Beyond the Black - Hørizøns (2020)

Bij de naam Beyond the Black moet ik gelijk denken aan de openingstrack van het debuutalbum van metal church maar daar heeft deze band geen boodschap aan. De Female fronted popmetal is vaak erg catchy en de nieuwe single wounded healer vormt daar geen uitzondering op. Voor Within Temptation fans.

Eerdere albums van deze goede band waren toch duidelijk symfonische metal met hier en daar Iron Maiden-achtige gitaarloopjes, wat vooral op het debuut erg sterk naar voren kwam. Als ik de singles van deze plaat hoor lijkt dit een stuk meer poppy te gaan worden. Even afwachten dus. Tot nu toe is het altijd meer dan de moeite waard geweest in ieder geval, dus ik ga het een kans geven. Met Within Temptation vind ik het, buiten de genrebenaming, niet heel veel van doen hebben.

Ik doelde uitsluitend op de nieuwe single met die referentie.

Als ik de 3 singles hoor, dan komt alleen Golden Pariahs nog enigzins in de buurt van de vibe van het oude werk. Het lijkt alsof Beyond the Black krampachtig probeert (met bv. Elize Ryd) vast te houden aan goeie "oude tijden". Het zal allemaal wel virtuoos zijn, en stevig, maar het pakt me niet, compositorisch is het echt een stuk minder ook. De single Misery is voor mij helaas toch een afknapper, totaal geen identiteit erin. Terwijl de zangeres wel wat in haar mars heeft. Had? Ben benieuwd, in juni.

Gezien de eerdere albums die ik alle drie nog steeds graag aanzet, is dit toch wel een beetje een tegenvaller. Opzich is het allemaal niet slecht maar niet de Beyond waar ik op hoopte. Ik begin voorzichtig met een 3.

Heb dit jaar erg moeite gehad om hier lekker in te komen. De stijlverandering is duidelijk verschoven richting een meer poppy aanpak, en de Within Temptation referentie is hier dan ook wel op z'n plek. Zelf denk ik dan wel aan de recentere platen van WT, met die lege gitaarsound, waar veel nummers eigenlijk gewoon pop/rock nummers zijn met dikkere productie. Wel moet ik Beyond the Black nageven dat ze een stuk enthousiaster overkomen dan WT, ook al ligt het mij niet overal. Een nummer als 'Paralyzed' bijvoorbeeld klinkt dan wel lekker energiek, hoewel wat apart in vergelijking met vorig werk. Ik juich het wel toe dat de band onder leiding van Jennifer Haben wat speelt met hun geluid, en wie weet valt het kwartje nog, maar ik hoop dat ze in de toekomst in ieder geval weer wat pakkendere nummers schrijven.

Hmm, ik moet mezelf toch even corrigeren. Heb deze CD nog maar eens een paar keer beluisterd. Toch weten een aantal nummers me beter te raken, ondanks de relatief poppy plaat. Net zoals met de laatste van Nightwish heb ik nu wat minder "binnenin de box" gedacht. De recente nummers (midden 2022) zijn weer echt een stuk steviger, en dat laat zien dat Horizons enigzins afwijkt van een harde koers, maar met terugwerkende kracht toch nu 4 sterren, een aantal nummers groeien toch door.

Nu alweer het derde nieuwe nummer van de nieuwe CD in 2023 dat stevig en overtuigend klinkt. Erg benieuwd naar de herfstavond waarbij de dames van Beyond the Black, Ad Infinitum en Amaranthe en hun bandjes gezamenlijk Nederland aandoen.

Beyond the Black weet in de nieuwe samenstelling sinds het derde album Heart of the Hurricane de juiste formule qua muzikale aanpak vast te houden, maar gaat een stapje verder op album nr. 4 Hørizøns, zonder tegelijkertijd de herkenbaarheid uit het oog te verliezen, namelijk het voorschotelen van hapklare, pakkende metalsongs.
En alhoewel het vorige album het al een beetje liet horen, lijken de symfonische invloeden toch nu echt naar de achtergrond verdrongen en is de poppy aanpak de hoofdmoot geworden op Hørizøns. Maar ondanks deze aanpak, klinkt de band al net zo intens als op de voorgangers en zijn de nummers ook nu weer pakkend, verfrissend en inspirerend te noemen. Nee, geen hogere wiskunde, ingewikkelde stijlen of sprake van vernieuwingsdrang op Hørizøns en tóch klinkt het album eigentijds en verveelt het geen moment.
De nog meer pop-georiënteerde aanpak heeft in ieder geval geen negatief effect gehad op de nummers, die allemaal net zo krachtig en intens klinken zoals we dat onderhand van de band gewend mogen zijn.

Belangrijk ook nu weer zijn de altijd goede vocalen van Jennifer Haben, die zo'n duidelijke stempel drukt op de muziek en elke keer weet ze het beste eruit te halen.
Maar net zo belangrijk is het feit dat de band het wederom voor elkaar krijgt middels een flinke handvol nummers een album vol te krijgen die sterk opent en sterk eindigt. Gewoonweg een hele goede prestatie!

Het titelnummer is groots en pakkend tegelijk, daar waar "Misery" de meest pop-georiënteerde track is die de band tot dan toe heeft gemaakt, maar jongens wat een dijk van een nummer is dit! Pop en metal: het bestaat! Pakkend en intens beukt "Misery" voorbij en is meteen één van de beste nummers van de plaat.
Het ook degelijke, maar iets minder memorabele "Wounded Healer", een duet met Elize Ryd, maakt vervolgens de weg vrij voor het erg fijne "Some Kind of Monster" (hallo Within Temptation, daar zijn we weer...!).
Het meeslepende "Human" vormt aansluitend met het beukende "Golden Pariahs" en de oorwurm "Marching On" de gulden middenmoot van het album en dan is natuurlijk de prangende vraag: kakt het album in of houdt de band vast aan de formule en pakken ze door met nog meer hitgevoelige metal-songs?
Gelukkig is dit laatste het geval en komen er stuk voor stuk knallers voorbij zoals de meebruller "You're Not Alone", de semi-ballade "Out of the Ashes", het hippe en tegelijkertijd zeer stevige en vlotte "Parazyled" (zeker ook een hoogtepunt van het album), het anthem-achtige "Coming Home", het prachtige en intieme "I Won't Surrender" en het allesomvattende "Welcome to My Wasteland" sluit het album op algeheel kloppende wijze af.

Hørizøns is de vierde topper op rij van een band die echt wel de gave ontwikkeld heeft om zeer toegankelijke en pakkende (pop)muziek te presenteren in een zeer aangenaam klinkend metal-jasje.
Dit zorgt ervoor dat Beyond the Black eigenlijk een ongelooflijk breed publiek zou moeten aanspreken, mede ook dankzij de toegankelijke en zeer prettige zang van Jennifer Haben.
Niet voor niets is de band dan ook erg populair en naar het schijnt vooral in het thuisland erg groot.
Los van dit alles biedt de band ook nog eens kwaliteit en is het degelijkheid troef zonder onnodige poespas en experimentele fratsen.
Gewoonweg een wederom toffe plaat van een band die hoorbaar het kunstje nog niet verleerd is. Houden zo!