Into the Open - Destination Eternity (2020)

Lees hier goeie dingen over; ben erg benieuwd...

Ik vind het gemiddelde cijfer hier echt te hoog hoor, 4.2 op 5 stemmen.

Waarom te hoog?

Laat ik beginnen met de goede punten van deze cd; geweldige gitaar partijen en solo's. Mooie (prachtige) toetsenpartijen en een mooi concept.
Nadelen: Je hebt het allemaal al eens gehoord. Daarnaast is binnen de productie te horen dat alle instrumenten afzonderlijk zijn opgenomen. Niet vreemd, want dat gebeurdt inmiddels bij veel bands, maar het ligt er hier wel heel dik op.

Maar het belangrijkste manco, de zanger zit er dikwijls niet goed op of overschat zichzelf. Prachtig zo'n karakteristieke strot, maar hij heeft het er te vaak moeilijk mee en klinkt regelmatig geforceerd. Dat komt in het bijzonder naar voren in Once en in When The Crowd is Gone. Zing een paar octaven lager en het probleem is opgelost. Of probeer gewoon niet ten koste van alles een bereik te halen wat je gewoon niet in je rugzakje hebt.

Hoe dan ook straalt hier kwaliteit van af, maar dat kan ook niet anders als je weet dat er muzikanten van The Dust Connection verantwoordelijk zijn voor de muziek. Mix technisch waren er denk ik wel betere resultaten mogelijk zou je denken....

Bij Knight Area vond ik Jan-Willem Ketelaers erg goed voor de dag komen, dus ik was op zich wel benieuwd naar dit project. Helaas vind ik dit dus echt heel erg saai. Met name de zang gaat hier af en toe de mist in, zoals Ayreonfreak hierboven al terecht aanstipt. Daarentegen vind ik de gitaarpartijen niet heel interessant; regelmatig speelt de gitarist maar wat het wilde weg in. De toetsenist vind ik echter wel weer leuk uit de hoek komen als hij de ruimte krijgt. Het is duidelijk dat iedereen technisch nogal bekwaam is, maar qua songwriting mist er voor mij nogal eens wat.