eNola - Figurines (2002)

Een totaal onbekend album van een totaal onbekende groep. Ik vind het leuk juist deze onbekende platen op de site te plaatsen nadat ik ze vaak ergens op de kop heb getikt. En vooral uit Frankrijk vind ik dat leuk. Want onder het vaak bekende werk vanuit Frankrijk zijn er soms verrassende zaken te ontdekken. Deze cd in een bak 10 voor 2 euro gekocht. Kostte veel moeite om 10 fatsoenlijke cd-s te vinden, maar gelukt. En dan hoeft er maar één leuk album bij te zitten , zijn de kosten er al uit.
eNola heeft maar één ep en één plaat gemaakt. De belangrijkste man van de groep is Jan Fiévé die na deze groep solo is gegaan, enkel onder een andere naam Arman Mélies.
Opvallend aan de groep is dat er drie gitaristen zijn, een bassist en een drummer. De plaat is in 2002 gemaakt , één jaar na het topalbum van Noir Desir 'Des visages des figures' . Ergens hoor je nog een vage echo van dit album, maar eNola tapt toch ook vaak uit een ander vaatje. De muziek van eNola is wel pop, maar zeer melancholisch en traag. Je hoort zeker in de eerste nummers Radiohead wel wat terug, zeker ook door de stem van Jan Fiévé, hoewel hij zich niet waagt aan allerlei uithalen. Jan zorgt voor een helder geluid, mooie melodieën en zeer poëtische teksten. Door het Frans wordt maar een beperkte groep bereikt en dat is jammer. Het is ook geen echte Franse muziek, zoals Noir Desir ook niet typisch Frans was. Wel maakt de Franse taal het juist speciaal. Op een paar nummers zijn ook strijkers etc bijgevoegd, wat het zeker niet minder maakt.
Ik ben op zich best onder de indruk van dit album. Ik heb enkel één recensie gevonden, die de vergelijking maakt met de Franse groep Dolly. Daar heb ik ook enkele platen van, toch ook maar eens opzetten.
Maar eNola is heerlijke, mooie muziek, Red House Painters komt ergens in de buurt. Toch ook eens de solo platen van Jan Fiévé, alias Arman Mélies beluisteren.