Chuck Prophet - The Land That Time Forgot (2020)

Zou anders vandaag zijn uitgekomen.
Voorlopig behelpen met de veelbelovende eerste songs, m.n. het stemmige Nixonland en de meest recente single Willie and Nilli.
Ook regelmatig ruimte voor vrouwelijke achtergrondzang, Best Shirt On is zelfs een volwaardig duet.

Z’n eigen vrouw, Venceremos? Een paar jaar geleden bij het concert in de Lutherse Kerk in Groningen wel.

Jazeker dus. Van z'n officiële site:

BEST SHIRT ON

Chuck Prophet – vocal, acoustic guitar
Stephanie Finch – vocal
Matt Winegar – bass, 12 string electric, piano, vocal
Dave Ryle – baritone saxophone
Jim Bogios – drums

Uiteraard Stephanie. Ze zingt mee op alle platen van Chuck, vanaf zijn solodebuut in 1990, Brother Aldo.

Maakt Chuck Prophet ooit nog een slechte plaat? Ik durf het wel aan deze routineus te noemen, maar dan op zo'n geweldig niveau dat die constatering helemaal niets uitmaakt. Op The Land That Time Forgot doet Prophet waar hij heel goed in is, liedjes met een kop en een staart maken. Daar de juiste loopjes bij vinden, samen zingen met zijn vrouw en verhaaltjes vertellen. Zelfs voor voormalig president Richard M. Nixon kan mededogen getoond worden; voor hen die in Nixonland willen leven.

Chuck Prophet's stem klinkt altijd wat triestig. Dat is een gegeven. Dat maakt het extra knap dat hij toch verschillende gemoedstoestanden prima over kan brengen. Op die stem zit geen sleet. Waarschijnlijk omdat hij zich nooit overmatig in hoeft te spannen bij het zingen.

Één ding ontbreekt op dit album: een echte knaller, een song die zich boven alles verheft, zoals 'Jesus Was A Social Drinker' op zijn vorige album. Een nummer dat in alle opzichten direct de aandacht trekt. Dat is eigenlijk de enige kritiek die ik hier kan geven. Ik sluit niet uit dat als ik de plaat vaker ga draaien in de nabije toekomst, dat een dergelijk nummer zich alsnog presenteert. De verdieping moet immers nog komen.

30 jaar solo, met veel ups en downs kan ik mij zo voorstellen. Qua muziek bevindt Chuck Prophet zich inmiddels op een zeer hoog niveau. Een van de grote songsmiths van onze tijd.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Dat Nixonland lijkt wel een Bob Dylan-cover! Boeit niet verder, maar het viel me gewoon op.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Chuck Prophet - The Land That Time Forgot - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Chuck Prophet - The Land That Time Forgot
Chuck Prophet draait inmiddels al een jaar of 40 mee, maar maakt nog altijd geweldige albums, die zich onderscheiden door geweldige songs en zijn zo herkenbare eigen geluid

Chuck Prophet krijgt lang niet altijd de waardering die hij verdient, maar wat heeft hij inmiddels een bijzonder oeuvre. Eerst met de band Green On Red en de afgelopen dertig jaar als solomuzikant. Ook de laatste jaren steekt de Amerikaanse muzikant in een geweldige vorm en die vorm heeft hij vast weten te houden op The Land That Time Forgot. Chuck Prophet bestrijkt binnen de roots en rock een breed palet, schrijft geweldige songs en vertolkt ze op herkenbare wijze. Het klinkt weer heel degelijk, maar ook op zijn nieuwe album zijn de songs van Chuck Prophet weer van hoge kwaliteit. Het dringt zich direct op, maar pas veel later hoor je hoe ontzettend goed het weer is.

De Amerikaanse muzikant Chuck Prophet bracht precies 30 jaar geleden zijn eerste soloalbum uit, maar had er op dat moment ook al tien jaar op zitten met zijn band Green On Red, die moet worden geschaard onder de smaakmakers van de American Underground (ook wel Paisley Underground genoemd).

De tegenwoordig vanuit het Californische San Francisco opererende muzikant heeft inmiddels een ruim dozijn soloalbums op zijn naam staan en ze zijn vrijwel allemaal goed. Toch ontbreken de albums van Chuck Prophet in flik wat goed gevulde platenkasten en ik moet direct toegeven dat ik ook lang niet alles van de Amerikaanse muzikant in huis heb.

Drie jaar geleden liet Chuck Prophet voor het laatst van zich horen en Bobby Fuller Died For Your Sins vind ik persoonlijk een van zijn beste albums. Het is een album dat stevige concurrentie krijgt van het deze week verschenen The Land That Time Forgot, want ook op zijn nieuwe album steekt Chuck Prophet weer in een uitstekende vorm.

