Dinosaur - To the Earth (2020)

Tof plaatje, al klinkt het me af en toe wat te stemmig. Dat dit een vreemde commentaar is, zou ik kunnen begrijpen. Ik weet zelf niet volledig wat ik er precies mee bedoel, het is eerder het gevoel dat ik tijdens het beluisteren van To the Earth ervaar.

Ik ben hier terechtgekomen na het beluisteren van de grandioze live-plaat die Elliot Galvin eerder dit jaar uitbracht, en dat is de pianist van dit kwartet, dat wordt aangevoerd door trompettiste Laura Jurd. Zij speelt hier dan ook de hoofdrol, maar ook piano, contrabas en drums mogen af en toe prominent op de voorgrond treden, en net dan vind ik de plaat op z'n interessantst. Vooral Conor Chaplin maakt indruk op zijn contrabas.

3,5 sterren

Ik vind Dinosaur een band die ik snel als progjazz of progfusion zou kenmerken. Een beetje zoals Soft Machine of Nucleus. Het is niet altijd makkelijke kost, maar het is erg knap gedaan. Met name het samenspel ik erg knap (drums, toetsen, bas, trompet). De muziek is erg verhalend en is geen easy listening. In feite vertellen Jurd en co. per nummer een heel verhaal, wat zich pas ontvouwt na meerdere lusiterbeurten.

Daarom doet het me ook zo denken aan begin seventies jazzrockfusion. Ik noemde Nucleus al, maar er zijn meer als deze artiesten (veel scandinavisch en duitse jazzers neigen deze kant op). Misschien een beetje te intellectueel, maar zo ervaar ik het niet. Ik ervaar als het rustgevend en speels.