Ross McHenry - Nothing Remains Unchanged (2020)

Bassist Ross McHenry is geen groentje en heeft al meerdere awards gewonnen (als producer, componist en bassist, al maakt internet mij duidelijk welke awards hij heeft gewonnen). Hij was eerder al actief in oa Shaolin Afronauts, een australische afrobeat-groep.

Op deze vierde soloplaat vormt hij een kwartet met drummer Eric Harland, saxofonist Ben Wendel en pianist Matthew Sheens.

Het is wat mij betreft nu al één van de betere jazzplaten van het moment met waanzinnig drumspel, uitstekedende pianospel en vooral ontzettende goed samenspel en pakkende composities. In Complicated Us gaat eigenlijk de band al helemaal los. Terwijl de pianist en bassist een solide basis leggen gaan de sax en de drums het gevecht aan. Waanzinnig, dit is precies hoe ik mijn jazz graag wil.
Wat wel merkwaardig is, is de fade-out. Dit ken ik niet echt in de jazz, maar ik heb het idee dat veel songs ook wel erg jam-based zijn, en dan worden de songs wel erg lang.

Bijvoorbeeld het zeer fraaie, groovy, licht funkende Adelaide is al gauw 9 minuten lang en zo zijn er meer song die tegen de 10 minuten aan hikken. Adelaide is trouwens ook een erg gave track, met vingervlugge en toch melodieuze pianosolo's, terwijl de drums heerlijk tegendraads zijn, maar er zijn veel momenten dat de band elkaar weer vindt in de rustigere stukken.

Processional is een track waar saxofonist Ben Wendel helemaal los mag gaan. Wat een emotie stopt hij erin zeg. Wow.

Het tien minuten durende This I Give To You verdient ook een vermelding. Het eindstuk lijkt wel een rocksong, maar dan zonder gitaar. De versnelling op bas/gitaar/piano en de sax die de wervelende snelheden probeert bij te houden (en er ook in slaagt) is fenomenaal!