Chris Spedding - Hurt (1977)

totaal ongelooflijk dat niemand dit meesterwerk kent van spedding , een plaat als een sneltrein, die rockt en puft tegelijk , en wat voor een gitarist , één van de beste van de wereld , leren jekker , brillantine in de vetkuif en rocken maar , schitterend , heeft in tal van groepen gezeten als sessiemuzikant ( roxy music ) , amai hier ligt een echte goudklomp gereed om ontdekt te worden , dit is nog eens rock !!!!!!

Ik ken het, heb het, en hou van het.

Ik wil het (op Elpee).

Ik ken(de) het niet! Ik heb het niet!
Maar ik zag het staan in de OOR jaarlijst van 1977, Wel laag genoteerd (slechts 3 puntjes van Peter van Bruggen), Daarmee gedeeld 54e (van 56) op basis van (alleen) de punten.

Hierboven staan een paar lovende kritieken, dus toch mijn oor maar eens te luisteren gelegd op Spotify.
Degelijke rock, maar euforisch raak ik er niet van. 3,5* is voor mij ruim voldoende.

Ruig, rommelig, rafelig, beroerd gezongen en ook nog eens slecht geproduceerd. Kortom: een lekker zootje. Daar hou ik van. Op zijn tijd. Maar Ik ben met name dol op Spedding vanwege zijn bijdragen als topgitarist in de schaduw op fantastische albums van anderen. Zoek ze maar eens op.

Dat is inderdaad wel een mooi rijtje (even doorscrollen op die Wiki-pagina naar 'Collaborations'). En het zijn er nog veel meer dan ik dacht. Ik was bekend met zijn bijdragen aan albums van Roxy Music, Bryan Ferry, Joan Armatrading, Frankie Miller en Jack Bruce, maar dat-ie zelfs op platen van Paul McCartney, Elton John, Nina Hagen, Tom Waits, Art Garfunkel, en recenter Katie Melua en Paolo Nutini heeft meegedaan...ik had er geen idee van.

Z'n solowerk ken ik, afgezien van het Engelse hitje Motorbikin' al helemaal niet. Misschien toch eens induiken...

Zijn solowerk is matig. Vergeet dat maar. Veel leuker is het om hem live aan het werk te zien met Roxy Music. Dat voortreffelijke reunie-concert is te vinden op joetoep voor zover ik weet. Ferry is natuurlijk als frontman de blikvanger. Maar de nauwelijks zichtbare muzikale spil van de band is Spedding. Die houdt alles in de smiezen als je goed oplet. Bijna achteloos. Daarom was hij zo gewild door vele artiesten. Op hem kon je altijd bouwen. Ik hou enorm van zulke muzikanten.

Of je nu naar Verviers, Brussel, Londen, Düsseldorf, Amsterdam of Parijs gaat, je komt overal dezelfde gezichten tegen die verslaafd zijn aan het live-werk van Chris Spedding. Altijd in zaaltjes met max 50-100 man. We lijken wel een sekte. En bijna altijd dezelfde setlist, maar wat kan ie er een draai aan geven. Blij dat ik dit ooit heb leren kennen via de nachtradio (als het niet om luistercijfers gaat).
Interessant is zijn werk met zanger Robert Gordon die zich sowieso wist te omringen met klasse gitaristen (Link Wray, Danny Gatton).

Beste pintjebier, je schrijft over Spedding in de tegenwoordige tijd. Speelt hij nog steeds op kleine podia? Dat zal toch niet waar zijn?!. Dan spoed ik me subiet ter plaatse! Ik heb hem ooit live in Rotterdam kunnen zien en beluisteren. Ik stond daarna buiten zeiknat van het zweet en rondsproeiend bier naar adem te happen.

Beste gaucho, Belerend en eigenwijs geformuleerd. Sorry. Voorbarig ook. Want na luisterwerk vandaag naar zijn overige platen vind ik het allemaal wel meevallen. En dit album vind ik zelfs meer dan gemiddeld. Recht toe recht aan onversneden (pub)rock. Hield ik destijds van. En nog steeds op zijn tijd. Those were the days.