaar is, zeker niet voor indie-muzikanten. Je moet bereid zijn offers te brengen, en niet alleen financiële.

Een europees label had lang geleden een licentie voor het album Soul Journey. Ze brachten toen een vinyl versie uit die op basis van de digitale bron was gemastered. Toen Welch & Rawlings erachter kwamen hebben ze uit eigen zak de hele oplage opgekocht en het later alsnog zelf uitgebracht op de juiste manier.
Puurder dan deze mensen ga je ze niet vinden.
Daarom ben ik erg benieuwd hoe ze het nu technisch opgelost hebben, en of ze wellicht in die studio sessie dingen opnieuw hebben opgenomen om het alsnog goed te krijgen. Maar waarschijnlijk gaat het alleen om de mastering en zijn ze zo puristisch dat ze dit willen doen op exact dezelfde plek waar het orgineel is opgenomen, om het zo dicht mogelijk bij het orgineel te houden.