Minenwerfer - Alpenpässe (2019)

Wat een schitterende hoes zeg!
Oh en de muziek doet er niet veel voor onder. Tip voor Don Cappuccino!

De hoes zette mij wel op het verkeerde been. Dacht ik mijn voeten in een veld vol allesverwoestende landmijnen te zetten, blijk ik te zijn beland in een decor van schrijnende oorlogstrauma's en andere misère. Minenwerfer zet op Alpenpässe namelijk in op meeslepend zwartmetaal met een doomrandje eraan. Zo af en toe worden er wel wat mitrailleursalvo's gelost maar het is spaarzaam.

Minenwerfer verraste mijn met het inzetten van een aantal bijzonder fraaie, melodieuze solo's die de grauwe sluiers af en toe doorbreken en zo wat kleur geven. Het slot van de lange openingsceremonie Der Blutharsch wordt zelfs op speelse wijze vormgegeven door het inpassen van voorzichtige jazzakkoorden.

Daarom is het te prijzen dat Minenwerfer haar veelgebruikte concept in een wereld waarin al zoveel gedaan is toch weet op te vallen met verrassende muzikale accenten. Ik heb mijn bedenkingen bij de wat folky ballade Tiroler Edelweiss waarin de onvaste clean zang mij wat teveel de ruimte krijgt.

Verder ben ik redelijk onder de indruk van de sombere schetsen die Minenwerfer hier presenteert. Op schaarse momenten wordt het aangekleed met passende spoken word samples. Waarmee de band slaagt in haar opzet om de luisteraar mee te zuigen in een wereld van een door WO I veroorzaakte wereld van dood en verderf .