Sonny Fortune - Long Before Our Mothers Cried (1974)

Fortune zelf is geen vernieuwer maar hij is wel een prima solist, melodieus en veelzijdig op de alt en sopraansax en de fluit. Opvallende solisten op deze plaat zijn bovendien Stanley Cowell en Charles Sullivan. Fortune zelf vind ik het boeiendst op de fluit, maar Fortune kan ook flink van leer trekken op de altsaxofoon. Sullivan laat op deze plaat nog niet echt heel goed horen waartoe hij in staat is (op het titelstuk zit wel een lange solo van hem), maar Cowell is echt een belangrijk element op deze plaat.

Door de overdaad aan percussie heeft de muziek vaak meer weg van Mongo Santamaria dan bijvoorbeeld Coltrane, door wie Fortune wel duidelijk is beïnvloed. De invloed van Santamarie is overigens niet vreemd, aangezien Fortune in het staartje van de sixties op enkele platen van Santamaria meespeelde.

Op het lange titelstuk is de vergelijking met Santamaria het meest steekhoudend. Drummer Chip Lyle(s) legt samen met drie percussionisten een ritmische basis neer voor Sonny om flink te soleren. Het hoofdthema, bijna unisono gespeeld door Sullivan en Fortune blijft nog dagenlang in je hoofd genesteld, zo catchy. Na de solo van Fortune volgt ook een flinke solo van Sullivan en één van Cowell. Alle drie de solisten kunnen op dit eerste stuk al flink los. Tegen het eind pakt Fortune ook nog even de sopraansaxofoon voor wat flinke uithalen. Het nummer spiegelt zichzelf door te eindigen zoals het begon, met de drie percussionisten in conclaaf.

Het tweede nummer is een ballade, opgedragen aan Billy Holiday. Een rustig nummer, fijn gedrumd met brushes, een rustige baspartij, een mooie bluesy solo van Cowell, en ergens zou je zo Billy op deze song kunnen horen zingen. Knap hoe zowel Fortune en Cowell in hun solo's het beeld van Billy kunnen oproepen

Sound of Silents is het mooiste stuk van de plaat. Het is een wondervol amalgaam van pastorale jazz, fusion en modale jazz, waarbij Fortune dubbelt op fluit en altsax. De triangel-patronen van Angel Allende vullen de wat los gespeelde drums perfect aan. Geen credit op de hoes, maar er wordt ook een vibraslap gespeeld (waarschijnlijk ook door Allende). Lyle speelt vooral veel accenten en fills. Het nummer wordt door Cowell gespeeld op de electrische piano, en als zijn solo (na die van Sullivan) inzet, heb ik lichte associates met 'High Falls' van The Allman Brothers Band. Hier is de band het meest richting fusion op deze plaat. Het nummer eindigt met wat lijkt op een tape-loop van fluitspel (vergezeld door wat vibraslaps).

Five for Trane is een mix van Burbeck en Coltrane: een 5/8-bluesy hardbopper, met Cowell die Brubeck goed nabootst. Jazz in 5/8 is altijd zo belachelijk catchy en swingend en eigenlijk helemaal niet zo moeilijk om te spelen. Lyle speelt losser dan Joe Morello en Fortune speelt virtuozer dan Paul Desmond, dus op de pianopartij en de maatsoort houdt het vergelijk met Dave Brubeck dan ook wel op.

Waynish is geen eerbetoon aan Wayne Shorter, maar een nummer geschreven voor de bassist Wayne Dockery, die al direct onmiskenbaar de toon voert van het nummer met zijn drukke walking bass. Het thema op de sax en trompet is expres simpel gehouden, om zoveel mogelijk de aandacht te vestigen op Wayne, die na een solo van Cowell zelf een uitgebreide solo speelt. Een vliegensvlugge en hier en daar wat rommelige maar wel een erg gretige solo is het ook. Geen enorm bekende bassist (dit is zijn eerste plaat), maar wel eentje die flink wat peper in de muziek stopt.

Ik vind persoonlijk de drie platen die hierop volgen een flink pak mooier en beter uitgewerkt, maar in feite vind ik ook dat de vier platen tot en met Serengeti Minstrel elkaar niet heel veel ontlopen. Deze plaat is de debuutplaat van Fortune als leider (midden jaren 60 maakte hij wel een plaat op Prestige als duoleider met Stan Hunter, maar die is niet zo interessant). Eind jaren zeventig zakt het niveau van de albums van Fortune wat in (commercie), maar als hij tekent bij Blue Note midden jaren 90, komen er weer wat erg interessante platen uit.

Deze plaat is aanbevolen. En na het luisteren van deze beveel ik ook Awakening, Waves of Dreams en Serengeti Minstrel aan. Toch vier ijzersterke platen op een rij. Knap gedaan.