The Land That Time Forgot is op hetzelfde moment een oerdegelijk album en die degelijkheid verklaart wat mij betreft dat de albums van de Californische muzikant niet al decennia in zeer brede kring worden geprezen. Nu kan oerdegelijk een synoniem zijn voor saai, maar in het geval van Chuck Prophet associeer ik het begrip toch vooral met kwaliteit.

Ook op The Land That Time Forgot wordt weer het ene na het andere memorabele popliedje uit de hoge hoed getoverd. Het zijn popliedjes die je al jaren lijkt te kennen, zeker als je bekend bent met het oeuvre van Chuck Prophet. Ook op The Land That Time Forgot etaleert de Amerikaanse muzikant nadrukkelijk zijn talent als songwriter. Het zijn songs die altijd wel wat aan Bob Dylan of aan Bruce Springsteen doen denken, maar Chuck Prophet heeft ook een uit duizenden herkenbaar geluid.

Het is een geluid dat voor een belangrijk deel wordt bepaald door de stem van Chuck Prophet, die altijd wat nasaal en ook altijd wat melancholisch klinkt. Het is ook een stem die gevoel en doorleving toevoegt aan de songs van de muzikant uit San Francisco.

Chuck Prophet vertrouwt meestal op de drie-eenheid van bas, drums en gitaren, maar The Land That Time Forgot is wat rijker ingekleurd met bijdragen van onder andere orgels, keyboards, saxofoon en nog flink wat andere snareninstrumenten waaronder de pedal steel, dobro, mandoline en zelfs een sitar en zoals gewoonlijk tekent vrouwlief Stephanie Finch voor mooie extra vocalen.

Chuck Prophet heeft voor The Land That Time Forgot niet alleen een aantal aansprekende songs geschreven, maar vertelt ook dit keer mooie verhalen, waarvoor hij dit keer ook flink in de Amerikaanse geschiedenisboeken is gedoken.

Het levert een album op dat zich direct bij eerste beluistering genadeloos opdringt, als je tenminste vatbaar bent voor de tijdloze songs van de Amerikaanse muzikant, maar net als bijna alle andere albums van Chuck Prophet is ook The Land That Time Forgot er een die nog lang beter wordt.

Een ieder die het nieuwe album van Chuck Prophet ervaart als wat gewoontjes adviseer ik dan ook met klem om het nog een paar keer te proberen, want op een gegeven moment komt de kwaliteit van The Land That Time Forgot zeker boven drijven. Een van de betere albums van Chuck Prophet; het moet genoeg zeggen. Erwin Zijleman

Het is een mooi, degelijk en vakkundig album, zeker. Maar er ontbreekt, wat mij betreft, toch ook wat aan. Chuck Prophet heeft in het verleden, t.t.v dat hij nog in Green on Red actief was, veelvuldig laten horen, hoe meeslepend en rauw hij gitaar kan spelen. Op dit album hoor ik daar helaas sporadisch iets van terug.

De afsluiter ‘Get off the stage’ vind ik het mooist.

Blown away, wat een album is dit, niets is slecht in mijn ogen. Ja er zitten mindere nummers bij maar door de hoge kwaliteit zijn ze alsnog goed te noemen.

Marathon, heerlijk dat tempo.

Paying My Respects to the Train, daar zit een emotionele trigger voor me. Wat een schoonheid.

Ik zal vast niet de eerste zijn die het opmerkt; maar de raakvlakken met Ray Davies zijn er wel he? Bedoel het als compliment en referentiekader. Kan wel genieten van "Get Off the Stage"; het protestlied krijgt de laatste jaren weer flink voet aan de grond en dat is hard nodig.

Ik kende de beste man eerlijk gezegd niet en kwam via via bij dit album terecht. Ben aan de eerste luisterbeurt bezig en die klinkt niet verkeerd, maar ook weer niet heel bijzonder. Eens kijken wat het op de langere termijn met me doet.

Als je het al moeilijk vindt om de 3 beste songs aan te duiden dan weet je eigenlijk al dat je met een heel goeie plaat te maken hebt. Een van de man zijn beste die ik al beluisterd heb. Marathon mag meteen in de lijst met favorieten, Paying My Respects to the Train en Love Doesn’t Come From The Barrel of a Gun zijn songs die klinken alsof ze al lang bestaan en waarvan je je alleen maar afvraagt waarom niemand ze al eerder geschreven heeft. Nixonland klinkt heerlijk broeierig en is gezegend met een mooie gitaarriff en zo kan ik nog even doorgaan.
Chuck Prophet levert hier zuivere kwaliteit.