Chris Watson / BJ Nilsen - Storm (2006)

SIGWX

Begin is wat flauw met wat ( in mijn fantasie mensen , in mijn fantasie ) walrussen die zitten te loeien zonder eigenlijk echt te weten waarom ze dat nu doen. Althans zo komt het over hoewel het zo niet is...

Na het geloei is het hek van de dam en kunnen we heerlijk vloeien met de mooiste geluiden des natuurs.
Het amalgaam van puurs natuurs dat hier wordt vermuziekt is een toontje van wat field recordings inhoudt.
Het gedruppel, de wind die langs je kin scheert, de storm die je sappen laat broeien, het getokkel van de regen op je zacht gelaat,
zwaardere regenval die je opneemt in z'n geest, zachtjes laten afvloeien met de stroming, vrijheid is nabij...

Wat een stuk.
Subliem

Dit stukje is trouwens heerlijk om de week af te sluiten.
Op een zondagavond dit opleggen is helend.

De lichte schakering van een golf water op een steen...

No Mans Land (het Chris Watson nummer van deze cd), is het beste wat ik van die man heb gehoord. Dat is niet verwonderlijk omdat ik een vogelaar ben. Maar ook kwaliteit van het geluid is ongeflofelijk strak en de compositie briljant. Als je al kan spreken van een compositie. Ik denk dat over een paar weken de 5* gaat prijzen boven dit bericht.