Mssr Renard
Veelzijdige plaat waar Sonny en zijn band flink putten uit Afrikaanse muziek, maar dit gieten in een modaal, mid-seventies jazzrock-jasje.
Sonny speelt een grote verscheidenheid aan instrumenten zoals verschillende saxofonen en fluiten. Op deze plaat laat hij zich vergezellen van Kenny Barron (fender rhodes), Jack DeJohnette (drums, percussie), Gary King (electrische bas), Sammy Figueroa (bongo's, conga's), Rafael Cruz (andere percussie). Verder zijn er gastbijdragen van Woody Shaw (kornet op The Afro-Americans, flügelhorn op There's Nothing Smart About Being Stupid), Jack Wilkins op electrische gitaar (Never Again Is Such A Long Time) en Horacee Arnold (drums, marimba en percussie op Serengeti Minstrel).
Sonny zelf speelt altsax, soprano sax, altfluit, fluit en piccolo fluit.
Er is dus een volle sound, en de aandacht wordt wel naar de muziek getrokken. Achtergrondmuziek is het zeker niet. Melodieus en harmonieus is het wel. Dit is geen avant garde of free-jazz, maar analoge jazzrock, met enkele electrische instrumenten maar niet té veel. Precies de juiste verhouding.
Je zou dit met een flinke stretch kunnen vergelijken met vroege Weather Report en vroege Return to Forever, maar Sonny is absoluut geen kopykat en absoluut een componist en bandleider in zijn eigen kracht.
Dit is wat mij betreft exact het soort muziek waar ik altijd al naar op zoek ben. Volle, melodieuze jazzrock met wereld, en latin-invloeden, flink veel percussie en gave ritmes, mooi vloeiend fender-spel en dromerige fluitpartijen. Daarbovenop heeft de plaat ook nog eens een prachtige hoes.